Tibetan
ཕན་ཕྱིར་དེ་མངོན་འདུ་བྱེད་དོ། །ཞེས་པའི་དོན་ནི། ཕལ་པོ་ཆེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁང་པའི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སེམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པ་སྦྱར་ཏེ། ཉལ་ བའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པར། རྨི་ལམ་རྨིས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟར་རྟོགས་པར། གཉིད་སད་ཙ་ན་མ་རིག་པ་ལས་སད་པར། ལྡང་བ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་ཐོབ་པར། གོས་གྱོན་ན་ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱི་གོས་གྱོན་པར། སྐེ་རགས་འཆིང་བ་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར། སྟན་ལ་འདུག་པ་ན་རྡོ་རྗེའི་སྟན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུང་བ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་སྔོན་རོལ་པའི་ཐབས་རྣམ་རྟོག་འདུལ་བ་སྟེ། ཁ་དང་སྣའི་རླུང་མདའ་གང་དུ་ཕར་སོང་ཚུར་འོང་བའི་ཁུག་པ་ལ་སེམས་བཟུང་བས་རྟོག་པ་འདུལ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་རྫོབ་པ་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་བཞི་དང་། དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་དྲན་བསམ་འཕྲོ་འདུ་མེད་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ལས། ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི། བསྒོམ་པའི་དང་པོ་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནི། མཉམ་གཞག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམ་ཞིང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་གཙང་བ་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་མོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལའང་མཉམ་གཞག་ཏུ་མ་སྐྱེས་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཆུ་ཤིང་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་ པར་བསྒོམ་མོ། །སེམས་ལའང་མཉམ་གཞག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་འགག་ལ་མི་གནས་པར་བསྒོམ་མོ། །ཆོས་ལའང་མཉམ་གཞག་ཏུ་མཉམ་པ་ཉིད་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེའང་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་བསྒོམས་པས་མཐོང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་གོ། །འདི་ལྟར་དང་པོས་ལུས་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ། །གཉིས་པས་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་གོ། །སེམས་མི་རྟག་པར་བསྒོམས་པས་རྟག་འཛིན་འགག་པའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་གོ། །ཆོས་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལོག
Chinese
为了利益而显现造作。 这句话的意思是：应当像了知《华严经》的清净行境一样。菩萨进入房间时，发愿一切众生都能获得解脱之城。睡觉时，愿获得佛身；做梦时，愿了悟一切法如梦；醒来时，愿从无明中醒来；起身时，愿获得佛的色身；穿衣时，愿穿上惭愧之衣；系腰带时，愿善根紧密相连；坐在垫子上时，愿获得金刚座。像这样发愿，并如所说般修持。 呼吸出入是修持三摩地的前行之方便，调伏分别念。专注于口鼻之气出入之处，以此调伏分别念。菩提心，世俗谛是慈等四无量心，胜义谛是于空性中无有忆念思虑的散乱，如此修持。《入行论》中说： “分别念止息，当修菩提心。” 第二，关于分别修持的三种方式。在资粮道小位时修持四念住。修持的第一个是身念住，在入定时如虚空般修持，在后得位时修持不净观和如幻观等。对于受念住，在入定时修持不生，在后得位时，无论感受什么都是痛苦，并且像水泡一样没有实义。对于心念住，在入定时修持自性空，在后得位时修持不生不灭。对于法念住，在入定时修持平等性，在后得位时修持如幻八喻等。 如此，在资粮道小位修持四念住，便能进入见道的四谛。 如此，首先了知身体是痛苦，便进入了知痛苦。其次了知感受是痛苦，便进入断除集谛。修持心无常，便进入现证常执止息的灭谛。修持法无我，便能遣除我执。
English
For the sake of benefit, it manifests and acts. The meaning of this is: it should be understood as being as pure as the realm of practice in the Avatamsaka Sutra. When a Bodhisattva enters a room, they generate the thought that all sentient beings may attain the city of liberation. When sleeping, may I attain the body of a Buddha; when dreaming, may I realize all dharmas as dreams; when waking up, may I awaken from ignorance; when rising, may I attain the form body of a Buddha; when dressing, may I wear the clothes of shame and propriety; when fastening a belt, may the roots of virtue be closely connected; when sitting on a cushion, may I attain the vajra seat. Like this, one generates thoughts and practices as taught. The movement of breath in and out is a preliminary method for accomplishing samadhi, subduing conceptual thoughts. By focusing the mind on the passage where the breath goes in and out of the mouth and nose, conceptual thoughts are subdued. The Bodhicitta, the conventional truth, is the four immeasurables such as loving-kindness, and the ultimate truth is meditating without memory, thought, or distraction in the state of emptiness. As it says in the Bodhisattvacharyavatara: "When conceptual thoughts are pacified, one should meditate on Bodhicitta." Secondly, regarding the three ways of meditating specifically. In the small accumulation path, there are the four mindfulnesses. The first of the meditations, the mindfulness of the body, is meditated upon as being like the sky in equipoise, and in the post-meditation period, it is meditated upon as being impure and like an illusion, and so on. For the mindfulness of feelings, in equipoise, it is meditated upon as unborn, and in the post-meditation period, whatever is felt is suffering and without essence, like a plantain tree. For the mindfulness of mind, in equipoise, it is meditated upon as being empty by nature, and in the post-meditation period, it is meditated upon as being unceasing and not abiding. For the mindfulness of dharmas, in equipoise, it is meditated upon as being equality itself, and in the post-meditation period, it is meditated upon as the eight examples of illusion, and so on. By meditating on the four mindfulnesses in the small accumulation path, one enters the four truths of the path of seeing. Thus, first, by knowing the body as suffering, one enters the knowledge of suffering. Second, by knowing feelings as suffering, one enters the abandonment of the origin. By meditating on the mind as impermanent, one enters the manifestation of the cessation of clinging to permanence. By meditating on dharmas as selfless, one can reverse clinging to self.
Tibetan
་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞི་ཡི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱ་བས། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ། །ཞེས་སོ། །ཚོགས་ལམ་འབྲིང་དུ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་རྒྱུན་གཅད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད། སྐྱེས་པ་གོང་དུ་སྤེལ་པའི་ཕྱིར། བརྩོན་པར་བྱེད་ཅིང་གཉེན་པོ་བདག་མེད་པ་དང་། སྒྱུ་མའམ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་རྣམས། །རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་ཡོངས་ཤེས་ནས། །མི་དགེ་སྤང་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ནི། །རྣམ་པ་བཞི་དག་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། །ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་བསྒོམ་པ་ཡང་། ནང་དུ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བསྒོམས་པས་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་དོན་འགྲུབ་པ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། དེར་གནས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་བར་འགྱུར། །ཅེས་སོ། །སྐབས་འདིར་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ལས་སུ་རུང་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འདུན་པ། བརྩོན་འགྲུས། སེམས། དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞིའོ། །འདི་ལྟར་དང་པོར་དམིགས་རྟེན་གཅིག་ལ་ཡིད་བསྡུས་ནས་ལྷན་ནེ་བཞག་དུས། རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་ན་དེ་མ་ཐག་མ་འབྱམས་པར་དམིགས་རྟེན་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ལ། ཡང་ཡང་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ཉིད་ལ་སེམས་གཏད་ནས། །དེ་རྒྱུན་རྣམ་པར་གཡེང་མི་བྱ། །རྣམ་གཡེང་མྱུར་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །སླར་ཡང་དེ་ལ་བླན་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་སྦྱོར་བའི་ལམ་ལའང་། རྟེན་དང་། རང་བཞིན་གཉིས་ལས། རྟེན་ནི་གཉིས། ལུས་ཀྱི་རྟེན་འགྲོ་བ་རིགས་ལྔ་གང་རུང་ངོ་། །བསམ་པའི་རྟེན་ནི་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་རུང་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ལ། རྒྱུ། འབྲས་བུ། ངོ་བོ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་བསྐྱེད་ནས། །ཞེས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་མཐོང་སྒོམ་མི་སློབ་པའི་ལམ་གསུམ་མོ། །ངོ་བོ་ལ། མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། དབྱེ་བ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དང་བཞི་ལས། མཚན་ཉིད་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་རྫོགས་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔར་བྱུང་བའི་དགེ་བ་ཐེག་ཆེན་དུ་གཏོགས་པ་རྣམས་མཚན་གཞི་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་གྱི་ཐ་སྙད་བྱ
Chinese
从那里开始进入修道。如《中边分别论》所说：“为除恶趣及贪欲，为立基础及不迷，应修四谛之行故，当修念住之近行。”在资粮道中等时，对于未生之不善法，令不产生；已生之不善法，断其相续；对于未生之善法，令其产生；已生之善法，令其增长。精进修持对治法，即无我及幻化或如梦等。如彼论云：“违品及与对治品，一切诸相皆遍知，为断不善勤精进，四种行相极发生。”在资粮道大时，也修持四神足。于内修持一心之等持，止观双运，由此成就眼、神通及幻化等所欲之义。如《中边分别论》所说：“住彼堪能之自性，一切诸义皆成办。”此处幻化等由三摩地之心堪能力而成就，故称幻化之足。即欲、精进、心、观择之等持四者。如此，首先将心专注于一所缘境上，安住不动时，若生起分别念，则立即不随之散乱，而将心专注于所缘境上，如是再三修持。如《经庄严论》所说：“心注于所缘，不令彼相续，速知心散乱，复当再摄持。”其次，在加行道中，有所依和自性两种。所依有两种：身体的所依是五趣众生中的任何一种；意念的所依是六欲天中的任何一种。自性有因、果、体性三种。第一是，大乘资粮道。如《中边分别论》所说：“生起顺解脱分。”果是见道、修道、无学道三种。体性有相、所依、分类、差别法四种。相是，大乘资粮道圆满，且在见道之前所生起的大乘善法。所依是，称为大乘加行道。
English
From there, one enters the path of meditation. As stated in the *Madhyāntavibhāga*: "To eliminate bad states and craving, to establish a foundation and avoid confusion, one should engage in the four truths; therefore, cultivate mindfulness." In the intermediate stage of the accumulation path, one prevents unwholesome dharmas that have not yet arisen from arising, and one severs the continuity of those that have arisen. For wholesome dharmas, one generates those that have not yet arisen, and one increases those that have arisen. One exerts effort and cultivates antidotes such as selflessness and illusion or dreams. As it says in the same text: "Having fully understood all aspects of opposing factors and antidotes, diligence arises in four ways to abandon unwholesomeness." In the great accumulation path, one also cultivates the four legs of miraculous abilities. By cultivating single-pointed concentration, *śamatha* and *vipaśyanā* combined, one accomplishes the desired meanings of the eye, clairvoyance, and miraculous abilities. As stated in the *Madhyāntavibhāga*: "Dwelling there, the very nature of being serviceable, all meanings will be accomplished." Here, miraculous abilities and so on are accomplished by the power of the mind of *samādhi* being serviceable, hence they are called the legs of miraculous abilities. These are the four *samādhis* of aspiration, effort, mind, and investigation. Thus, first, when the mind is gathered on a single object of focus and remains steadily, if conceptual thoughts arise, one immediately does not become scattered by them, but gathers the mind on the object of focus. One cultivates in this way again and again. As stated in the *Sūtrālaṃkāra*: "Having fixed the mind on the object, do not let its continuity be distracted. Having quickly realized distraction, one should again fix it there." Secondly, in the path of joining, there are two aspects: the basis and the nature. There are two bases: the basis of the body is any of the five types of beings. The basis of the mind is any of the six desire realms. The nature has three aspects: cause, result, and essence. The first is the Mahāyāna accumulation path. As stated in the *Madhyāntavibhāga*: "Generating what accords with the part of liberation." The result is the three paths of seeing, cultivation, and no-more-learning. The essence has four aspects: definition, basis, division, and distinguishing characteristics. The definition is the Mahāyāna accumulation path being complete, and the Mahāyāna virtuous qualities that arise before the path of seeing. The basis is called the Mahāyāna path of joining.