Tibetan
ས་པ་ཙམ་དུ་འདོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། གྲུབ་མཐས་བདེན་པར་ཞེན་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དངོས་འདོད་ལྟར། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་བདག་གིས་ཁས་མ་བླངས། །ཞེས་སོ། །སྒྲོ་གདགས་པའི་ཚུལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལས། །ཉན་པ་གང་དང་སྟོན་པ་གང་། །འགྱུར་བ་མེད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །ཉན་ཅིང་སྟོན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན། །ཅེས་སོ། །འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པས་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པར་སྣང་ཙམ་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བ་མི་འགོག་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་སྒྱུ་མ་བཞིན། །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཇི་བཞིན་དུ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་དང་དེ་བཞིན་གནས། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཇིག་པར་ གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཚུལ་འདི་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་འབྱེད་ཅིང་འཇལ་བར་མ་ཤེས་ན་བྱང་ཆུབ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རྩོད་བཟློག་ལས། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཅེས་པ་དང་། དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཀྱི་སྐས། །མེད་པར་དེ་ཉིད་ཁང་ཆེན་གྱི། །སྟེང་དུ་འཛེགས་པར་བྱེད་པ་ནི། །མཁས་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གང་དག་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡི། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་སོ། །ལེགས་པར་ཤེས་ན་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་དེ། བདེན་གཉིས་ལས། བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་དག །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ནས། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །ཚུལ་འདི་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་ལྟ་བའི་རྩེ་མོ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་མཐའ་དག་གི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་གྲུབ་མཐའ་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། ཐེག་པ་སོ་སོའི་འདོད་གཞུང་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །། བཞི་པ། ལམ་ཉམས་སུ་བླང་ཚུལ་བསྟན་པའི་ལེའུ། དེ་ལྟར་ཐེག་པ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་གནས་ལུགས་ཤེས་ནས། དེ་དག་གི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེའང་ཕྱི་རོལ་པའི་ལམ་ནི་རྟག་ཆད་ཀྱི་མུར་ལྷུང་བས་གྲོལ་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིར་དབྱེ་བར་མི་བྱ་སྟེ་སྤྲོས་ པས་ཆོག་གོ། །ནང་པའི་ལམ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེ
Chinese
仅仅是假立安名而已，不像宗派那样执着为实有。如《入行论》中说：“如汝许他自在实，世俗谛我亦不许。”关于安立假名的道理，如《三摩地王经》中说：“无字法中，何为听者何为说？于无变异而假立，亦有听者亦有说。”如此，显现世间轮回涅槃的诸法，以幻化的自性，实际上没有实体，仅仅是显现生灭等，在世间显现并不遮止。如《中观根本慧论》中说：“如梦如幻，如乾闼婆城，如是生如是住，如是亦灭。”如果不能以这种方式，通过二谛来区分和衡量，就不能成就菩提。如《诤论回避论》中说：“不依世俗谛，不得胜义谛，不得胜义谛，不能得涅槃。”以及《中观心要论》中说：“无有真实世俗梯，欲登彼性大厦顶，智者谁能如是为？”以及《中观根本慧论》中说：“若人不能知，分别于二谛，是则于佛教，不能知真实。”如果能够很好地了解，功德是无量的。如《二谛论》中说：“若能善知二谛别，不迷于佛之圣教，彼等悉皆积资粮，定能往诣功德岸。”这种方式是所有因明乘的见解的究竟顶点。从《显明一切乘之义之宗派宝藏论》中，宣说各个乘的意趣之品，即第三品。 第四，宣说修持道之理的品。 如是了解了各个乘的各自安住之理后，将分别宣说它们的行道方式。外道的道由于堕入常断二边，因此没有解脱，所以，此处不作区分，不再赘述。内道的道有三乘的区分，即声闻乘的道，独觉乘的道，以及菩萨
English
It is merely a matter of nominal designation, unlike sectarian views that cling to it as truly existent. As stated in the "Entering the Middle Way": "Just as you assert other-powered entities as real, I do not accept even the conventional." Regarding the manner of imputation, as stated in the "King of Samādhi Sūtra": "Among dharmas without letters, who is the listener and who is the speaker? Imputing to that which is unchanging, there are also listeners and speakers." Thus, all phenomena of appearance and existence, saṃsāra and nirvāṇa, are without substance due to their illusory nature. The mere appearance of arising and ceasing does not prevent their manifestation in the world. As stated in the "Root Wisdom": "Like a dream, like an illusion, like a city of gandharvas, thus is arising, thus is abiding, thus is also ceasing." If one does not understand how to differentiate and measure through the two truths in this way, one cannot attain enlightenment. As stated in the "Refutation of Disputes": "Without relying on the conventional, the ultimate truth cannot be realized. Without realizing the ultimate truth, nirvāṇa cannot be attained." And as stated in the "Essence of the Middle Way": "Without the ladder of valid conventions, to climb to the top of the great mansion of Suchness, who among the wise would do such a thing?" And as stated in the "Root Wisdom": "Those who do not know how to distinguish between these two truths, do not know the profound Suchness of the Buddha's teachings." If one understands well, the qualities are immeasurable. As stated in the "Two Truths": "Those who know the distinction between the two truths are not confused about the Buddha's teachings. They accumulate all the collections and surely go to the other shore of excellence." This way is the ultimate peak of the view of all vehicles of reasoning. From the "Treasury of Precious Tenets Clarifying the Meaning of All Vehicles," the chapter explaining the tenets of each vehicle, is the third chapter. Fourth, the chapter explaining how to practice the path. Having thus understood the individual abidings of each of the vehicles, we shall explain in detail how to traverse their paths. The paths of the non-Buddhists, because they fall into the extremes of permanence and annihilation, do not lead to liberation. Therefore, we will not differentiate them here, and we will not elaborate further. Among the paths of the Buddhists, there is a distinction of three vehicles: the path of the Śrāvakas, the path of the Pratyekabuddhas, and the Bodhisattva
Tibetan
མས་དཔའི་ལམ་དང་གསུམ་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ནི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྱོ་ནས་རང་དོན་དུ་གྲོལ་བ་གཉེར་བ་ཡིན་ལ། དེའང་ལམ་ལ་འཇུག་ཚུལ་ནི། མཛོད་ལས། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པས། །སྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཅེས་པས། དང་པོ་སོ་སོར་ཐར་པ་རིགས་བདུན་གང་ཡང་རུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་རྒྱུད་སྡོམ་པར་བྱེད་དོ། །རིགས་བདུན་ནི་དགེ་སློང་ཕ་མ་གཉིས། དགེ་ཚུལ་ཕ་མ་གཉིས། དགེ་སློབ་མ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྔ་དང་། དགེ་བསྙེན་ཕ་མ་གཉིས་ཏེ་ཁྱིམ་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་བསྡོམས་པས་བདུན་ནོ། །བསྙེན་གནས་ནི་དུས་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་མ་བཞག་གོ། །དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་དེས། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དང་། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང་། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་དང་། དབང་པོ་ལ་མཁས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། གཙོ་ཆེར་བདེན་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་བླང་དོར་དུ་བྱེད་དོ། །དེའང་སྡུག་བསྔལ་ཀྱི་བདེན་པ་ནད་དང་འདྲ་བ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་ཕྱིའམ་ནང་གི་རྐྱེན་གྱིས་བསླངས་པས་ཟུག་རྔུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ནད་དང་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། དེས་མཚོན་པ་འཁོར་བའི་དུས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་བཅས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ནན་ཏན་ ལ་འཇུག་པས་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་གོ། །ཀུན་འབྱུང་ནི་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འདྲ་བ་འདུ་བྱེད་པའི་ལས་ཏེ་རི་མོ་མཁན་གྱི་རྣམ་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་དུག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་གོ། །འགོག་པའི་བདེན་པ་ནད་ལས་གྲོལ་བའི་བདེ་བ་ལྟ་བུ་འཁོར་བའི་འོབས་སམ་རིམས་ནད་ལས་གྲོལ་བའི་དགའ་བ་ཅན་འབྲས་བུ་དམ་པ་ཐོ་པར་བྱ་བ་ལ་འབད་དོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་སྨན་དང་འདྲ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནད་ལས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མར། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤང་བྱ་ལ། །བདེ་གནས་ཐོབ་ཕྱིར་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་བཞིན། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རིག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ཚུལ་གཅིག་གོ། །དེ་ཡང་ལམ་སྔ་མ་བཞིར་སྡེ་ཚན་བདུན་གྱིས་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། མཛོད་ལས། སྡེ་ཚན་བདུན་ནི་གོ་རིམས་བཞིན། །ལས་ནི་དང་པོ་པ་དག་དང་། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་རྣམས་དང་ནི། །བསྒོམ་དང་མཐོང་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱེ། །ཞེས་པས། ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི། འ
Chinese
应当了知有三种士夫之道。其中，第一种是声闻道，即厌离轮回的痛苦，为自己寻求解脱。而进入此道的方法，《俱舍论》中说：“具戒闻思者，应勤修禅定。”因此，首先要以别解脱戒七种中的任何一种戒律来约束自相续。七种戒律是：比丘和比丘尼两种，沙弥和沙弥尼两种，式叉摩尼，这是出家方面的五种；以及优婆塞和优婆夷两种，这是在家方面的戒律，总共七种。八关斋戒因为是偶尔受持，所以不作为功德的所依。如此安住于戒律者，应当精通五蕴、十二处、十八界、十二缘起、是处非处、以及诸根。之后进入修习道，主要通过四圣谛来进行取舍。其中，苦谛如同疾病，由内外因缘在身语意三方面引起，产生痛苦、不悦意，如疾病和损害等各种各样。以此为例，为了舍弃轮回时期的五蕴以及与之相关的执取，而精进修持，从而进入了知自性。集谛如同疾病的起因，是造作之业，如同画家的形象，是产生痛苦的因，如三毒等，要进入舍弃这些。灭谛如同从疾病中解脱的安乐，如同从轮回的深渊或瘟疫中解脱的喜悦，要努力获得殊胜的果位。道谛如同药物，为了从痛苦的疾病中解脱而进入修习，如《宝性论》中说：“病应知，病因应断除，为得安乐处，应服良药如是，痛苦因及灭，以及彼之道，应知当断除，应证应修习。”所说与此相同。此外，前述之道以七个部分来修习，如《俱舍论》中说：“七部次第为，随信行等四，及暖顶忍世，立为七种性。”因此，在资粮道小位时修习四念住。
English
It should be understood that there are three paths of individuals. Among them, the first is the path of the Hearers, which is to seek liberation for oneself by being disgusted with the suffering of samsara. As for how to enter this path, the Abhidharmakosha says: "Those who possess discipline, learning, and thought should diligently engage in meditation." Therefore, one must first restrain one's own mindstream with any of the seven types of Pratimoksha vows. The seven types of vows are: Bhikshu and Bhikshuni, Shramanera and Shramanerika, and Shikshamana, which are the five aspects of ordination; and Upasaka and Upasika, which are the vows of the layperson's side, totaling seven. The eight precepts are not regarded as a basis for merit because they are occasionally observed. Thus, one who abides in discipline should be skilled in the five aggregates, the twelve ayatanas, the eighteen dhatus, the twelve links of dependent origination, what is possible and impossible, and the faculties. Then, one enters the practice of the path, mainly taking and abandoning through the four noble truths. Among them, the truth of suffering is like a disease, caused by external or internal conditions in the three aspects of body, speech, and mind, producing pain, unpleasantness, such as diseases and harms of various kinds. As an example, in order to abandon the five aggregates of the time of samsara and the associated clinging, one diligently practices, thereby entering the knowledge of self-nature. The truth of origin is like the cause of disease, which is the karma of formation, like the image of a painter, which is the cause of producing suffering, such as the three poisons, etc., one must enter into abandoning these. The truth of cessation is like the happiness of being liberated from disease, like the joy of being liberated from the abyss of samsara or the plague, one must strive to obtain the supreme fruit. The truth of the path is like medicine, one enters into meditation in order to be liberated from the disease of suffering, as the Uttaratantra says: "Disease should be known, the cause of disease should be eliminated, in order to obtain a place of happiness, one should take good medicine. Likewise, suffering, its cause, its cessation, and the path, should be known, abandoned, realized, and practiced." What is said is the same as this. Furthermore, the aforementioned path is practiced in seven parts, as the Abhidharmakosha says: "The seven parts are in order, the four of the path of faith, and the warmth, peak, forbearance, and worldly, are established as seven natures." Therefore, one practices the four mindfulnesses in the small position of the path of accumulation.