Tibetan
་དངོས་སུ་ངེས་པའི་ཚད་མས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པ་དོན་དམ་པའི་སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་མེད་པར་བརྟགས་པ་དེ་ཡང་། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པའི་ རྟགས་ལས་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་དཔག་པས་དོན་དམ་པའི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་བྲལ་བར་གནས་ལ། གཅིག་ཁེགས་པས་དེའི་བསགས་པའི་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཆ་ཤས་མེད་པ་དུ་མའང་བཀག་པར་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཁྱབ་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས། གཅིག་གི་དངོས་པོར་ཡོད་དུས་སུ་ཆོད་དེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའམ་དུ་མར་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པ་ན། གཅིག་དང་དུ་མའི་ཁྱབ་བྱར་མཐོང་བའི་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་འདི་ཉིད། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནའང་དེའི་གཅིག་དང་དུ་མས་མ་ཁྱབ་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་བཅོམ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མས་ཁྱབ་པ་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཅན་དང་དགག་བྱ་དང་གཏན་ཚིགས་བཤད་པས། ཡང་དག་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བསྒྲུབས་པ་དེའི་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་དཔྱོད་པ་ཡིན་པར་དགག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པ་ཙམ་རྣམ་བཅད་མེད་དགག་ བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྟོག་པའང་གཞི་ཆོས་ཅན་མི་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྲོས་པ་གཅོད་དེ་རིགས་པར་འགྲོ་བའི་ལྡོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་རིགས་པས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་ཤེས་ཚད་མ་ལ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པས་མ་ངེས་པའང་རིགས་པའི་ཤེས་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཅན་ངེས་པའི་ཚད་མས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་ན་ཆོས་ཅན་མི་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཆོད་ན་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་གཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གི་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དཔྱད་བཟོད་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེའང་ད་དུང་མཐུར་ཐུག་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་དང་། བློས་བཅད་པའི་རིགས་ཤེས་ཙམ་རྟོག་པ་ཉིད་ལས་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་བ་དང་། སྤྲོས་པ་བཀག་ཙམ་སྤྲོས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་དུ་མས་གནོད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། གང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་བདེན་པ་ཐ་དད་དུ་འདོད་ན། རྫས་གཅིག་ན་ནི་དོན་དམ་ མེད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྣ་ཚོགས་ལྟར་དོན་དམ་པ་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྫས་སམ་ངོ་བོར་གྲུབ་ན་མཉམ་དུ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འགལ་བ་དུ་མ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པའི་ལུགས་ལ་གསུམ་སྟེ། བློ་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་དབྱེ་བ། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའི་ཚུལ། ཐལ་འགྱུར་གྱིས་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ངེས་པ་དོན་གྱི་ལྟ་བ་འཛིན་པའི་སློབ་མའི་མཆོག་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་དེ། ས་ཐོབ་པའི་མཉམ་གཞག་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་བྱ་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པའང་ཞི་བ་སྟེ། དེའི་ཚེ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་དེ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡང་དག་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་པར་འདོད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཡིན་ཞིང་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་བརྟེན་ལ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རིགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བས་དེ་ཡི་ཡུལ། །དེ་རབ་རིགས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་བརྟེན་ནས་རིགས་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་ནས་ཞི་སྟེ་རྒྱལ་རྣམ་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །སེམས་འགག་པ་དེ་སྐུ་ཡི་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་པ་དང་། ཚིག་གསལ་ལས། འདིར་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་ཡང་རྒྱུན་ཆད་པ་དང་ཞེས་སོ། །དེའི་གནས་སྐབས་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བཏགས་ལ། དེའི་ཡུལ་ནི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས
Chinese
以现量真实确定的量，考察前后刹那之间存在的事物，是胜义的无分刹那，这也是从前后刹那之间存在的 作为理由，以具备三相进行推测，安住于远离胜义的无分一体。由于遮遣了一体，也成立了遮遣由其积累的众多胜义无分事物。由此，成立了远离胜义的一和多的宗法。第三，确定周遍的量是，对于瓶子等，将瓶子等的差别置之不理，仅仅对于存在的有事，遮遣其为多的事物，在作为一体的事物存在时确定。当仅仅对于存在的有事，真实确定其遍于一体存在或多体存在时，对于所见的一和多的周遍对境的此有事本身，即使是胜义的事物，也摧毁了对其不遍于一和多而产生怀疑的能力，胜义的事物遍于一和多，以确定体性的方式间接成立。对此，如理自在说：凡有作用能力者，此即是胜义存在。如是宣说。如是，通过宣说所立法、所破法和理由，以正确的理由所成立的立宗是，并非遮遣幻化等是周遍观察的对境，而是仅仅遮遣真实的事物，是无遮的遮破与成立。 对此进行思考时，也以基，即有法不显现的方式断除戏论，对于趋入理性的相违，有法显现并非如此，因为有法不是以理证成立的，并且对于理智量来说，显现而不确定是不可能的。不以理证确定也是因为理智的知识不剪除对于有法的增益。对此，如果以确定有法的量没有剪除对于有法的增益，则成为有法不成立的过失。如果剪除，则理智的知识无法剪除对于有法的增益。如是，自续派认为，理智是比量的自性，是无生、离戏、堪忍观察、胜义谛的体性。但此方式仍然并非究竟，因为成立了胜义中无有，而在世俗中存在。
English
Also, the examination of what exists between prior and subsequent moments by a valid cognition that ascertains it directly, as a truly existent, partless moment, is as follows: By inferring from the sign of existing between prior and subsequent moments, which possesses the three aspects, it abides as separate from a truly existent, partless unity. Since unity is negated, it is established that many truly existent, partless entities accumulated from it are also negated. Thus, the property of being separate from a truly existent one and many is established. The third valid cognition that ascertains pervasion is as follows: On top of a vase and so forth, having disregarded the distinctions of the vase and so forth, merely by negating that the existing entity is a multiple entity, it is determined when it exists as a single entity. When it is directly ascertained that the mere existing entity is pervaded by existing as one or existing as many, this existing entity itself, which is seen as the object pervaded by one and many, even if it is a truly existent entity, destroys the ability to give rise to doubt that it is not pervaded by its one and many. Thus, it is implicitly established in the manner of defining the characteristic that the truly existent entity is pervaded by one and many. As the Lord of Reasoning said, "Whatever has the ability to perform a function, that here is truly existent." Thus it is said. Thus, by explaining the subject, the object to be negated, and the reason, the proposition established as a valid reason is not the negation that illusion and so forth are objects of complete investigation, but merely the negation of a true entity, which is a non-affirming negation and establishment. When contemplating this, it also cuts off elaboration in a way that the basis, the subject, does not appear, and it is not the case that the subject appears in the opposite of going to reason, because the subject is not established by reason, and because it is impossible for what appears to the valid cognition of reason to be uncertain. Not being certain by reason is also because the knowledge of reason does not cut off the imputation of the subject. If the valid cognition that ascertains the subject does not cut off the imputation of the subject, then it follows that the subject is not established. If it cuts off, then the knowledge of reason cannot cut off the imputation of the subject. Thus, the Svatantrika Madhyamikas assert that the nature of the knowledge of reason is the nature of inference, unborn, free from elaboration, able to withstand analysis, and the characteristic of ultimate truth. However, this method is still not thorough, because it establishes that it does not exist ultimately but exists conventionally.
Chinese
以“是”之相，不能超出常与断二者的事物，以分别心所决定的分别识，不能成为真实义，仅仅是遮止戏论，不能超出戏论的差别等等，被诸多理证所破。在《六十正理论释》中说：“如果承认在世俗中存在，那么就会变成常；如果认为在胜义中不存在，那么就会变成断。”等等。如果认为二谛是不同的，那么在一个事物中，就像胜义中不存在一样，世俗中也会不存在；就像世俗中存在多种一样，胜义中也会变成无常等等；如果在事物或自性上成立，那么就会变成同时成立等等，存在诸多相违之处。第二，应成派中观宗有三种观点：区分迷乱的意识和不迷乱的意识；依赖于此而区分二谛的方式；应成派以辩论的方式断除戏论的方式。第一点是，龙树菩萨认为，持有真实义见解的弟子中最殊胜的月称等尊者们是这样认为的：在获得地的等持以及佛地中，由于所知和能知等对境和有境的显现都不成立，因此有境智慧的行境也寂灭。那时，心和心所的行境全部断绝，在不可言说、不可思议的智慧中，对法性证悟的真实不迷乱的意识，被安立为这样的名称。如《入中论》中说：“何以故法性，无生且无灭，是故依彼等，彼即如理观。何以心生起，对境之行相，彼即彼之境，如是依名言，立宗亦如是。”以及“所知干薪尽焚烧，寂灭即是胜者法身，尔时无生亦无灭，心灭即是彼之现证。”以及《显句论》中说：“此处心和心所的戏论也断绝。”等等。那个状态被称为证悟胜义谛，它的对境是自性之实相、法界、自性
English
By the sign of "is," it cannot transcend the entities of permanence and annihilation. Conceptual consciousness determined by the mind cannot become the true meaning. Merely refuting elaboration cannot transcend the distinctions of elaboration, and so forth, being refuted by many reasonings. In the commentary on the "Sixty Stanzas on Reasoning," it says, "If it is admitted to exist conventionally, then it will become permanent; if it is asserted to be non-existent ultimately, then it will become annihilation," and so forth. Furthermore, if the two truths are considered different, then in one entity, just as it does not exist ultimately, it will also not exist conventionally; just as it exists in various ways conventionally, it will also become impermanent ultimately, and so forth; if it is established as an entity or essence, then it will become established simultaneously, and so forth, with many contradictions remaining. Second, the Prasangika Madhyamaka school has three views: the distinction between deluded and non-deluded consciousness; the manner of distinguishing the two truths in dependence on that; and the manner in which the Prasangika cuts off elaboration through debate. The first point is that Master Nagarjuna considered that the most excellent of his disciples who held the view of definitive meaning, Chandrakirti and others, thought in this way: In the equipoise of those who have attained the bhumis and in the Buddha-bhumi, since the appearance of knowable objects and knowing subjects, such as objects and subjects, as apprehended and apprehenders, is not established, therefore the activity of the knowing subject's wisdom is also pacified. At that time, all activities of mind and mental factors cease, and in the inexpressible and inconceivable wisdom, the correct, non-deluded mind that realizes the nature of reality is given such a name. As it says in the *Entering the Middle Way*, "Because the nature of phenomena is unborn and unceasing, therefore, relying on them, that is like a rational view. Because the mind arises in the aspect of an object, that is its object. Likewise, relying on convention, reasoning is also like that." And, "When the dry firewood of knowable objects is completely burned and pacified, that is the Victor's Dharmakaya. At that time, there is no birth and no cessation. The cessation of mind is the direct realization of that body." And, as it says in the *Clear Words*, "Here, the elaboration of mind and mental factors also ceases," and so forth. That state is called the realization of ultimate truth, and its object is the intrinsic reality, the dharmadhatu, the nature.