Tibetan
ན་ཉིད་དོ། །ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་གཞན་དབང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་སུ་སྨྲ་ཡང་། དབུ་མ་པས་སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པ་བཀག་པས་འདྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་བཀག་པ་སྐྱེ་མེད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བཏགས་ནས་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་པ་དང་། གཤིས་ངོར་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་དོན་དམ་པར་ན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་ལ་རྣམ་གྲངས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པ་ཞེས་དབྱེ་ཡང་། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལ་དོན་དམ་པར་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་ལས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་པར་བྱ་བའི་གཞི་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཚོན་པའི་གཞི་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཏེ། དེའང་འགོག་པ་གཉིས་དང་ནམ་མཁའ་ནི་དགག་བྱ་ལ་ལྟོས་པའི་བཀག་པ་ཡིན་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་མི་རུང་སྟེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མ་རྟོགས་པའི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ ཕྱོགས་འཛིན་པའི་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་སྟེ། དུས་མཉམ་པར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐ་ན་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་ཆར་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་བདེན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཁས་ལེན་ཏེ། ཤེས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་དངོས་སུ་མི་སྣང་ཡང་དོན་གྱིས་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་གཏད་པས། ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ལ་དོན་རིག་གོ་ཞེས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་དུས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་འཛིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཤེས་པ་ལ་གསལ་ལོ་ཅོག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་བཅས་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གཟུང་ཆར་ཤར་བ་དང་སད་པ་ནའང་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་དོན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་དངོས་པོར་གྲགས་པ་རི་ད
Chinese
即是如此。还有，有部宗认为，就胜义谛而言，有他起胜义谛和圆成实胜义谛这两种。但是，中观宗认为，由于遮破了单方面的戏论，以相同为理由，将遮破（的对象）称为无生世俗谛的差别，并安立为名言胜义谛。并且，由于自性上任何事物都不成立，因此就胜义谛而言，仅仅是超越一切戏论的方面，可以区分为非名言胜义谛。但是，认为对于远离一切戏论的事物，不可能存在胜义谛的区分标准。如果有人问，从色等五种所知法的基础上，可以用二谛来表示的基础是什么？（回答是）表示胜义谛的基础是非为法。这是因为，两种灭和虚空是依赖于所破的遮破，因此无法进行分析，所以不能成为胜义谛，唯有真如才是。应该理解，世俗谛的体性基础是所有没有证悟真如无生之理的所知法。有些执着于世俗谛的中观派，他们的观点与有部宗相同。他们认为，同时被执取和能执取的对境，是聚集在一起的因，是从先前的集合中产生的。即使对于无分别的意识而言，显现为所取部分的一切事物，在外境中也仅仅如幻象般真实。还有一些人承认随经行中观派的观点，认为外境本身并没有真实显现在意识中，但是外境将自己的形象赋予了意识，因此意识生起了与外境相似的形象，从而认知了外境，通过这种认识方式来完全体验外境，这种在不同时期的能取和所取存在于世俗中。还有一些人认为，瑜伽行中观派在世俗中认为，在意识中显现的一切事物都是意识的对境，而不是外境，他们的观点与有相派相同。还有一些人认为，就像在梦境中显现的所取部分，以及在醒来时出现的发网的形象、二月亮的形象和总相等等，既不是对境也不是意识的对境一样，对于世间人来说，被称为实有之物的山...
English
That is so. Furthermore, the Vaibhashika school asserts that, in terms of ultimate truth, there are two types: the other-dependent ultimate truth and the thoroughly established ultimate truth. However, the Madhyamaka school argues that, by refuting one-sided elaborations, and using similarity as a reason, the refutation (of objects) is called a distinction of the unarisen conventional truth, and is established as the nominal ultimate truth. Moreover, since nothing is established in its own nature, in terms of ultimate truth, only the aspect that transcends all elaborations can be distinguished as the non-nominal ultimate truth. However, it is asserted that there cannot be a characteristic that distinguishes ultimate truth for that which is free from all elaborations. If someone asks, from the basis of the five objects of knowledge, such as form, what is the basis to be represented by the two truths? (The answer is) the basis representing the ultimate truth is the unconditioned. This is because the two cessations and space are negations dependent on what is to be negated, and therefore cannot be analyzed, so they cannot be the ultimate truth, only suchness is. It should be understood that the basis of the nature of conventional truth is all objects of knowledge that have not realized the unborn nature of suchness. Some Madhyamikas who adhere to the conventional truth speak in accordance with the Vaibhashika school. They believe that the objects that are simultaneously apprehended and the apprehending subject are the causes that gather together, arising from the previous collection. Even for non-conceptual consciousness, everything that appears as the apprehended aspect is true as mere illusions in the external world. Some others acknowledge the Sautrantika-Madhyamaka view, asserting that although the external object itself does not actually appear in consciousness, the object imparts its own image to consciousness, so consciousness arises in an image similar to the object, thereby cognizing the object, and through this way of cognition, fully experiencing the object, and this apprehending and apprehended subject existing at different times exists in the conventional. Still others believe that the Yogachara-Madhyamaka school holds that in the conventional, everything that appears in consciousness is the object of consciousness, and not an external object, their view is in accordance with the aspect-possessing school. Some others believe that, just as the apprehended aspect that appears in dreams, and the appearance of hair-nets, the appearance of two moons, and universals, etc., that appear upon awakening, are neither objects nor objects of consciousness, so too, for worldly people, the mountains that are called real objects...
Tibetan
ང་ཁང་ཁྱིམ་དང་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀས་སྟོང་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མེད་པ་སྣང་བར་ཟད་པས་ ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ནི་འཛིན་ཆར་གསལ་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་སྟེ། ཚུལ་དུ་མར་བཤད་ཀྱང་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་པ་ལྟར། རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་ཙམ་པའི་དངོས་པོ་མཚན་ཉིད་པ་དང་། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རང་རིག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་མི་མཚུངས་ཀྱང་། དོན་དུ་སྣང་བ་ཤེས་པར་མི་འདོད་པ་དང་། རང་རྒྱུ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་སེམས་ཙམ་པ་འདོད་པ་ལྟར་རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་ཡང་། ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒྲོ་སྐུར་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རིགས་པའི་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་དཔྱད་བཟོད་པ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པའི་ཤུགས་ལ། དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཤེས་བྱར་ངེས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་དཔྱད་བཟོད་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་གཞལ་བྱ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་པ་ཐོབ་ནས་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་ནའང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་པའི་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གིས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་ཆོས་ཅན་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ་རིགས་སྤྱི་དངོས་པོ་ཙམ་གཞིར་བྱས་ཏེ་སྣང་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རིགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་སྟེ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་པའི་གཞལ་བྱ་ངེས་པ་ན། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཟུགས་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་མ་ལུས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་དེ། དེ་དག་གིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་བྱར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་མ་དོར་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་དེ་ལ
Chinese
我和房屋、男人、女人、瓶子和布匹等等，都是内外之物和意识之物二者皆空。从无始以来，由于无明的习气，仅仅是无而显现。 世俗谛中存在的物体，仅仅是显现执着的清晰的快乐等等心和心所生起的。虽然以多种方式阐述，但像声闻部中的分别说部一样，微尘聚集而成的粗大物体是自相，以及说心和心所没有自证等等，有些不相同。但实际上，不希望显现成为意识，以及从自己的前因而生等等，有些是相同的。即使如此，他们并不像唯识宗那样承认自证，但他们承认一种未区分有无的智慧。如《释论》中说：“以各自的自证智慧”。决定之量有两种：决定世俗谛的量是，对于色等显现的缘起之法，以随顺一和多分离等等的理性的知识，以比量来衡量，对于可以分析的真实物体，遮止其力量，确定为不可分析的所知，即是确定自相。决定胜义谛的量是，获得以可以分析的最终分析的理性来衡量所量的量之后，即使以各自的自证的不分别的智慧来证悟，但那些凡夫俗子们，也以随顺理由的理智比量来确定。也就是说，舍弃法的事物差别，以种类共同的事物为基础，以进入显现一方的现量或比量来确定。这样，对于种类的物体遮止真实的物体，确定空性离戏的最终分析的理性的所量时，对于种类的差别，色和快乐等等物体的差别全部断除增益，因为他们证悟那些是空性的遍处，而没有舍弃所证悟的物体。
English
I, houses, men, women, bottles, cloths, and so on, are all empty of both external objects and objects of consciousness. From beginningless time, due to the habits of ignorance, they merely appear as non-existent. Objects that exist in conventional truth are merely happiness, etc., that clearly manifest attachment, and are solely mind and mental events. Although explained in various ways, like the Vaibhashikas of the Shravaka school, some differences exist, such as the assertion that gross objects are characterized by the aggregation of atoms, and the denial of self-awareness in mind and mental events. However, in essence, they share similarities, such as not wanting appearances to be consciousness and arising from their own prior causes. Even though they do not accept self-awareness as the Mind-Only school does, they do accept a mere gnosis that does not differentiate between existence and non-existence, as stated in the commentary: "By the gnosis of one's own awareness." There are two kinds of valid cognition for determining: The valid cognition for determining conventional truth is that, for phenomena that arise dependently, such as forms, the knowledge of reasoning that follows lines of reasoning such as being separate from one and many, and by inference, what can be analyzed is determined to be an object of knowledge that cannot be analyzed by the force of negating the real object, and that is the determination of characteristics. The valid cognition for determining ultimate truth is that, having obtained the valid cognizer who determines the object to be measured by the reasoning of ultimate analysis that can be analyzed, even if it is realized by the non-conceptual gnosis of one's own awareness, those ordinary beings determine it by the inferential valid cognition of reasoning that follows lines of reasoning. That is, by abandoning the distinctions of the subject's objects, and taking the general category of objects as the basis, it is determined by manifest or inferential valid cognition that enters into one aspect of appearance. Thus, when the real object is negated for the mere category of objects, and emptiness, free from elaboration, is determined to be the object of the ultimate analysis of reasoning, then all the distinctions of categories, such as the distinctions of objects like form and happiness, are cut off from imputation, because they realize that those are the pervasive places of emptiness, without abandoning the mere object that is realized. That subject...