Tibetan
་དགག་བྱ་ཅི་འགོག་ཅེ་ན། དགག་བྱ་ནི་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དགག་བྱ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའང་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས། དཔེར་ན་ཐོ་ཡོར་ཡིན་ཡང་མ་ཤེས་པས་མིར་བཟུང་དུས་མིར་འཛིན་བཀག་ནས་ཐོར་བསྒྲུབས་ཀྱང་། མི་མ་ཡིན་པས་དགག་བྱ་མཚན་ཉིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐོར་བསྒྲུབས་ཀྱང་མི་མཚན་ཉིད་པ་བཀག་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་བདེན་པར་ཞེན་པ་ཙམ་དགག་པ་ཡིན་གྱི། འདི་ཁོ་ན་འགོག་གོ་ཞེས་རྡུལ་ཕྲན་དང་རང་རིག་དང་གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་བཀག་པས་བྱེ་ བྲག་ཞར་ལ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་ལྟར་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བའང་མེད་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཉིད། རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང་། དོན་དམ་པར་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནས། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་སྐྱེས་ཤིང་མེད་པའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བལྟ་སྟེ། དེའི་ངོར་རྣམ་པར་གཞག་པར་ཟད་ཀྱི། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་ངོར་ནི་ཤེས་བརྗོད་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། བདེ་བའི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ག་ལ་སྲིད། བདེན་པ་སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་དང་། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་ཟད་དོ། །དེའང་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་ཚུལ་བཞིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དགག་བྱའི་རྒྱུ་དཔྱད་ནས་དགག་བྱ་འགོག་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང་། འབྲས་བུ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང་། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ལ། མ་ཡིན་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོ་དང་། མེད་འགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལོ།
Chinese
如果问：应遮止的是什么？应遮止的就是认为“有”的这种想法。然而，作为理由的“相”和“比量”不会变得没有意义，因为它们能使人证悟到所要遮止的事物是不存在的。也就是说，它们能使人认识到真实的实有是不存在的。例如，即使不知道那是冰雹，而误认为是人，当遮止了对人的执着，从而证实了那是冰雹时，因为非人不是应遮止的自性，所以即使证实了那是冰雹，也没有遮止非人的自性。同样，这里仅仅是遮止对真实的执着，而不是说仅仅遮止这个，像微尘、自明、神我和自在天等都不是要遮止的，因为遮止了总的，也就顺带遮止了别的。第二，如果像不承认胜义谛是理智的对境那样，那么，世俗中显现的也如同梦境等一样，明明不存在。仅仅成立为从自己的因中产生而显现，但在胜义中，从自明智慧的对境二谛等，到轮回和涅槃的一切法都不成立，因为《中观宝鬘论》中说：“妙吉祥，一切法，就胜义而言，自性本空，因此涅槃也是不生且不存在的。”因此，安立二谛的差别和体性，应看作是名言胜义谛，仅仅是在它的面前进行安立。而在非名言胜义谛的面前，因为已经超离了思维言说的对境，哪里还会有决定安立乐的差别和体性的量呢？安立各自的真理，以及一与多等推理，仅仅是为了从对有和无等颠倒的增益中解脱出来而断除戏论。而且，在胜义中，确定没有生和灭等，也要通过五大正理来理解。这也要通过四种方式来理解：观察应遮止的因，从而遮止应遮止的事物，如金刚屑；观察果，从而遮止有无生灭；观察因果二者，从而遮止四句生灭；观察自己的体性而遮止，将非是之遮（否定前件）作为理由安立的是大缘起，将非有之遮（否定后件）作为理由安立的是一与多相离。
English
If asked, what is to be negated? What is to be negated is the idea of 'existence.' However, signs and inferences do not become meaningless, because they enable one to realize that what is to be negated is non-existent. That is, they enable one to know that true reality is non-existent. For example, even if one does not know that it is hail and mistakenly thinks it is a person, when one negates the attachment to the person, thereby proving that it is hail, because the nature of non-person is not what is to be negated, even if one proves that it is hail, there is no negation of the nature of non-person. Similarly, here it is merely negating the attachment to truth, and it is not saying that only this is to be negated, such as atoms, self-awareness, the chief, and the powerful, etc., are not what is to be negated, because by negating the general, one also incidentally negates the specific. Secondly, if, like not admitting that the ultimate truth is an object of reason, then what appears in the conventional is also clearly non-existent, like dreams, etc. It is only established as appearing to arise from its own cause, but in the ultimate, from the object of self-aware wisdom, the two truths, etc., to all phenomena of samsara and nirvana are not established, because it is said in the *Garland of Views* (Yum bar ma): 'Mañjuśrī, all phenomena, in terms of the ultimate, are empty of inherent nature, therefore nirvana is also unborn and non-existent.' Therefore, the distinction and nature of the two truths should be regarded as the nominal ultimate truth, and it is only in its presence that they are established. But in the presence of the non-nominal ultimate truth, because it has transcended the object of thought and expression, where can there be a valid measure to determine the distinction and nature of happiness? The establishment of each truth, and the reasoning of one and many, etc., is merely to cut off elaboration in order to be liberated from the perverted imputation of existence and non-existence, etc. Moreover, the certainty that there is no arising and ceasing, etc., in the ultimate, must also be understood through the five great reasonings. This must also be understood through four methods: examining the cause of what is to be negated, thereby negating what is to be negated, such as the Diamond Slivers; examining the result, thereby negating existence and non-existence, arising and ceasing; examining both cause and result, thereby negating the four extremes of arising and ceasing; and examining one's own nature and negating, establishing the non-affirming negation as the reason is the Great Dependent Arising, and establishing the non-existence negation as the reason is the separation of one and many.
Tibetan
།དང་པོ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་ནི་གང་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་གང་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་སྟེ། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་འདིའང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་གང་གཅིག་ལས་གཅིག་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང་། དུ་མ་ལས་གཅིག་དང་དུ་མ་ལས་དུ་མ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་དེ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་དོན་དམ་པར་གཅིག་ལས་གཅིག་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང་དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང་དུ་མ་ལས་གཅིག་སྐྱེ་བ་སྟེ། མུ་བཞིའི་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བཞི་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོ་ནི། གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་ བ་ཡིན་པ་དེ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ནི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དགོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ། ཁྱབ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ཁྱབ་པ་དེ་བདེན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་། དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟགས་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་ཏེ། བར་ན་གནས་པ་ལ་ཆ་དུ་མས་ཁྱབ་པ་ཉིན་ཞག་གི་སྟེང་དུ་ངེས་ཏེ། ཉིན་མོ་མཚན་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་གནས་པ་ལ། སྔ་དྲོའི་དུས་དང་ཕྱི་དྲོའི་དུས་དང་གུང་གི་དུས་ཏེ་ཆ་གསུམ་གནས་པ་ལ། སྔ་དྲོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་སྟེ་བར་ན་གནས་པ་ཙམ་ལ། ཆ་གསུམ་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ
Chinese
第一，金刚屑是，凡不是从自、他、二者和无因而生，那本身就空于一切所生的事物。例如，如同无事物的总相一样。有法，仅仅是事物，也因为在胜义中空于从自、他、二者和无因而生而这样说。第二，凡是从因生果的有和无是空性的，空于一切所生的事物。例如，如同无事物的总相一样。有法，这个显现的缘起，也因为在胜义中空于因中有果和无果以及生而这样说。第三，凡是从一生一，从一到多，从多到一，从多到多而生是空性的，那空于一切所生的事物。例如，如同无事物的总相一样。如此显现也因为在胜义中，从一生一，从一到多，从多到多，从多到一而生，空于四句生而这样说。第四，大缘起是，凡是依缘而生 的事物，就空于真实的自性。例如，如同影像一样。如此显现也因为是缘起而这样说。一与多分离，要用三种方式来理解：立宗、成立法、确定周遍的量。第一，凡是被一和多分离所周遍的，就被空于真实的实有所周遍。例如，如同无事物的总相一样。如此显现也是，因为有胜义的一和多分离的周遍的缘故而这样说。第二，是导师龙树的教言：如同时刻有边际一样，最初和中间也应考察。因为是三个时刻的自性，世间不住于一个时刻。这样说了成立一与多分离的法，中间存在被多分所周遍，确定在日夜之上，白天黑夜二者之间存在，早晨的时间和下午的时间和中午的时间，有三个部分存在，早晨等等的差别要平等对待，仅仅在中间存在，被三个部分所周遍
English
First, the Vajra Splinter is that which is not born from self, other, both, and without cause, that itself is empty of all born things. For example, like the general characteristic of non-things. The subject, just things, is also said to be empty of arising from self, other, both, and without cause in the ultimate sense. Second, that which is empty of the arising of fruit with and without cause, is empty of all arising things. For example, like the general characteristic of non-things. The subject, this appearing dependent origination, is also said to be empty of fruit with and without cause and arising in the ultimate sense. Third, that which is empty of arising from one to one, from one to many, from many to one, and from many to many, is empty of all arising things. For example, like the general characteristic of non-things. Thus, appearance is also said to be empty of the fourfold arising, arising from one to one, from one to many, from many to many, and from many to one in the ultimate sense. Fourth, the Great Dependent Origination is that which arises dependently is empty of true nature. For example, like an image. Thus, appearance is also said to be dependent origination. The separation of one and many is to be understood in three ways: establishing the thesis, establishing the property of the subject, and examining the valid cognition that determines pervasion. First, that which is pervaded by the separation of one and many is pervaded by being empty of true existence. For example, like the general characteristic of non-things. Thus, appearance is also said to be because there is the pervasion of the separation of one and many in the ultimate sense. Second, is the teaching of the teacher Nagarjuna: Just as an instant has an end, so should the beginning and middle be examined. Because it is the nature of three instants, the world does not abide in one instant. Thus, he spoke of establishing the property of the subject of the separation of one and many, existence in the middle is pervaded by many parts, it is determined on the day and night, between day and night there exists, the time of morning and the time of afternoon and the time of noon, there are three parts, the differences of morning and so on should be treated equally, only existing in the middle, pervaded by three parts