Tibetan
མས། །ལྷ་མིན་འཐབ་དང་རྩོད་པས་ཉམས། །ལྷ་དག་བག་མེད་པ་ཡིས་ཉམས། །འཁོར་བ་ཁབ་ཀྱི་རྩེ་ཙམ་ན། །བདེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། མེ་ཡི་རང་བཞིན་ཚ་བ་དང་། །བུ་རམ་རང་བཞིན་མངར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་འགོག་པ་ཞི་བ་སྟེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚོམས་ལས། དེ་བས་ཞི་བར་གྱུར་པ་བདེ། །ཞེས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་པའི་རབས་ལས། མྱ་ངན་འདས་ཞིར་འགྲོ་བ་ཡི། །ཆོས་བསྟན་ཐོས་ཀྱང་མ་བྱས་སོ། །ཞེས་སོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་ནི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཆད་དོ། །ཐེག་པ་སོ་སོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྤྱིར་དབྱེ་བ་དང་། ལམ་བགྲོད་ཚུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་དང་། ཆེན་པོ་གཉིས་ཏེ། ཆུང་ངུ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རགས་པ་ཕྱེ་ན་གསུམ་ལས། ཉན་ཐོས་གནས་མ་བུའི་ སྡེ་པ་ནི་སྔོན་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ། གཅེར་བུ་པའི་སྟོན་པ་ཞིག་འོང་པ་ལ་ཚུར་ཤོག་གིས་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཉན་ཐོས་སུ་གྱུར་པ་དེས། གང་ཟག་གི་བདག་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་དམ། གཉིས་ཀའམ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་ཡོད་ཅེས་དྲིས་པ་ལས། ཅང་མི་གསུང་བས་ལན་བཏབ་ཀྱང་། བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཡོད་པར་གོ་ནས་ཆོས་འདི་པར་ཞུགས་ཀྱང་ལྟ་བ་མུ་སྟེགས་དང་འདྲེས་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པའོ། །དེའི་གཞུང་གིས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དང་། རང་གིས་བྱས་པའི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུའི་ཟ་བ་པོ་ཕུང་པོ་སྔ་མ་དོར་ནས་ཕྱི་མ་ལེན་པ་ནི་བདག་གི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། དེའང་བདག་དེ་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་དོར་ནས་ཕྱི་མ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཚེ་འདིའི་བདག་གིས་ལས་བྱས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཟིན་པ་དང་། མ་འོངས་བའི་བདག་མ་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀའང་བདག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དེས། ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྫོགས་པར་སྤྱད་པས་འབྲས་བུ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་། སྤྱོད་པར་འགྱུར་བས་མ་ཟོས་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། ཟ་བ་པོའམ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་པོ་བདག་ཏུ་གཅིག་པས་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་འདོད་དོ། །དེས་ན་བདག་དེ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །ཚུལ་འདི་ནི་བཟང་པོ་ མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་བཀག་ན་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་རྟག་པ་བཀག་པའང་རྟག་པ་བསྒྲུབས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ག་ལ་སྲིད་པས་མི་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ནི། རྫས་ཐ་དད་པའི་ཤེས་བྱའི་གཞི་ལྔ་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེའང་གཟུགས་ཀྱི་གཞི། སེམས་ཀྱི་གཞི། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད། འདུས་མ་བྱས་པ་དང་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས། ས་ཆུ་མེ་རླུང་གི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་བསྐོར་བ་བར་དང་བཅས་པར་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་བསྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བསྟན་དུ་མེད་ལ་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་མིག་རྣ་བ་སྣ་ལྕེ་ལུས་ཏེ་དབང་པོ་ལྔ་དང་། སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱའོ། །བསྟན་དུ་མེད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་གཟུགས་ལུས་ཀྱི་སྤྱིར་ཁྱབ་པ་ནགས་ལ་མེ་ཤོར་བ་ལྟར་གནས་པའི་སྡོམ་པ་དང་། སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། བར་མས་བསྡུས་པའོ། །རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ན་འབྱུང་བ་བཞི་དང་། ཁ་དོག་དྲི་རོ་རེག་བྱའི་རྡུལ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དུ་འདུས་ལ། ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་བརྒྱད་པོ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྡུལ་དེ་དགུ་གནས་ལ། མིག་གི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་གཞན་ལ་སྔ་མ་དགུ་པོའི་སྟེང་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་རྡུལ་དང་བཅུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དང་། རིག་པས་གཞིག་སྟེ་བསལ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་བློོ་ མི་འདོར་བ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གནས་པས་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ། རགས་པ་ནི་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དང་ཆའི་དབྱེ་བས་དེར་འཛིན་པའི་བློ་འདོར་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པས། ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ་མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་མེད་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་སོ། །སེམས་ཀྱི་གཞི་ནི་མིག །རྣ་བ། སྣ། ལྕེ། ལུས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་དྲུག་གོ། །དེའང་དབང་པོ་ལྔས་དོན་ལྔ་མཐོང་བ་ན། རྣམ་ཤེས་ལྔས་དོན་དེ་དག་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། དངོས་པོའི་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ལ་སོགས་པའང་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པས་ནི་དོན་མཐོ
Chinese
མས། 诸天非天争斗而衰损，诸天放逸而衰损，轮回如针尖之上，安乐何时亦无有。如是说。显有世间器情所摄之诸法皆无我，以其无自性之故。菩提心释中云：火之自性为热，蔗糖自性为甜，如是诸法之自性，宣说为空性。如是说。涅槃乃寂灭之灭，特意言说之集中云：是故寂灭乃安乐。如是说。铁室中出生之传中云：涅槃寂灭趋往之，教法虽闻亦未作。如是说。此等广说于一切乘中。各别乘之善妙差别有二，即因缘性之乘与果金刚密乘。初者亦有宗派总别之分，及行道方式之差别二者。初者有小乘与大乘二者。小乘若分粗略之宗派则有三，即声闻有部之宗派，昔日如来涅槃之时，来一裸体派之导师，以“过来”令其出家，彼即成声闻者，其问：补特伽罗之我与蕴聚为一耶？为异耶？为二者耶？为非二者耶？答以未作任何言说，然解为有不可言说者，虽以此法而入，然其见解与外道相混，故许有不可言说之我。彼之论典中，一切善与非善之业之作者，及自所作可爱与不可爱之果之食者，舍弃前蕴而取后蕴乃我之自性，然彼我非为常，以其舍弃前生而取后生之故。亦非为无常，以其此世之我已受用所作业，及未来之我将受用未作业之果之故。以彼二者亦成一我之故，谓业之果已圆满受用，故果已耗尽，及谓将受用，故未食。以食者或受用者为一我之故，亦非无常。
English
Mas. Gods decline through fighting and strife with non-gods. Gods decline through negligence. In samsara, which is like the tip of a needle, there is never any happiness. Thus it is said. All phenomena encompassed by appearance and existence, vessel and essence, samsara and nirvana, are selfless, because they are without inherent existence. The Commentary on the Bodhicitta says: "The nature of fire is heat, the nature of molasses is sweetness, likewise, the nature of all phenomena is said to be emptiness." Thus it is said. Nirvana is cessation and peace. In the Collection of Special Exhortations, it says: "Therefore, peace is bliss." And in the Tale of Birth in an Iron House, it says: "They did not even hear the doctrine that goes to the peace of nirvana." Thus it is said. These are explained in detail in all vehicles. The excellent distinctions of each vehicle are twofold: the vehicle of causality and the vehicle of result, Secret Mantra. The first also has two divisions: the general division of philosophical tenets and the specific division of how to traverse the path. The first has two vehicles: the Lesser Vehicle and the Greater Vehicle. If the rough tenets are divided in the Lesser Vehicle, there are three: The Sravaka Sthavira School. In the past, when the Buddha passed into nirvana, a naked teacher came, and he ordained him with "Come here," and he became a Sravaka. He asked whether the self of the person is one with the aggregates, or different, or both, or neither. He answered without saying anything, but understood that there is something that cannot be expressed. Although he entered this Dharma, his view was mixed with that of the heretics, so he accepted a self that cannot be expressed. According to their texts, the agent of all virtuous and non-virtuous actions, and the eater of the desired and undesired fruits of his own actions, is the self-nature that abandons the former aggregates and takes the latter. However, that self is not permanent, because it abandons the former birth and takes the latter. It is also not impermanent, because the self of this life has already enjoyed the actions he has done, and the self of the future will enjoy the fruits of the actions he has not done. Because those two also become one self, it is said that the fruit of the action has been completely enjoyed, so the fruit has been exhausted, and it is said that it will be enjoyed, so it has not been eaten. Because the eater or the enjoyer is one self, it is also not impermanent.
Chinese
因此希望如此。因此，我宣称，自我是存在于既不能说是常恒，也不能说是无常的补特伽罗的自性之中。这种说法是不好的，因为如果遮止了常恒，就没有办法成立无常；而遮止无常，也依赖于成立常恒；既非常恒也非无常，这种情况又怎么可能存在呢？所以，这完全是不合理的。小乘有部宗则承认实体各异的五种所知之基。也就是色蕴、心蕴、心所蕴、不相应行、无为法这五种。第一种是可见的有碍之色，也就是地、水、火、风的不可分割的极微，是胜义谛的实物，聚集在有间隙的环绕中，由此成立粗大的东西。不可见但有碍之色是眼、耳、鼻、舌、身这五根，以及声、香、味、触。不可见且无碍之色是身体总体所遍布的，像森林着火一样存在的律仪、非律仪和中间者所包括的。这些极微在外境中是四大种，加上色、香、味、触四种极微，共八种聚集在一起。身体的根有这八种，加上它本身的极微，共有九种。眼睛的根等其他根，在前面九种的基础上，加上眼睛等各自的极微，共有十种。这些极微被外力摧毁，或者被智慧分析而消除，但执着于极微的念头不会消失，安住在胜义谛的真如自性中，所以是胜义谛的实物。而粗大之物被外力摧毁，或者被部分分割，因此执着于它的念头会消失，具有世俗谛的真如自性。所以是世俗谛的实物，如《俱舍论》中所说：何者被摧毁，或被智慧所分析，消除后对此的执着念头不产生，如瓶和水一样是世俗谛。有和无是胜义谛，其他不是。心之基是眼、耳、鼻、舌、身、意这六识。当五根见到五境时，五识会了知这些境，而意识则能确定过去、未来和对事物的分别等等。识能见到事物
English
Therefore, it is desired to be so. Therefore, I declare that the self exists in the nature of a person who cannot be said to be either permanent or impermanent. This statement is not good, because if permanence is negated, there is no way to establish impermanence; and negating impermanence also depends on establishing permanence; and how could a situation exist that is neither permanent nor impermanent? Therefore, this is completely unreasonable. The Vaibhashika school of the Hinayana tradition asserts five bases of knowable objects that are distinct entities. These are the form aggregate, the mind aggregate, the mental factors aggregate, non-associated compositional factors, and unconditioned phenomena. The first is visible and obstructive form, which is the indivisible atom of earth, water, fire, and wind, a real entity of ultimate truth, gathered in a surrounding with intervals, from which gross things are established. Invisible but obstructive forms are the five sense organs: eye, ear, nose, tongue, and body, as well as sound, smell, taste, and touch. Invisible and non-obstructive form is that which pervades the entire body, existing like a fire spreading through a forest, and is included in vows, non-vows, and intermediaries. These atoms in the external environment are the four great elements, plus the four atoms of color, smell, taste, and touch, totaling eight gathered together. The body's sense organ has these eight, plus its own atom, totaling nine. The eye organ and other organs, on the basis of the previous nine, plus their own atoms such as the eye, total ten. These atoms are destroyed by external forces, or analyzed and eliminated by wisdom, but the thought of clinging to the atom does not disappear, and it abides in the true nature of ultimate truth, so it is a real entity of ultimate truth. Gross things are destroyed by external forces, or divided into parts, so the thought of clinging to it disappears, and it has the true nature of conventional truth. Therefore, it is a real entity of conventional truth, as stated in the Abhidharmakosha: 'Whatever is destroyed, or analyzed by wisdom, and the thought of clinging to it does not arise after elimination, like a pot and water, is conventional truth. Existence and non-existence are ultimate truth, and others are not.' The basis of mind is the six consciousnesses: eye, ear, nose, tongue, body, and mind consciousness. When the five sense organs see the five objects, the five consciousnesses will know these objects, and the mind consciousness can determine the past, future, and the distinctions of things, and so on. Consciousness can see things.