Tibetan
དམས་ངག་དམ་པའོ། །ད་ནི་ཐེག་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། ནང་པའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེར་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་དག་རྟོག་གེ་སྡེ་ལྔར་བཞེད་པ་ལས། གྲངས་ཅན་པ་ནི་ཀུན་གྱི་ཕྱི་མོར་འདོད་པ་ཉིད་འཇུག་པ་ལས། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱར་མེད་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། །དེ་དབྱེ་དེ་དབྱེ་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས། །མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ལུགས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་པ། དབང་ཕྱུག་པ། ཁྱབ་འཇུག་པ། རྒྱལ་བ་པ་བཞི་ནི་རྟག་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། ཕུར་བུ་པ་ནི་ཆད་པར་སྨྲ་པའོ། །དང་པོ་གྲངས་ཅན་པ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པའི་དུས་སུ་བྱུང་སྟེ། དཀའ་ཐུབ་ལས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ་བསྟན་བཅོས་མང་དུ་བརྩམས་པ་ལས། དེའི་གྲུབ་མཐའ་ འཛིན་པའི་སློབ་མ། བ་ར་དྷྭ་ཛ་དང་། ཆུར་ལྷུང་གི་བུ་གཉིས་བྱུང་བའི། བ་ར་དྷྭ་ཛས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་གྲངས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ངེས་པར་འདོད་ལ། ཆུར་ལྷུང་གི་བུས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོའི་གནས་ལུགས་ཀྱང་སྟོང་པར་འདོད་པ་ལ། སེར་སྐྱ་པ་ཞེས་བཏགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ཡོན་ཏན་སྨྲ། །སེར་སྐྱ་པ་རྣམས་སྟོང་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དབྱེ་ན་གྲངས་ཅན་པ། སེར་སྐྱ་པ། ཡོན་ཏན་གསུམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་གཞུང་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་མོ་གྲངས་ཅན་པ་དག །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་བདག་དང་། གཙོ་བོ་གཉིས་སུ་འདུས་པར་འདོད་པ་འདི་ལ་དོན་ལྔ་སྟེ། བདག་དང་གཙོ་བོ་དང་། དེ་དག་ཤེས་པར་བྱེད་ཚུལ་དང་། མ་ཤེས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་། ཤེས་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱར་མེད་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག །ཅེས་པས། བདག་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྟེ། ཤེས་པ་ཡིན་པ། རྟག་པ་གཅིག་པུ་པ། བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ། རང་བཞིན་རྒྱུའི་གཙོ་བོའི་ཁུག་མ་ན་གནས་པས། སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་ཆོས་ལྔ་ལྡན་པའོ། །གཙོ་བོ་ལ་གཉིས་ལས། རང་བཞིན་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་བཏང་སྙོམས་གསུམ་མམ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ་མམ། མིང་གཞན་སྙིང་སྟོབས། རྡུལ་མུན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཆ་མཉམ་པ་སྟེ། བེམས་པོ
Chinese
殊胜口诀。现在分别解说各乘的差别，分为两部分：外道宗义简略指示和内道论典广为分析。第一部分，从内道佛教的教义转变为外道的，外道教派的早期导师们认为有五种论理学派。其中，数论派被认为是所有学派的基础。颂曰：享用者常有实，非作者之我，功德无为，数论者所考察。稍微依赖于这些差别，外道徒的宗义就变得各不相同。如是。其中，数论派、自在天派、遍入天派、胜天派四派是常有论者，而顺世外道派则主张断灭论。首先，数论派出现在众生寿命可达两万岁的时代。一位通过苦行获得解脱的仙人，名叫塞迦（ कपिल，Kapila，音译为迦毗罗），他创作了许多论典。其学派的追随者有瓦拉德瓦扎和丘隆之子两人。瓦拉德瓦扎认为所有知识都可以归纳为二十五个范畴，而丘隆之子则认为这二十五个范畴的本质也是空性。因此，被称为塞迦派。《智慧精要总集》中说：数论派主张功德，塞迦派则主张空性。如是。如果进行分类，则有数论派、塞迦派、功德三派。其中，作为所有宗义基础的数论派认为，所有知识都可以归纳为我和自性（或主物）两者。这有五个方面：我和自性，以及了解它们的方式，不了解它们的过患，以及了解它们的利益。第一方面是：享用者常有实，非作者之我，功德无为，数论者所考察。如是。所谓我，即有情众生的补特伽罗，是具有知觉的，是常有且唯一的，与行为无关，因享受对境而成为享用者，存在于自性之因的主物之中，因此是任何人都无法看到的隐蔽者，具备五种特征。主物分为两种，自性之因的主物是快乐、痛苦、舍弃三种，或者说是贪欲、嗔恨、愚痴三种，或者说是勇气、尘埃、黑暗三种功德平等混合的状态，是物质性的。
English
Excellent Oral Instructions. Now, to explain the distinctions of each vehicle separately, there are two parts: a brief presentation of the tenets of the outsiders and a broad analysis of the inner doctrines. The first is that the early teachers of the heretics who turned outward from the teachings of the inner Buddhist teachings considered five schools of logic. Among them, the Samkhya school is considered the basis of all. Verse: The enjoyer is permanent and real, the self is not the agent, the qualities are inaction, and the Samkhyas contemplate. Depending slightly on these distinctions, the doctrines of the heretics become different. Thus. Among them, the Samkhya, Ishvara, Vishnu, and Shiva schools are four that view permanence, while the Charvaka school speaks of annihilation. First, the Samkhya school appeared when beings lived for twenty thousand years. A hermit who attained liberation through asceticism, named Serkya (कपिल, Kapila, transliterated as Kapila), composed many treatises. His disciples who held his doctrine were Varadhvaja and the son of Churlhung. Varadhvaja believed that all knowable things were definitely twenty-five in number, while the son of Churlhung believed that the nature of the twenty-five was also empty. Therefore, it was named Serkya. From the Essence of Wisdom Collected from All, it is said: The Samkhyas speak of qualities, the Serkyas believe in emptiness. Thus. If divided, there are the Samkhya, Serkya, and Three Qualities. Among them, the Samkhyas, the basis of all doctrines, believe that all knowable things are included in the self and the chief. This has five aspects: the self and the chief, how to know them, the faults of not knowing them, and the benefits of knowing them. The first is: The enjoyer is permanent and real, the self is not the agent, the qualities are inaction, and the Samkhyas contemplate. Thus. The self is the person of sentient beings, who is conscious, permanent, unique, free from action, and an enjoyer because he enjoys objects. He dwells in the womb of the chief of the nature cause, so he is hidden from anyone's sight and has five characteristics. There are two chiefs. The chief of the nature cause is the three of happiness, suffering, and equanimity, or the three of desire, hatred, and ignorance, or the three qualities of courage, dust, and darkness, which are equally mixed, and are material.