Tibetan
་ལས། དང་པོ་ཆོས་སྐུའི་གནས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་ངོ་བོ། ངེས་ཚིག །དབྱེ་བ། རྣམ་གྲངས། རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་བཞི་ལས། ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་ནི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་གསལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། བཞུགས་ཚུལ། མཚན་ཉིད། རང་ བཞིན། ཐུགས་རྗེ། སྣང་ཚུལ་ལྔ་ལས། ངོ་བོའི་བཞུགས་ཚུལ་སྐྱོན་གང་གིས་ཀྱང་མ་གོས་པར་བཞུགས་པས་ཀ་ནས་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །ངོ་བོ་དེའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ནོ། །ངོ་བོ་དེའི་རང་བཞིན་གང་དང་ཡང་མ་འདྲེས་པའོ། །ངོ་བོ་དེའི་ཐུགས་རྗེ་མ་ཕྱེ་མི་འབྱེད་འབྱེད་པ་མེད་པའོ། །ངོ་བོ་དེའི་སྣང་ཚུལ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །ངེས་ཚིག་ནི། བཏགས་པ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཆོས་ལས་སྐུར་སྨིན་པས་དངོས་མེད་དེ། མཚན་ཉིད་གང་གིས་ཀྱང་གཏན་ལ་མི་ཕེབས། སྟོང་ཉིད་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ན་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་རིག་པ་དང་འབྲེལ་བ། སྐུ་ནི། མཚན་མ་ཞལ་ཕྱག་ཏུ་མེད་ལ་རིག་པའི་ངོ་བོ་མི་འགྱུར་བ་ཙམ་ལ་བརྗོད་པའོ། །དབྱེ་ན། དངོས་པོ་མཚན་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་ཆོས་སྐུ། གནས་པ་ཁྱབ་ཚུལ་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་སྐུ། རྣམ་དབྱེ་སྣང་ཚུལ་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་སྐུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཆོས་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ། དངོས་པོ་ངོས་གཟུང་ལས་འདས་པས་སྐྱེ་འཇིག་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ། མཐར་ཐུག་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་སྐུ་དྲི་མ་གློ་བུར་བས་དག་པའི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དེ་ཡིན་ཏེ། ཧེ་བཛྲ་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་བསལ་ནས་ནི་སངས་ རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མར། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཅེས་པ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཆའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐེག་པ་སོ་སོ་ནས་རིག་པ་དང་། སྟོང་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་ཆར་བསྟན་པ་སྟེ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདིར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པས་ཕྱེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཆོས་སྐུའི་ཞིང་ཁམས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། གནས་བསམ་ངོ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད། ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་གཡོ་བ་ཆེན་པོ། འཁོར་སྣ་ཚོགས་རང་བཞིན་མི་གཉིས་པ། བསྟན་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད། དུས་གང་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་
Chinese
。首先，详细阐述法身的处所，分为体性、定义、分类、名相、详细阐述五部分。其中，法身的体性是自生智慧，空明离戏。从安住方式、特征、自性、大悲、显现方式五个方面来说：体性的安住方式是不被任何过失沾染而安住，因此是本来清净的自性。体性的特征是具有空性觉性的精华。体性的自性是不与任何事物相混杂。体性的大悲是未分、不分、无分。体性的显现方式是无二。定义是：从假立名相的法中成熟为身，因此是无实有的。任何特征都无法确定，任何空性都无法成立，因此称为法身。法是指：与佛地的无漏法觉性相关联。身是指：没有相好颜面手足，仅仅是觉性的不变体性。分类有三种：与事物特征相关的法身，与安住遍布方式相关的法身，与分类显现方式相关的法身。第一种是：从法性来看，不成立为任何事物的体性，因此远离戏论的边际。事物超越了能被认知的范畴，因此没有生灭、转移、变化。最终彻底显现，因此法性不可思议。第二种是：遍布轮涅一切的法身，是远离了暂时性垢染的二重清净。如《黑行金刚续》所说：“众生即是佛，然为暂垢染，除彼即是佛。”又如《宝性论》所说：“圆满佛身是为播，以及彼性无别故，具种性故诸有情，恒时具有如来藏。”这是指它显现出来的那部分。第三种是：从各个乘分别开示的觉性、空性和功德等方面。在此圆满大圆满中，如果从显现方面来区分，则法身之法身的刹土不可思议，处所是超越思虑的法性，禅定是不可动摇的大定，眷属是各种各样、自性无二的，教法是不可言说的法性，时间是任何时候都不会改变的法性。
English
Firstly, the explanation of the expanse of Dharmakāya is divided into essence, definition, division, nomenclature, and detailed explanation. The essence of Dharmakāya is the self-arisen wisdom, empty and clear, free from elaboration. From the five aspects of abiding, characteristics, nature, compassion, and manifestation: The abiding of the essence is the nature of purity from the beginning, as it abides without being tainted by any faults. The characteristic of the essence is that it possesses the essence of emptiness and awareness. The nature of the essence is that it is unmixed with anything. The compassion of the essence is undivided, inseparable, and without division. The manifestation of the essence is non-dual. The definition is: it is non-substantial because it matures into a body from the phenomena of imputed nomenclature. It cannot be determined by any characteristic, and emptiness is not established anywhere, therefore it is called Dharmakāya. Dharma refers to: the stainless Dharma of the Buddha's ground, which is related to awareness. Body refers to: the mere unchanging essence of awareness, without marks, face, hands, or feet. The divisions are three: Dharmakāya related to the characteristics of entities, Dharmakāya related to the way of abiding and pervasiveness, and Dharmakāya related to the aspects of differentiation and manifestation. The first is: because it does not establish as the essence of anything in relation to Dharmatā, it is free from the extremes of elaboration. Because the entity is beyond the scope of conceptualization, it is without birth, death, transference, or change. Because it is ultimately manifested, Dharmatā is inconceivable. The second is: the Dharmakāya that pervades all of saṃsāra and nirvāṇa, which is the two-fold purity that is purified of adventitious stains. As it is said in the Hevajra Tantra: "Beings are themselves Buddhas, but are obscured by adventitious stains. Removing them, they are Buddhas." And as it is said in the Uttaratantra: "Because the Tathāgata's body radiates, and because thatness is inseparable, and because there is lineage, all sentient beings constantly possess the essence of the Buddha." This is the part that has become manifest. The third is: the teachings on awareness, emptiness, qualities, and so on, from each vehicle respectively. In this Great Perfection, if divided by manifestation, the realms of the Dharmakāya of the Dharmakāya are inconceivable, the place is the Dharmatā beyond thought, the samādhi is the great unwavering samādhi, the retinue is various and non-dual in nature, the teaching is the inexpressible Dharmatā, and the time is the Dharmatā that never changes.
Tibetan
དོ། །ཆོས་སྐུའི་ལོངས་སྐུའི་ཞིང་ཁམས་རྡུལ་དང་བྲལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པ། གནས་དྲན་པ་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་རང་ཟད་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་བྱུང་ཚོར་འགགས་པས་ཡེ་ཤེས་རང་གནས་པ། འཁོར་སྟོང་པ་རང་སྣང་གི་བྱེད་པ་ཅན། བསྟན་པ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ། དུས་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པས་ཡེ་མཉམ་གདལ་བ་ཆེན་པོའོ། །ཆོས་སྐུའི་སྤྲུལ་སྐུ། ཞིང་ཁམས་སྟོང་ཉིད་རྒྱ་མ་ཆད་པ། གནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཆར་གཞིའི་ཆ་གཏིང་གསལ་རང་གདངས་ཆེན་པོ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འགག་མེད་རང་གསལ། འཁོར་རིས་མེད་འཆར་སྣང་དག་པ། བསྟན་པ་རང་བཞིན་མ་བཅོས་པ། དུས་སྙིང་པོ་མངོན་པར་སྣང་བའོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཀ་དག་རང་གནས་ཀྱི་ཆོས་སྐུའི་ཆ་ནས་བཏགས་ པ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས། འཛིན་པ་རང་དག་ཆོས་སྐུ་ཡིས། །སྤྲོས་མེད་རང་དག་གཞལ་ཡས་སུ། །ཉིད་དང་དབྱེར་མེད་སྣང་འཁོར་ལ། །མཚན་མ་མེད་པའི་གསུང་གིས་ནི། །སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཚིག་རྣམས་ནི། །མི་གནས་རང་ཟད་ཐུགས་ལས་ཕྱུང་། །མ་གསུངས་གསུངས་པ་མེད་པར་ནི། །མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་བསྟན། །ཅེས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཆ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། དོན་ལ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་མཐའ་བྲལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་བཞུགས་ཏེ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། འདི་ཡི་གནས་ནི་འདི་ཞེས་པའི། །མིང་དུ་གྲགས་པའི་མཚན་བཅས་ཡུལ། །རྣམ་པ་གང་དུ་མི་སྣང་བས། །མེད་པའི་སྟོང་པ་ཆོས་འབྱུང་ལས། །གསང་བ་ཆེན་པོའི་རང་དབྱིངས་སུ། །ཡེ་ཐོག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལ། །མ་བཟུང་གནས་ཀྱི་ཚུལ་ཅན་དུ། །རོལ་པ་ཆེན་པོར་ཐོག་མར་བྱུང་། །འདི་ལ་སུས་ཀྱང་གནས་པ་མེད། །གང་གིས་གནས་སུ་བྱས་པ་མེད། །འདི་ལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མེད། །འདུག་ཅིང་འོང་བ་ཉིད་དང་བྲལ། །དེ་བཞིན་ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོའི་གནས། །མེད་པ་ལས་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ། །འདི་ལ་ཕྱི་དང་ནང་ཡང་མེད། །སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད། །ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་སུས་ཀྱང་ཡང་། །འདི་ལ་གཟུང་དུ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་རྣམ་གྲངས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་འཕྲིན་ལས་ལྔ་ལས། ཆོས་སྐུའི་སྐུ་སྟོང་གསལ་མཚན་མ་མེད་པ། གསུང་བརྗོད་མེད་སྒྲ་ཚིག་ལས་འདས་པ། ཐུགས་དྲན་བསམ་སྤྲོས་པ་མེད་པ། ཡོན་ཏན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ། འཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པའི་གཞིར་གནས་པ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་། །ཐུགས་དང་ཡོན་ཏན་འཕྲིན་ལས་སོ། །སྐུ་ནི་སྟོང་དང་གསལ་བ་དང་། །མཚན་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །གསུ
Chinese
དོ། 法身报身的刹土，远离尘垢，清净无染。处所是念头、意念的分别自然止息。禅定是心和心所的生起感受停止，因此智慧自然安住。眷属是空性，具有自显的作用。教法是所缘完全清净。时间不是可以测度的，因此是本初平等的大遍布。法身的化身，刹土是空性，广大无边。处所是一切显现的基础，深邃明澈，自性大放光明。禅定是无碍自明。眷属是无有局限，显现清净。教法是自性无造作。时间是精华显现。这些也是从本初清净自性的法身方面而安立的。如《宝积经》中说：执着自净法身者，无戏论自净宫殿中，与自身无别显现轮，以无相之语，无戏论之词，不住自灭从心中出，未说而说无有说，于大平等性中示。如此等等。这些也只是在部分上安立，意义上任何也不成立，因此安住于离边圆满大之中。又如《彼经》中说：此之处所名为此，名为所称之有相处，任何形象皆不显现，无有空性法界中，大密之自性界，本来即住之处所，无执持处之体性中，最初生起大游戏，于此无有谁安住，无有谁作安住处，于此无有功德圆满，远离住与来往之自性，如是原始大空性之处，从无有中是法界之体性，于此无有外与内，无有上下之观看，于方与隅谁亦无，于此无有少许可执。如此等等。第四、广说分类，从身语意功德事业五者来说，法身的身是空明无相，语是不可言说，超越声音文字，意是无有忆念思虑戏论，功德是不退转，因此无有变异，事业是任运成就，安住于显现方式不间断的基础中。如《总集经》中说：法身乃是身与语，意与功德及事业，身乃空性与光明，以及无相之自性也，语
English
Do. The realm of the Dharmakaya and Sambhogakaya is free from dust and without impurities. The place is where thoughts and mental concepts naturally cease. Samadhi is where the arising sensations of mind and mental events stop, so wisdom naturally abides. The retinue is emptiness, with the function of self-appearance. The teaching is that the object of focus is completely pure. Time is not something that can be measured, so it is the great expanse of primordial equality. The Nirmanakaya of the Dharmakaya, the realm is emptiness, vast and boundless. The place is the foundation of all appearances, deep and clear, the self-nature radiates great light. Samadhi is unobstructed self-illumination. The retinue is without limits, appearances are pure. The teaching is self-nature without contrivance. Time is the essence appearing manifestly. These are also established from the aspect of the Dharmakaya of primordial purity. As it is said in the Ratnakuta Sutra: The self-purified Dharmakaya, in the palace of self-purification without elaboration, the appearance wheel inseparable from oneself, with the speech of no characteristics, the words of no elaboration, non-abiding self-extinguishing come from the heart, unspoken speaks without speaking, shown in the state of great equanimity. So on and so forth. These are also established only in part, in meaning nothing is established, therefore abiding in the great perfection free from extremes. Again, as it is said in the same sutra: This place is called this, called the named place with characteristics, no form appears in any way, in the Dharmadhatu of emptiness, in the self-nature realm of great secret, originally abiding in that place, in the nature of ungrasped place, the great play arises initially, in this there is no one who abides, there is no one who makes it a place of abiding, in this there is no perfection of qualities, separated from the nature of dwelling and coming and going, thus the place of primordial great emptiness, from nothingness is the nature of Dharmadhatu, in this there is no outer and inner, there is no looking up and down, in direction and corner no one, in this there is not even a little to grasp. So on and so forth. Fourth, explaining the categories in detail, from the five aspects of body, speech, mind, qualities, and activity, the body of the Dharmakaya is empty and clear without characteristics, the speech is unspeakable, beyond sound and words, the mind is without memory, thought, and elaboration, the qualities are irreversible, therefore without change, the activity is spontaneously accomplished, abiding in the basis of uninterrupted manifestation. As it is said in the Thalgyur: The Dharmakaya is body and speech, mind and qualities and activity, the body is emptiness and clarity, and the nature of no characteristics, the spee