Tibetan
།མངོན་ཞེན་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་ཆུའི་རི་མོ་ལྟར་རང་གིས་རང་གྲོལ་བའི་གནད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལའང་བློ་རིམ་པ་གཉིས་ལས། འབད་བཅས་རང་གྲོལ་ནི། ཉོན་མོངས་གང་སྐྱེས་ངོས་བཟུང་ལ་རང་སར་བཞག་པས་རང་སངས་སུ་ཁྲོལ་ཁྲོལ་སོང་བའི་ངང་ལ་འགྱུ་བ་གནས་དག་གི་དགོངས་པ་རང་གྲོལ་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་ཡེང་མེད་དུ་རྩལ་སྦྱང་ངོ་། །འབད་མེད་ནི། གང་སྐྱེས་དེས་ཚུགས་མི་ཐུབ་པར་རང་སངས་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ལ་ལྟ་བའི་ཐབས་དེ་སྤང་མི་དགོས་པར་རང་བཞིན་ངང་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་གྲོལ་བ་སྟེ། བློ་རིམ་ འདི་གཉིས་དབང་པོའི་ཁྱད་དང་། སྔ་ཕྱི་ལྟ་བུར་གནས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། འདི་དག་བློ་རིམ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །འབད་བཅས་རྣམས་དང་འབད་མེད་དོ། །འབད་བཅས་རྣམས་ནི་རང་སར་གཞག །སྣང་བ་གོམས་པའི་ཚད་རྣམས་ཀྱིས། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་སྣང་བ་ཉིད། །ཕྱི་ནང་ཀུན་ལ་རང་ཤར་ཚེ། །རྐྱེན་དེས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་དེ་དག་སྐྱེ་འགྱུར་ཡང་། །རང་གཞག་རང་ས་ཉིད་དུ་གྲོལ། །དེ་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་སྣང་བའོ། །འབད་མེད་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། །རང་གིས་རང་གྲོལ་རང་ཉིད་ལ། །རང་ཀ་མ་ནི་རང་གྲོལ་བས། །ལྕགས་ཀྱིས་ལྕགས་རྣམས་གཤོག་པ་དང་། །རྡོ་ཡིས་རྡོ་རྣམས་གཅོག་པ་བཞིན། །རང་གི་གཉེན་པོར་རང་ཉིད་ཆེ། །རང་བཞིན་རྫོགས་ཆེན་རྟོགས་པ་ཡིས། །འདི་ལྟར་གོམས་པ་གང་ཡིན་པ། །མ་བཙལ་གཞག་པའི་དོན་རྣམས་རྙེད། །མ་བསྒོམས་པར་ནི་བདེ་ཆེན་རྒྱས། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་རིག །འདི་ཉིད་སུ་དང་ཕྲད་པ་དེ། །མཚམས་མེད་སྡིག་དང་ལྡན་པ་ཡང་། །འདི་ཉིད་གོམས་པས་གྲོལ་བ་ནི། །ཐེ་ཚོམ་ཉིད་མེད་ན་ར་ཀན། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ཡེ་གྲོལ་གྱི་གནས་ལུགས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡེ་ནས་གྲོལ་ཟིན་པས་ད་ལྟ་རང་གྲོལ་ཏེ་འབད་རྩོལ་གྱི་གཉེན་པོ་མི་དགོས་པར་བསྟན་པ། གནས་ལུགས་དེའི་རང་བཞིན་ལས་མི་འདའ་བར་གདམས་པ། ངང་དུ་རང་སངས་གཞི་མེད་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་སོང་མ་མྱོང་བར་ལ་བཟླ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། འབད་པས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཡེ་ཉིད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་གནས། །ཞེས་པ་དང་། ཡང་། མ་རིག་པ་ཉིད་རང་བྱུང་བས། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡེ་ནས་སངས། །ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུར་རང་ཤར་བས། །བརྒྱུད་པའི་སྐྱེ་བ་རྩད་ནས་བཅད། །ཡིད་བཞིན་དགོངས་པར་ཡེ་གནས་པས། །འགྱུ་བྱེད་རྣམས་ནི་རང་གཞག་ཡིན། །དབུགས་ནི་ཡེ་ནས་རྒྱུན་ཆད་པས། །སྐྱེ་ཤི་གདོད་ནས་ཡོད་པ་མིན། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་རྫོགས་
Chinese
并非抑制显现的执着。如是，应知如水中绘画般，自性解脱之要诀。对此也有两种次第的智慧：有勤自解脱，即是任何烦恼生起时，认识到其面目，安住于自处，任其自身消散，于此状态中，流动着清净之意，于自解脱大平等中，刹那也不散乱地勤修。无勤则是，任何生起之物都无法立足，自性本净是法性，因此，无需舍弃观视之方便，自然而然地解脱。这两种智慧次第，安住于根器的差别和先后之别。如彼（经文）所说：这些是两种智慧次第，有勤者和无勤者。有勤者安住于自处，通过串习显现的程度，当清净智慧的显现，于内外一切处自生时，并非由外缘所生。纵然生起，亦于自处自解脱。因此是瑜伽士的显现。无勤者则如下：自己解脱自己，于自身中，自性即是自解脱，如铁以铁刃削铁，如石以石块碎石。自己是自己最大的对治。以证悟自性大圆满，如此串习任何事物，不寻觅而获得安住之义，不修习而大乐增长，于自性中现量觉知。此（法）与谁相遇，即便具有无间罪业，亦以此串习而解脱，对此毫无怀疑。如是说。第二，分别讲述原始解脱之状态，有三：开示因已原始解脱，故现在自解脱，无需勤作对治；教诫不离彼状态之自性；于自性中，除了自性本净之外，未曾去往他处而安住。第一，如《摩尼宝鬘》所说： 非由勤作而解脱，而是安住于原始解脱。如是说。又，无明自生，故迷乱之因原始即已清净。阿赖耶自显现为法身，故断绝了相续之生。于如意之意中原始安住，故流动之诸法皆是自安住。气息原始即已断绝，故生死原本不存在。欲妙原始即已圆满
English
It is not about suppressing manifest clinging. Thus, one should understand the key to self-liberation like a drawing in water. Here, there are also two levels of mind: Self-liberation with effort is when any affliction arises, one recognizes its face, abides in its own place, and lets it dissolve on its own. In this state, the intention of pure abiding flows, and one trains without distraction for even a moment in the great equality of self-liberation. Self-liberation without effort is when whatever arises cannot take hold, as self-purity is the nature of reality. Therefore, there is no need to abandon the means of looking at it, and liberation occurs naturally and effortlessly. These two levels of mind reside in the difference of faculties and in a sequential manner. As it says in that very text: These are two levels of mind, those with effort and those without effort. Those with effort abide in their own place, and through the measure of habituation with appearances, when the appearance of pure wisdom arises spontaneously in all inner and outer places, it is not born from conditions. Even if they arise, they are liberated in their own place. Therefore, it is the appearance of a yogi. Those without effort are like this: one's own self liberates itself, and in oneself, one's own nature is self-liberation. Like iron cutting iron, and stone breaking stone. One's own self is the greatest antidote to oneself. Through the realization of the Great Perfection of self-nature, whatever habituation occurs in this way, one finds the meaning of abiding without searching, great bliss increases without meditation, and one directly knows in self-nature. Whoever encounters this, even if they possess the sin of immediate retribution, is liberated by habituating to this, without any doubt. So it is said. Secondly, there are three aspects to specifically explaining the state of original liberation: Showing that since one is already originally liberated, one is now self-liberated, and there is no need for the antidote of effort; advising not to stray from the nature of that state; and affirming that in its natural state, one has never gone anywhere other than the groundless self-purity. First, as it says in the Garland of Pearls: Liberation is not through effort, but abides in original liberation. So it is said. Also, Since ignorance itself is self-born, the cause of delusion is originally pure. Since the all-ground spontaneously arises as the Dharmakaya, the lineage of birth is cut from the root. Since it originally abides in the wish-fulfilling intention, all moving things are self-abiding. Since breath is originally cut off, birth and death fundamentally do not exist. Desirable qualities are originally complete.
Tibetan
པས། །ཞེན་པའི་མཐའ་ནི་བསྒོམ་པ་ཉིད། །ཡན་ལག་མ་བསྐྱོད་ཡེ་ཕྱིན་པས། །འགྲོ་བའི་ལམ་ཉིད་ཡེ་ནས་བགྲོད། །སྨྲས་པའི་ངག་ནི་བརྗོད་མེད་པས། །ཡེ་ནས་སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས། །བསམ་པའི་འཕྲོ་འདུ་ཡེ་སྟོང་པས། །ཡེ་ནས་བསམ་གཏན་ཆེན་པོར་གནས། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་རང་དག་པས། །དྲི་མེད་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོར་གནས། །བྱས་པས་བྱུང་ས་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐོག་མ་ཉིད་ནས་བྱ་བྱེད་བྲལ། །གཞི་ནས་གཞན་བྱུང་ཆོས་མེད་པས། །གདོད་ནས་རང་བྱུང་ཉག་གཅིག་གོ། །གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ཟད་པས། །ཐིག་ལེ་ཟླ་དང་བྲལ་བ་ཉིད། །མུན་པ་གདོད་ནས་རྣམ་དག་པས། །རིག་པའི་སྣང་བ་འོད་གསལ་ཁྱབ། །འཁོར་བ་འགྱུར་མེད་འགགས་ཟིན་པས། །ཡེ་ནས་ལྷུན་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ས། །མཚན་མའི་དངོས་པོ་སྟོང་སངས་པས། །བདག་འཛིན་བློ་ནི་ཡེ་ནས་ཟད། །རྐྱེན་རྣམས་རྐྱེན་གྱིས་རང་གྲོལ་བས། །ལྟོས་པ་ རྣམས་ནི་ཅོག་བཞག་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་མཐའ། །ཆོས་རྣམས་རང་སར་གཞག་པ་སྟེ། །སྣང་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ཟུང་འཇུག་པས། །ཡེ་གྲོལ་ཅོག་གཞག་ཉིད་ལ་ཐུག །དགོངས་པ་བློ་ལས་འདས་པ་དང་། །མཚན་བཅས་རང་སར་དག་པ་དང་། །སྟོང་དང་དངོས་པོའི་མཐའ་གྲོལ་དང་། །འགྱུ་ཟད་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་། །བློ་ཟད་ཡིད་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། སྔ་མ་ལས། འབྱུང་བ་ལྔ་ཉིད་ཡེ་དྭངས་པས། །སྣང་བ་འོད་གསལ་ཉིད་དུ་གྲོལ། །དབང་པོ་ལྔ་ཉིད་ཅེར་གཞག་པས། །འཛིན་པའི་ཡུལ་ལྔ་རང་སར་གྲོལ། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་སེམས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། །གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སོང་བ་མེད། །གང་གིས་དགྲོལ་བ་མེད་པའི་སེམས། །གཞི་ནས་རྫོགས་པས་འགྲོ་འོང་མེད། །བརྟགས་པས་མ་རྙེད་རྒྱུ་མཚན་མེད། །གཞི་རྩ་མེད་པས་སྟོང་གསལ་གནས། །རང་གསལ་གནས་པའི་སེམས་དེ་ནི། །གནད་ཀྱིས་གྲོལ་བས་ཕྱོགས་རིས་མེད། །དུས་ཀྱིས་གྲོལ་བས་ལྟོས་གཞི་མེད། །འབད་མེད་གྲོལ་བས་བརྩོན་འགྲུས་མེད། །གདེང་གིས་གྲོལ་བས་འབད་རྩོལ་མེད། །དེ་ལ་གདེང་གིས་གྲོལ་བ་བཤད། །ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་གཞི་མེད། །རང་གིས་གྲོལ་བས་གཉེན་པོ་མེད། །ཅེར་གྱིས་གྲོལ་བས་མཐོང་སར་ཡལ། །ཡོངས་སུ་གྲོལ་བས་འབད་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་སྒོ་གསུམ་ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་གདོད་ཀྱིས་འབད་པས་ གྲོལ་མི་དགོས་ཏེ། ལུས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཅི་ཡང་མི་དགོས་པར་འབྱུང་བ་རང་གནད་ཀྱིས་གྲོལ་བས་འགྲོ་བ་དྲུག་ཏུ་སླར་མི་ལྡོག །ངག་གིས་འབད་པ་སྙིང་པོ་བཟླས
Chinese
因此，执着的尽头即是禅修本身。肢体无需移动，本自具足，轮回之路本自超越。所说之语，不可言说，本自超越言语思虑。念头起伏，本自空性，本自安住于大禅定。诸垢染本自清净，安住于无垢通透之境。因无造作之源，故从初始即离能所。因无外生之法，故本初即是自生唯一。一与二之数已尽，明点自离月亮。黑暗本初即是清净，觉性之光芒遍布。轮回不迁，已然止息，本自任运成就佛陀之境。有相之事物空寂，我执之念本自消尽。诸缘由缘而自解脱，诸依赖皆已放下。如是说。第二，在《超越思维》中说：自性大圆满的尽头，是将诸法安住于自身。显现与觉性、法性双融，本自解脱，安住于当下。证悟超越心识，有相之物于自身清净，空性与实有之边解脱，念动止息，无有分别，心识消尽，超越意念。如是说。在之前的内容中说：五大本自清澈，显现解脱为光明。五根如实安住，所执之五境于自身解脱。如是说。第三，在《超越思维》中说：所谓自心解脱，并非从一处到另一处。无有能解脱之心，从根本上圆满，故无有来去。考察不得，无有理由。无有根基，故安住于空明。自明安住之心，以要害而解脱，故无有偏颇。以时间而解脱，故无有依赖。无勤而解脱，故无有精进。以确信而解脱，故无有努力。对此宣说以确信而解脱。本自解脱，故无有重复之基。自解脱，故无有对治。如实解脱，故于所见处消失。完全解脱，故无有勤作。如是说。因此，身语意三门本自解脱，故无需以初始之努力而解脱。无需以身体改变手印等，诸法自于自身要害处解脱，故不再返回六道。以语言之努力念诵心咒
English
Thus, the end of attachment is meditation itself. Limbs need not move, it is inherently complete, the path of samsara is inherently transcended. The spoken word is inexpressible, inherently beyond speech and thought. The arising of thoughts is inherently emptiness, inherently abiding in great contemplation. All defilements are inherently pure, abiding in the state of stainless transparency. Because there is no source of creation, from the very beginning, it is free from agent and action. Because there is no externally arising dharma, from the beginning, it is the self-born unique one. The count of one and two is exhausted, the bindu is itself separated from the moon. Darkness is inherently pure from the beginning, the light of awareness pervades. Samsara is immutable, already ceased, inherently spontaneously accomplished Buddhahood. The substance of signs is empty and clear, the mind of self-grasping is inherently exhausted. All conditions are self-liberated by conditions, all dependencies are left as they are. Thus it is said. Secondly, in "Transcending Thought" it says: The end of the Great Perfection of self-nature is to leave all dharmas in their own place. Appearance and awareness, the nature of reality are united, inherently liberated, abiding in the present moment. Realization transcends the mind, things with signs are pure in themselves, the edge of emptiness and reality is liberated, thought movements cease, there is no distinction, the mind is exhausted, transcending thought. Thus it is said. In the previous content it says: The five elements are inherently clear, appearances are liberated into luminosity. The five senses are truly abiding, the five objects of grasping are liberated in themselves. Thus it is said. Thirdly, in "Transcending Thought" it says: What is called self-mind liberation is not going from one place to another. There is no mind that can liberate, it is complete from the root, so there is no coming and going. It cannot be found by examination, there is no reason. There is no foundation, so it abides in emptiness and clarity. That self-luminous abiding mind is liberated by the key point, so there is no bias. It is liberated by time, so there is no dependence. It is liberated without effort, so there is no diligence. It is liberated by confidence, so there is no effort. It is said that liberation is through confidence. It is inherently liberated, so there is no basis for repetition. It is self-liberated, so there is no antidote. It is truly liberated, so it disappears in the place of seeing. It is completely liberated, so there is no effort. Thus it is said. Therefore, the three doors of body, speech, and mind are inherently liberated, so there is no need to be liberated by initial effort. There is no need to change mudras with the body, etc., all dharmas are liberated in their own key points, so they do not return to the six realms again. Reciting mantras with the effort of speech