Tibetan
འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི། །དེ་ཉིད་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལ། །སུས་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡི། །སྣང་བ་རང་རིག་བདེ་བའི་ཞིང་། །འདི་ལ་གོམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡི་སྐུ། །སྐལ་དང་ལྡན་པ་འདི་ཡིས་མཐོང་། །ཞེས་པ་དང་། ཡང་། ཡུལ་ལ་རྐྱེན་རྟོག་རང་ཤར་ཚེ། །འདི་ཀུན་རང་བཞིན་མེད་ཤེས་ན། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་འམ། །རྨི་ལམ་དང་ནི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར། །མི་རྟོག་གཟུགས་བརྙན་ཆེན་པོའི་ཉམས། །སུ་ཡི་རྒྱུད་ལ་ཤར་བ་དེ། །སྣང་བ་རྣམས་ནི་ཐོག་བབས་སུ། །སྣང་རྐྱེན་རྒྱུད་ལ་མི་འཆར་བར། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཏིང་འཛིན་ཐོབ། །ཅེས་པ་དང་། ཡི་གེ་མེད་པ་ལས། ཐམས་ཅད་འབྱུང་ཞིང་འཁྲུལ་སྣང་ང་ཡི་སེམས། །ཐམས་ཅད་གནས་པ་འཁྲུལ་སྣང་ང་ཡི་ཐུགས། །ཐམས་ཅད་སྣང་བ་འཁྲུལ་སྣང་ང་ཡི་སྐུ། །ཐམས་ཅད་གྲག་པ་འཁྲུལ་སྣང་ང་ཡི་གསུང་། །མཐོང་བ་མ་འགགས་ང་ཡི་གཟུགས་ལྟར་སྣང་། །ཐོས་པ་མ་འགགས་ང་ཡི་སྒྲ་ལྟར་གྲག །སྣོམ་བྱེད་མ་འགགས་ང་ཡི་དྲི་ལྟར་ཚོར། །མྱོང་བྱེད་མ་འགགས་ང་ཡི་རོ་ལྟར་གདངས། །ཚོར་བྱེད་མ་འགགས་ང་ཡི་ཡིད་ལྟར་མགྱོགས། །གསང་བའི་ཉོན་མོངས་ང་ཡི་ཆོ་འཕྲུལ་ཏེ། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ང་ཡི་དུར་ས་ཡིན། །ཀུན་བྱེད་ང་ནི་སྣང་བ་རང་གསལ་ཆེ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་འཁྲུལ་སྣང་ལ་རང་ སར་ཡན་དུ་བཅུག་པས་སླར་ལ་འཁྲུལ་མི་འགྲོའམ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཐ་མལ་པས་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་འཁྲུལ་ཡང་། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞི་མེད་དུ་ཤེས་པས་བཅོས་བསླད་མེད་པར་རང་བབས་ལ་འཇོག་པས་མི་འཁྲུལ་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་ཅན་འཁོར་བ་དེ་དག་ནི། །རང་གི་རྣམ་རྟོག་ལས་ཀྱིས་བཅིངས། །རང་བཞིན་མེད་ཤེས་གྲོལ་བར་ངེས། །ཞེས་སོ། །ཡང་འཁྲུལ་པ་དང་གྲོལ་བ་ནི་ནང་ཤེས་པ་ལ་བརྩི་བ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་སྣང་བས་འཁྲུལ་པ་དང་གྲོལ་བ་འགའ་ཡང་མ་བྱས་པས། སྣང་བ་ཐད་སོར་བཞག་པས་ཆོག་སྟེ། ཏེ་ལོ་པས། སྣང་བས་མི་འཆིང་ཞེན་པས་འཆིང་། །ཞེན་པ་ཆོད་ཅིག་ནཱ་རོ་པ། །ཞེས་གདམས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་རང་གི་རིག་པ་དེ་རང་དྭངས་ཀྱི་ངང་ལ་འཇོག་པ་ཙམ་ལས། ཆེད་དུ་བཅོས་པའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པས་བཟང་དུ་བཅོས་སུ་མེད་དེ་གཤིས་བསྒྱུར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མི་བདེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྩལ་རྫོགས་ལས། བསམས་པས་ཡེ་ཤེས་དོན་མི་རྙེད། །བསམས་པས་ཡེ་ཤེས་དོན་རྙེད་ན། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བརྫུན་པར་འགྱུར། །བསྒོམས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མི་མཐོང་། །བསྒོམས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ
Chinese
世间一切的行境，即是那显现的自性。谁也无法看见的，显现自明安乐的净土。于此熟习的瑜伽士，能见昆图桑波（梵文：Samantabhadra，汉语：普贤）我的身。具足福缘者方能得见。又，于境生起因缘念头时，若知晓这一切皆无自性，则一切显现如幻，如梦，又如影像。不起念的广大影像之体验，在谁的相续中生起，则一切显现如闪电般，显现之因缘不于相续中生起，获得不退转之禅定。又，从无字之中，生出一切，错觉显现是我的心。一切安住，错觉显现是我的意。一切显现，错觉显现是我的身。一切声响，错觉显现是我的语。所见不间断，如我的色相般显现。所听不间断，如我的声音般响彻。所嗅不间断，如我的气味般觉知。所尝不间断，如我的味道般震动。所觉不间断，如我的意念般迅速。秘密的烦恼是我的神变，佛与有情是我的坟场。造作一切的我，是显现自明大光明。如是说。那么，将错觉显现放任于自处，是否会再次陷入错觉呢？答：凡庸有情执着于我而生错觉，然瑜伽士知晓其无基，故不加改造任其自然安住，故不生错觉。如《牟提花鬘》中说：有情轮回彼等众，为自之分别念所缚，知晓无自性定解脱。如是说。又，错觉与解脱乃依于内识而定，外境显现未曾造作错觉与解脱，故安住显现本然即可。如帝洛巴所说：显现不缚著，执著方缚著，断执著啊那若巴。如是教诲。彼亦是，安住于实相之义，仅是安住于自之觉性清净之状态中，若以刻意造作之见修行持，则无法变得更好，因其本性不可改变，且自生之智慧将成虚妄。如《成就根本》中说：思虑无法寻得智慧之义，若思虑可寻得智慧之义，则自生之智慧将成虚妄。修习无法得见法身，修习无法得见法身。
English
The realm of activity for all the worlds is the very nature of that appearance. The field of appearance, self-awareness, and bliss, which is unseen by anyone. The yogi who is accustomed to this sees my body, Kuntuzangpo (Sanskrit: Samantabhadra, Chinese: 普贤). Only those with fortune can see it. Furthermore, when causes and conditions of thoughts arise in objects, if one knows that all of this is without inherent existence, then all appearances are like illusions, like dreams, and like reflections. The experience of great non-conceptual reflection, in whose continuum it arises, then all appearances are like lightning strikes, the causes and conditions of appearance do not arise in the continuum, and one obtains irreversible samadhi. Furthermore, from the absence of letters, everything arises, and illusory appearance is my mind. Everything abides, and illusory appearance is my heart. Everything appears, and illusory appearance is my body. Every sound, illusory appearance is my speech. What is seen is uninterrupted, appearing like my form. What is heard is uninterrupted, resounding like my voice. What is smelled is uninterrupted, felt like my scent. What is tasted is uninterrupted, vibrating like my flavor. What is felt is uninterrupted, swift like my mind. Secret afflictions are my miracles, Buddhas and sentient beings are my graveyard. The all-creating me is the great clear light of self-arising appearance. Thus it is said. Then, if illusory appearances are left to their own state, will one fall back into illusion again? Answer: Ordinary sentient beings are deluded by clinging to self, but yogis know that it is without basis, so they do not modify it and leave it in its natural state, so they are not deluded. As it says in "The Garland of Pearls": Those sentient beings in samsara are bound by their own conceptual thoughts, knowing that there is no inherent existence, they are certain to be liberated. Thus it is said. Moreover, delusion and liberation depend on inner knowledge, and external appearances have never created delusion or liberation, so it is enough to leave appearances as they are. As Tilopa said: Appearance does not bind, clinging binds, cut off clinging, Naropa. Such is the instruction. That is also, the meaning of the state of reality is simply to leave one's own awareness in its pure state, and if one tries to improve it with deliberately fabricated views, practices, and behaviors, it cannot be improved, because its nature cannot be changed, and self-arising wisdom will become false. As it says in "The Perfection of Skill": Thinking does not find the meaning of wisdom, if thinking could find the meaning of wisdom, then self-arising wisdom would become false. Meditation does not see the Dharmakaya, meditation does not see the Dharmakaya.
Tibetan
་མཐོང་ན། །རང་སྣང་ཆོས་ཉིད་བརྫུན་པར་འགྱུར། །བལྟས་པས་རིག་པའི་དོན་མི་རྟོགས། །བལྟས་པས་རིག་པའི་དོན་རྟོགས་ན། །ཆོས་སྐུ་འགག་མེད་བརྫུན་པར་འགྱུར། །ཆོས་ཀྱིས་མ་རིག་རྩད་མི་ཆོད། །ཆོས་ཀྱིས་མ་རིག་རྩད་ཆོད་ན། །ཀ་དག་ཡེ་ཤེས་བརྫུན་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་སྣང་ཤེས་ཆོས་ ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་སྤྱོད་ལམ་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་འདས། སྣང་ཚུལ་ཅིར་སྣང་ཡང་རོལ་པ་འགག་མེད་དུ་ཤར་བས། རང་བྱུང་དོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཤར་ཏེ། བཟའ་བཏུང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བསྙེན་པ། ཉལ་འདུག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་པ། འདུ་བྱེད་ལྷག་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན། ཀླལ་ལུད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒྲུབ་པ། སྟོང་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར། ཆར་ཆུ་རང་བབས་ཀྱི་ཆག་ཆག །ལམ་སྲང་རང་བཞིན་གྱི་ཐིག་ཆེན། རྐང་རྗེས་ཁ་དོག་གི་རྡུལ་ཚོན། སྒུལ་སྐྱོད་ཕྱག་རྒྱའི་རང་བཞིན། སྨྲ་བརྗོད་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ། དྲན་བསམ་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་འཁོར་ལོ། གང་སྣང་ལྷའི་རོལ་པ། རང་ལུས་དབང་གི་བུམ་པ། རང་བབས་རྒྱུན་གྱི་དམ་ཚིག །ཤེས་རིག་རང་གསལ་གྱི་གདམས་ངག །སྐྱེ་ཤི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གོམས་ཚད། ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་སྣང་གི་རྟོགས་པར་རང་ཤར་བས། ཁམས་གསུམ་ཡོངས་གྲོལ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཨེ་མ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་གྲོལ་ན། །འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅིས་མི་གྲོལ། །ཇི་ལྟར་སྨྲ་དང་བྱ་བྱེད་རྣམས། །སྟོང་རིག་གསལ་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །བཟང་དང་ངན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས། །སྒོམ་པ་ཆུ་བོའི་ཀློང་ཆེན་ཡིན། །ལོག་ལྟ་ཡང་དག་འདོད་པ་རྣམས། །རྣལ་འབྱོར་རིས་མེད་ལྟ་བ་ཡིན། །རེ་དང་དོགས་པར་འཛིན་པ་ཀུན། །ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་འདོད་པས། །བཟའ་དང་བཏུང་བ་བསྙེན་པ་ལ། །ཉལ་དང་འདུག་ པ་བསྒྲུབ་པའོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ལྷག་གནས་ཡིན། །གླལ་དང་ལུད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ། །སྟོང་གསུམ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། །ཆར་དང་ཁུ་རླངས་ཆག་ཆག་བཏབ། །འགྲོ་བའི་ལམ་དམིགས་ཐིག་ཆེན་ཏེ། །རྐང་པའི་རྗེས་ནི་རྡུལ་ཚོན་རིས། །འགྲོ་བར་འདོད་པ་སྟང་སྟབས་ཉིད། །ཡན་ལག་བསྐྱོད་པ་ཕྱག་རྒྱའོ། །ཇི་ལྟར་སྨྲས་པ་སྔགས་ཀྱི་ཚིག །བསམ་པ་རྣམས་ནི་བསྐྱེད་རིམ་ཡིན། །ཡིད་ལ་འགྱུར་བ་མཆོད་པ་ཉིད། །གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ལྷ་ཡི་སྐུ། །སྒྲ་ཆེན་བརྗོད་པ་རོལ་མོ་ཉིད། །རང་གི་ལུས་ནི་བུམ་པ་ལ། །སྐྲ་ནི་ལོ་འདབ་ཁ་རྒྱན་མཛེས། །ཁྲག་དང་ཆུ་སེར་ཆུ་རྣམ
Chinese
若不见，自显法性即成虚。观视不能悟解智慧之义，观视若能悟解智慧之义，法身无灭即成虚。法不能断除无明之根，法若能断除无明之根，本来清净之智慧即成虚。如是，若能了知显现与觉性皆为法性，则无论作何行为，皆不离法性。无论显现何种景象，皆是无灭之游舞，于自生义之坛城中显现。饮食乃法性之供养，睡眠安住乃菩提之修持，造作乃止观之禅定，吐唾乃坛城之修持，三千世界乃任运成就之坛城，雨水乃自然降落之滴落，道路乃自性之广大脉络，足迹乃颜色之粉末，动静乃手印之自性，言语乃金刚之念诵，忆念思维乃生起次第之轮，所显现皆为天神之游舞，自身乃灌顶之宝瓶，自然而然乃恒常之誓言，觉性乃自明之口诀，生死乃法性之习气，六识境相之觉受自然显现，三界圆满解脱大圆满之见解任运成就。如是，出自《牟ติกཕྲེང་བ》[珍珠鬘]中：唉玛，如是显现诸法，即使是错乱本身亦能自解脱，何况无有错乱者不能解脱？所有言说与行为，皆是空明之行持。善与恶之分别念，乃禅修之广大河流。邪见与正见之希求，乃瑜伽无偏之见地。一切希望与怀疑之执着，乃不净之意外果实。欲求大手印现前，饮食乃为供养，睡眠安住乃为修持。造作诸事乃为止观，吐唾乃为坛城之修持。三千世界一切皆为坛城，降下雨水与雾气之滴落。行走之路乃为广大脉络，足迹乃为粉末之图画。欲行进乃为稳健之步伐，肢体之动摇乃为手印。所有言说皆为咒语之词，所有思念皆为生起次第。心中所生起皆为供养，显现之形相乃为天神之身，大声之言说乃为乐器之声，自身乃为宝瓶，头发乃为花瓣之美丽装饰，血液与脓液皆为水。
English
If not seen, self-appearing dharmata becomes false. Looking does not realize the meaning of wisdom. If looking realizes the meaning of wisdom, the unceasing dharmakaya becomes false. Dharma cannot cut off the root of ignorance. If Dharma cuts off the root of ignorance, primordial wisdom becomes false. Thus, understanding appearance and awareness as dharmata means that no matter how one acts, one does not go beyond dharmata. No matter what appears, it arises as unceasing play, appearing in the mandala of self-originated meaning. Eating and drinking are the tending of dharmata, sleeping and sitting are the accomplishment of enlightenment, actions are the samadhi of abiding, spitting is the accomplishment of the mandala, the three thousand worlds are the spontaneously accomplished mandala, rain and water are the naturally falling drops, paths are the great veins of self-nature, footprints are the pigments of color, movement is the nature of mudras, speech is the recitation of vajra, memory and thought are the wheel of generation stage, whatever appears is the play of deities, one's own body is the vase of empowerment, naturalness is the constant samaya, awareness is the self-illuminating instruction, birth and death are the habit of dharmata, and the perception of the six aggregates' objects arises spontaneously. The view of the great perfection of complete liberation of the three realms is spontaneously accomplished. As it is said in the Garland of Pearls: Ema, if all appearances are such that even delusion itself is self-liberated, how much more so will non-delusion be liberated? All speech and actions are the conduct of empty awareness. Thoughts of good and bad are the great river of meditation. Desires for wrong and right views are the non-discriminating view of yoga. All clinging to hope and doubt are impure, accidental fruits. Desiring the manifestation of mahamudra, eating and drinking are tending, sleeping and sitting are accomplishment. Actions are abiding, spitting is the accomplishment of the mandala. All three thousand worlds are the mandala, rain and mist are the falling drops. The path of going is the great vein, footprints are the drawings of pigment. Desiring to go is the steady step, the movement of limbs is the mudra. All speech is the word of mantra, all thoughts are the generation stage. What arises in the mind is the offering, what appears as form is the body of the deity, loud speech is the sound of music, one's own body is the vase, hair is the beautiful ornament of petals, blood and pus are water.