Tibetan
་ཆོད་པ་ནི། །ཟག་བཅས་ཟད་པའི་ལུས་ལས་ཀྱང་། །ཕྱིར་འབྱུང་མཚན་ཉིད་གསལ་བའི་སེམས། །སྐར་མདའ་འཕྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་། །ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་གསལ་བར་མཐོང་། །དེ་ཉིད་ཐོག་མའི་དུས་རྣམས་སུ། །རླུང་དང་བྲལ་བ་དག་ལས་ཀྱང་། ། འབད་ཅིང་དག་པ་རླུང་གི་ལས། །ལུས་ལས་ཕྱི་རོལ་འཕངས་ལས་བྱུང་། །མཐོང་བྱེད་གཉིས་ཀྱི་ཆ་ལས་ཀྱང་། །ལུས་ནི་འོད་གསལ་དག་པ་ལ། །སེམས་ནི་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ་བཞིན། །གཅིག་ཏུ་མི་གནས་རང་གསལ་གཞི། །སྣང་ཆ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྱུང་། །འདིས་ནི་ལུས་སེམས་འབྲེལ་བཅད་ནས། །ཁམས་གསུམ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་དུས་སུ་མཐོང་བྱེད་ཀྱང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆ་སྐར་མདའ་འམ་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ་ལྟ་བུ་དང་། རིག་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ཡོད་པས། མཐོང་བྱ་ཕྱི་ནང་གཉིས་མཐོང་བའི་ཤེས་པའི་ཆར་བྱུང་བའོ། །འདིའི་དུས་སུ་གཉེན་པོས་ཆེད་དུ་ལྟ་སྟངས་འཆའ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་དེ། རྟག་ཏུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་མི་འདའ་བས། ཉམས་ལེན་གྱི་ཚད་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཞི་པ་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཟད་ཚུལ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་ཚད་ཕེབས་ཟླ་བ་ཉ་བ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་ལས། རང་གདངས་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པའི་ཚུལ་ནི། དེ་ལས་ཟླ་བ་མར་འབྲི་བ་ལྟར། ཡང་སྐུ་དེ་ཡལ་ནས་ཐིག་ལེ་ལ་ཐུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་པོའི་ས་ལ་ངེས་པར་སྣང་བའོ། །དེ་ནི་སྣོད་བཅུད་ཆགས་གནས་འཇིག་སྟོངས་བཞིའི་རིམ་པས་སྣང་བ་བཞིའི་དག་ཚུལ་ལ་གོ་རིམ་གྱིས་སྦྱར་ཏེ། སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་བཞིའི་འཕེལ་ཟད་པ་དང་ཡང་མཚུངས་ཤིང་། ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་ཆགས་ལུགས་ཞིག་པ་ དང་། ནང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚེའི་ཚད་ཡར་སྐྱེ་བ་དང་། མར་འགྲིབ་པ་ཟད་པའི་རྟགས་སོ། །དེ་དག་མ་ཟད་ན་བདག་ཁམས་གསུམ་ལས་མི་གྲོལ་བས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཟད་པས། རྟེན་ས་མེད་པས། ལྡོག་པའི་ས་མེད་པའི་གནད། ནང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཟད་པས་སྐྱེ་རྒྱུན་ཆད་པས། ད་རིག་པ་ཉིད་འཆི་བ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་ནས་སྣང་བ་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དེ། འདི་ཡིན་འདི་མིན་གྱིས་བརྗོད་པར་དཀའ་བས། ཆོས་ཉིད་ཟད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དོན་གྱི་འབྲས་བུའོ། །འབྲས་བུ་ནི་གང་ཟག་གིས་འདི་ཡིན་འདི་མིན་བརྗོད་པར་དཀའ་སྟེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་ཆོས་ཟད་པ་ནི་ཚད་ཕེབས་ཀྱི་ཚེ་ཕྱི་ཡུལ་ནང་ལུས་ཀྱི་ཆོས་རྡོས་བཅས་པ་ཡིན་པ་ཟད་ལ་འདིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་པའི་ཆོས
Chinese
下定决心是：从有漏灭尽的身体中，显现出向外产生的自性之心，如同流星划过一般，清晰地显现在虚空界中。在最初的时刻，从远离风息的状态中，努力清净是风的作用，从身体之外投射出来。从能见二者的部分中，身体是光明清净的，心如火星飞溅，不住于一处，是自明的根本，以二种显现的方式产生。这断绝了身心的联系，并非是三界的颠倒。如此说。此时的能见者，也是阿赖耶识的流星或火星般的部分，以及智慧的慈悲和智慧的部分，因此，显现为能见内外二者的智慧部分。此时没有必要特意去观察，因为始终不离法性的轮转，所以称为修行的圆满。第四，法性灭尽的显现分为两种：简要地说明灭尽的方式，以及详细地解释自性。第一，从先前达到圆满如满月般的显现中，自光融入法界的景象是：如同月亮逐渐亏损，身体消失而融入明点等，最初的阶段必定会显现。这是将外器世界和内情众生的形成、住留、坏灭、空无这四个阶段，按顺序与四种显现的清净方式相对应，也与生老病死四者的增减相似。外器世界的形成方式毁坏，内情众生的寿命增长和减少，是灭尽的征兆。如果这些没有灭尽，就无法从我执和三界中解脱。如此，外器世界灭尽，没有了所依之处，这就是没有了颠倒之地的要点。内情众生灭尽，断绝了生死的延续，现在觉性本身就远离了死亡。之后，显现也不再成立为任何事物，难以用“是”或“非”来表达，所以称为法性灭尽，是究竟的果。果是难以用“是”或“非”来表达的，因为是不可思议的。所谓的法灭尽，是指达到圆满时，外境和内身等粗重的法灭尽，而这里指的是阿赖耶识的法。
English
The determination is: From the body that has exhausted defilements, the mind that clearly manifests the nature of outward arising, like a shooting star, is clearly seen in the realm of space. In the initial moments, from those devoid of wind, the effort of purification is the action of wind, projected from outside the body. From the aspect of the two seers, the body is clear and radiant, the mind is like sparks flying, not abiding in one place, the self-illuminating ground, arising in the manner of two appearances. This severs the connection between body and mind, but it is not the reversal of the three realms. Thus it is said. At this time, the seer is also like a shooting star or sparks of the alaya-consciousness aspect, and the two aspects of wisdom's compassion and knowledge. Therefore, it arises as the knowing aspect that sees both outer and inner objects. At this time, there is no need to deliberately adopt a way of looking, because it never deviates from the wheel of the dharma nature, so it is called the completion of practice. Fourth, the appearance of the exhaustion of dharma nature is twofold: briefly explaining the manner of exhaustion, and elaborately explaining the nature. First, from the previous appearance of fullness like a full moon, the manner of the self-radiance dissolving into the expanse is: just as the moon gradually wanes, the body vanishes and merges into bindus, etc., which will definitely appear in the initial stage. This is to sequentially apply the four stages of formation, abiding, destruction, and emptiness of the outer vessel and inner essence to the purity of the four appearances, which is also similar to the increase and decrease of the four: birth, aging, sickness, and death. The manner of formation of the outer vessel is destroyed, and the lifespan of sentient beings of the inner essence increases and decreases, which are signs of exhaustion. If these are not exhausted, one will not be liberated from self-grasping and the three realms. Thus, as the outer vessel world is exhausted, there is no basis for support, which is the key to having no place for reversal. As the inner essence sentient beings are exhausted, the continuation of birth is cut off, and now awareness itself is free from death. Thereafter, appearances are no longer established as anything, and it is difficult to express with "is" or "is not," so it is called the exhaustion of dharma nature, which is the ultimate result. The result is difficult to express with "is" or "is not," because it is inconceivable. The so-called exhaustion of dharma refers to the exhaustion of coarse dharmas such as the outer environment and inner body at the time of completion, while here it refers to the dharma of alaya-consciousness.
Tibetan
་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་ཟད་ནས། ཀུན་གཞིའི་ཆ་སྒོ་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་པ་རྩ་བའི་མ་རིག་པ་དེ་ཟད་པར་སྦྱོང་བ་དང་། འཁྲུལ་པའི་ཆོས་ལ་ལྟོས་ན། སྣང་བའི་འོད་གསལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་དུ་གནས་པ་ལས། ཆོས་ཉིད་གཉིས་པོ་དེ་ཟད་པར་སྦྱོང་བས་ཆོས་ཉིད་ཟད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྣང་བ་ནི་དེ་སྔ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྣང་བ་ཡོད་པ་ནང་ཐིམ་ལ་ཆ་ཆ་ནས་སོང་དུས། ཀ་དག་གི་སྣང་བ་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ངང་གིས་དག་པ་ལ་དར་ཅིག་གནས་པས་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་སྣང་བའི་སྣང་བ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་དུས་ན་ཆོས་ཙམ་དུ་ཡང་ དམིགས་པ་མེད་པས་ཆོས་ཉིད་ཟད་པ་སྟེ། ཆོས་ཅན་ཡུལ་དང་། ཆོས་ཉིད་དེའི་སྟོང་པ་འཛིན་ཆ་ཡུལ་ཅན་གྱིས་བསྡུས་པ། ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པ་ལྡོག་པའི་དུས་སོ། །ཟད་ལུགས་ནི། རིམ་གྱིས་དང་། ཅིག་ཅར་གཉིས་ལས། རིམ་གྱིས་ཟད་པ་ནི་སྣང་བ་བཞི་ཚད་དུ་ཕྱིན་པའི་དུས་སོ། །ཅིག་ཅར་ཟད་པ་ནི་དང་པོ་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་ནས་གོམས་པར་བྱས་པས། ཉམས་གོང་འཕེལ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་མ་སྐྱེས་པར་ཟད་པ་ཡང་ཡོད་དེ། འདི་ནི་བློ་མཆོག་ཅིག་ཅར་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་སྔོན་དུ་སྦྱངས་པའི་ལས་འཕྲོ་ཅན་བླ་མ་ལ་གུས་པ་གཞན་ལས་ཆེ་བ་རེ་རེ་ཙམ་གྱི་ཟད་ལུགས་ཏེ་སྲིད་པ་ཙམ་མོ། །གཉིས་པ་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། ངོ་བོ། ངེས་ཚིག །རང་བཞིན། ཆོས་ཉིད། ས་མཚམས་དང་ལྔ་ལས། ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་ངོ་བོ་ནི། ཕྱི་འོད་ལྔའི་སྣང་བ་སྐུ་དང་བཅས་པ་ཟད། ནང་རྡོས་བཅས་རྟོག་ཚོགས་དང་བཅས་པ་ཟད། ཉམས་སྣང་གི་ཡུལ་ཟད་དེ། ཀ་དག་གི་སྣང་བ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་རིག་པ་གནས་པ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ནི། །ཉམས་ཀྱི་སྣང་བ་སྟོངས་ནས་ནི། །ལུས་ཟད་དབང་པོའི་ཡུལ་ཡང་ཟད། །རྟོག་ཚོགས་འཁྲུལ་པ་ལས་གྲོལ་ནས། །བརྗོད་གཞིའི་ཚིག་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་སོ། །ངེས་ཚིག་ནི། ཆོས་ཞེས་པ་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཉོན་མོངས་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། ཉིད་ནི་དེ་སྦྱོང་བྱེད་ལམ་གྱི་སྣང་ བ་འོད་གསལ་བསྒོམ་པའི་ཆ་དང་བཅས་པ་སྟེ། ཟད་པ་ནི་སྟོངས་པ་སྟེ། བློའི་སྒོམ་པ་ཡུལ་སྣང་དང་བཅས་པ་རང་ལོག་ནས་མེད་ལ། མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ངེས་པའི་ཚིག །ཆོས་ཤེས་ཚོགས་ཤིང་འདུས་པ་ལ། །བྱ་བ་བྱེད་དང་མཚན་ཉིད་འཛིན། །རང་སྣང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། །སོ་སོའི་རིགས་རྣམས་འཛིན་པའོ། །
Chinese
心所摄持的一切都已穷尽，作为阿赖耶识三门自性存在之根本无明得以彻底净化。若从迷乱之法来看，显现之光明无生无灭，安住于自性胜义谛中。通过彻底净化这两种自性，即称为自性穷尽。显现是指先前本自俱生的显现融入内在，逐渐消失时，原始清净的显现如无云晴空般自然清净，并在此状态中停留片刻，故称为显现。但这并非指显现为事物和相状的显现。此时，甚至连法本身也 没有执着，故称为自性穷尽。这是指有法之境，以及自性之空性执着，被有境所摄持，三界之心与心所连同阿赖耶识一同止息之时。穷尽的方式有渐次和顿悟两种。渐次穷尽是指四种显现达到极致之时。顿悟穷尽是指首先现见自性，然后通过修习，不生起任何觉受增上的显现而穷尽。这被称为殊胜顿悟。这也是指先前具有串习之业，对上师的恭敬心远胜于他人，仅有极少数人才能达到的穷尽方式，仅此而已。第二，详细阐述自性，分为体性、词义、自性、法性、界限五个方面。自性穷尽的体性是：外五光之显现连同身相穷尽，内有形之念头连同分别念穷尽，觉受之境穷尽。原始清净之显现，觉性安住于如虚空般的状态中。如《现观庄严论》云：自性穷尽之显现，觉受之显现消失后，身体穷尽，根之境也穷尽，分别念从迷乱中解脱，远离言说之对象。词义是：法是指身语意之集合，即具有烦恼之法。性是指净化此法之道，即具有修习光明之显现的部分。穷尽是指空性，即心的修习连同境相自然消退而无有，称为无所缘。如彼论云：如是自性决定之词，法知集合与积聚，作用、作者与相状执持，显现自相，执持各自之类别。
English
When all that is gathered by the mind is exhausted, the fundamental ignorance that abides as the nature of the three doors of the base is thoroughly purified. In terms of the deluded phenomena, the luminosity of appearance, which is without arising or ceasing, abides in the ultimate nature of reality. By thoroughly purifying these two natures, it is called the exhaustion of nature. Appearance refers to the spontaneous appearance that was previously present, dissolving inward and gradually disappearing. The appearance of primordial purity, like a cloudless sky, is naturally pure and remains in this state for a moment, hence it is called appearance. However, this is not like the appearance of things and characteristics. At this time, there is not even an object of focus in the Dharma itself, hence it is called the exhaustion of nature. This refers to the time when the object of Dharma, and the grasping of emptiness of that nature, are gathered by the subject, and the minds and mental factors of the three realms, together with the base consciousness, cease. The ways of exhaustion are gradual and sudden. Gradual exhaustion is the time when the four appearances reach their limit. Sudden exhaustion is when one first directly sees the nature of reality and then becomes accustomed to it, and there is exhaustion without the arising of appearances such as the increase of experience. This is called supreme suddenness. This also refers to the way of exhaustion that only a very few people with karmic connections from previous practice, who have greater respect for the lama than others, can achieve, and that is all. Second, the detailed explanation of nature is divided into five aspects: essence, definition, nature, reality, and boundary. The essence of the exhaustion of nature is: the appearance of the five outer lights, together with the body, is exhausted; the inner solid thoughts, together with the conceptual aggregates, are exhausted; the object of experiential appearance is exhausted. The appearance of primordial purity, the awareness abides in a state like space. As it is said in the *Madhyamakāvatāra*: "The appearance of the exhaustion of nature is when the appearance of experience vanishes, the body is exhausted, and the objects of the senses are also exhausted. The conceptual aggregates are liberated from delusion, and are free from the object of expression." The definition is: Dharma refers to the collection of body, speech, and mind, which is the Dharma with afflictions. Nature refers to the path that purifies this Dharma, which includes the part of meditating on the luminosity of appearance. Exhaustion refers to emptiness, which means that the mind's meditation, together with the appearance of objects, naturally subsides and is non-existent, and is called non-objectification. As it is said in that very text: "Thus, the definition of nature is determined. Dharma knows the collection and accumulation, action, agent, and characteristic holding, revealing its own appearance, holding each of the categories."