Tibetan
ས་སོ། །འོ་ན་འཁྲུལ་སྣང་ལ་རང་ སར་ཡན་དུ་བཅུག་པས་སླར་ལ་འཁྲུལ་མི་འགྲོའམ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཐ་མལ་པས་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་འཁྲུལ་ཡང་། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞི་མེད་དུ་ཤེས་པས་བཅོས་བསླད་མེད་པར་རང་བབས་ལ་འཇོག་པས་མི་འཁྲུལ་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་ཅན་འཁོར་བ་དེ་དག་ནི། །རང་གི་རྣམ་རྟོག་ལས་ཀྱིས་བཅིངས། །རང་བཞིན་མེད་ཤེས་གྲོལ་བར་ངེས། །ཞེས་སོ། །ཡང་འཁྲུལ་པ་དང་གྲོལ་བ་ནི་ནང་ཤེས་པ་ལ་བརྩི་བ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་སྣང་བས་འཁྲུལ་པ་དང་གྲོལ་བ་འགའ་ཡང་མ་བྱས་པས། སྣང་བ་ཐད་སོར་བཞག་པས་ཆོག་སྟེ། ཏེ་ལོ་པས། སྣང་བས་མི་འཆིང་ཞེན་པས་འཆིང་། །ཞེན་པ་ཆོད་ཅིག་ནཱ་རོ་པ། །ཞེས་གདམས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་རང་གི་རིག་པ་དེ་རང་དྭངས་ཀྱི་ངང་ལ་འཇོག་པ་ཙམ་ལས། ཆེད་དུ་བཅོས་པའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པས་བཟང་དུ་བཅོས་སུ་མེད་དེ་གཤིས་བསྒྱུར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མི་བདེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྩལ་རྫོགས་ལས། བསམས་པས་ཡེ་ཤེས་དོན་མི་རྙེད། །བསམས་པས་ཡེ་ཤེས་དོན་རྙེད་ན། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བརྫུན་པར་འགྱུར། །བསྒོམས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མི་མཐོང་། །བསྒོམས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཐོང་ན། །རང་སྣང་ཆོས་ཉིད་བརྫུན་པར་འགྱུར། །བལྟས་པས་རིག་པའི་དོན་མི་རྟོགས། །བལྟས་པས་རིག་པའི་དོན་རྟོགས་ན། །ཆོས་སྐུ་འགག་མེད་བརྫུན་པར་འགྱུར། །ཆོས་ཀྱིས་མ་རིག་རྩད་མི་ཆོད། །ཆོས་ཀྱིས་མ་རིག་རྩད་ཆོད་ན། །ཀ་དག་ཡེ་ཤེས་བརྫུན་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་སྣང་ཤེས་ཆོས་ ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་སྤྱོད་ལམ་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་འདས། སྣང་ཚུལ་ཅིར་སྣང་ཡང་རོལ་པ་འགག་མེད་དུ་ཤར་བས། རང་བྱུང་དོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཤར་ཏེ། བཟའ་བཏུང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བསྙེན་པ། ཉལ་འདུག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་པ། འདུ་བྱེད་ལྷག་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན། ཀླལ་ལུད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒྲུབ་པ། སྟོང་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར། ཆར་ཆུ་རང་བབས་ཀྱི་ཆག་ཆག །ལམ་སྲང་རང་བཞིན་གྱི་ཐིག་ཆེན། རྐང་རྗེས་ཁ་དོག་གི་རྡུལ་ཚོན། སྒུལ་སྐྱོད་ཕྱག་རྒྱའི་རང་བཞིན། སྨྲ་བརྗོད་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ། དྲན་བསམ་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་འཁོར་ལོ། གང་སྣང་ལྷའི་རོལ་པ། རང་ལུས་དབང་གི་བུམ་པ། རང་བབས་རྒྱུན་གྱི་དམ་ཚིག །ཤེས་རིག་རང་གསལ་གྱི་གདམས་ངག །སྐྱེ་ཤི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གོམས་ཚད། ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་སྣང་གི་རྟོགས་པར་རང་ཤར་བས། ཁམས་གསུམ་ཡོངས་གྲོལ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པར་ལྷུན་གྱིས
Chinese
如是。那麼，將錯覺之顯現放回自位，是否會再次陷入錯覺呢？答：雖然平凡眾生執著於我而產生錯覺，但瑜伽士因了知其無基，故不加改造地安住於自然狀態，因此不會產生錯覺。如《牟帝鬘》云：「彼等輪迴之有情，為自之分別念所縛，了知無自性定解脫。」又，錯覺與解脫乃依內在之覺知而定，外在之顯現並未造成任何錯覺與解脫，故安住於顯現之本然狀態即可。如帝洛巴所教誡：「顯現不縛，執著縛。那諾巴，斷執著。」如是。彼亦是安住於本然清淨之自覺，除此之外，特意造作之見修行並不能使其變得更好，因其本性不可改變，且自生智慧將會變得虛假。如《功德藏》云：「思維不能得智慧之義，若思維能得智慧之義，自生智慧將成虛妄。修習不能見法身，若修習能見法身，自顯法性將成虛妄。觀看不能悟覺性之義，若觀看能悟覺性之義，無礙法身將成虛妄。法不能斷無明之根，若法能斷無明之根，本初清淨智慧將成虛妄。」如是，若能了知顯現與覺性為法性，則無論如何行持，皆不離法性。無論顯現為何，皆為無礙之遊舞，故顯現為自生義之壇城。飲食為法性之近修，睡眠安住為菩提之修持，造作止住為禪定，大小便利為壇城之修持，三千世界為任運成就之壇城，雨水為自然而然之滴落，道路為自性之大界線，腳印為顏色之塵彩，動靜為手印之自性，言說是金剛之念誦，憶念思維為生起次第之輪，一切顯現為天神之遊舞，自身為灌頂之寶瓶，自然安住為恆常之誓言，覺性為自明之口訣，生死為法性之習氣，六識境相之覺受自然顯現，於三界圓滿解脫之大境界中任運自成。
English
Thus. Then, if illusory appearances are allowed to return to their own place, won't they become confused again? Answer: Although ordinary sentient beings become confused by clinging to self, yogis do not become confused because they know that it is without basis and leave it in its natural state without modification. As the Garland of Pearls says: "Those sentient beings in samsara are bound by their own conceptual thoughts. Knowing that there is no self-nature, they are sure to be liberated." Furthermore, confusion and liberation depend on inner awareness. External appearances do not cause any confusion or liberation. Therefore, it is sufficient to leave appearances as they are. As Tilopa advised, "Appearances do not bind, clinging binds. Naropa, cut off clinging." That is how it is. The meaning of reality is simply to leave one's own awareness in its natural clarity. Other than that, deliberately fabricated views, meditations, and practices cannot improve it, because its nature cannot be changed, and self-born wisdom would become false. As it says in the Perfection of Skill: "Thinking does not find the meaning of wisdom. If thinking could find the meaning of wisdom, self-born wisdom would become false. Meditation does not see the Dharmakaya. If meditation could see the Dharmakaya, self-appearing dharmata would become false. Looking does not realize the meaning of awareness. If looking could realize the meaning of awareness, the unceasing Dharmakaya would become false. Dharma does not cut off the root of ignorance. If Dharma could cut off the root of ignorance, primordial purity wisdom would become false." Thus, if one realizes appearances and awareness as dharmata, then no matter how one acts, one does not go beyond dharmata. No matter what appears, it arises as unceasing play. Therefore, it arises as the mandala of self-born meaning. Eating and drinking are the close practice of dharmata. Sleeping and abiding are the practice of enlightenment. Intentional abiding is samadhi. Excrement and urine are the practice of the mandala. The three thousand worlds are the spontaneously accomplished mandala. Rain and water are natural drippings. Roads are the great boundary of self-nature. Footprints are the dust colors of color. Movement is the self-nature of mudras. Speech is the vajra recitation. Recollection and thought are the wheel of the generation stage. All appearances are the play of deities. One's own body is the vase of empowerment. Natural abiding is the constant samaya. Awareness is the self-luminous instruction. Birth and death are the habitual patterns of dharmata. The perception of the objects of the six consciousnesses arises naturally. Spontaneously accomplished in the great realization of the complete liberation of the three realms.
Tibetan
་གྲུབ་པ་ནི། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཨེ་མ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་གྲོལ་ན། །འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅིས་མི་གྲོལ། །ཇི་ལྟར་སྨྲ་དང་བྱ་བྱེད་རྣམས། །སྟོང་རིག་གསལ་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །བཟང་དང་ངན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས། །སྒོམ་པ་ཆུ་བོའི་ཀློང་ཆེན་ཡིན། །ལོག་ལྟ་ཡང་དག་འདོད་པ་རྣམས། །རྣལ་འབྱོར་རིས་མེད་ལྟ་བ་ཡིན། །རེ་དང་དོགས་པར་འཛིན་པ་ཀུན། །ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་འདོད་པས། །བཟའ་དང་བཏུང་བ་བསྙེན་པ་ལ། །ཉལ་དང་འདུག་ པ་བསྒྲུབ་པའོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ལྷག་གནས་ཡིན། །གླལ་དང་ལུད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ། །སྟོང་གསུམ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། །ཆར་དང་ཁུ་རླངས་ཆག་ཆག་བཏབ། །འགྲོ་བའི་ལམ་དམིགས་ཐིག་ཆེན་ཏེ། །རྐང་པའི་རྗེས་ནི་རྡུལ་ཚོན་རིས། །འགྲོ་བར་འདོད་པ་སྟང་སྟབས་ཉིད། །ཡན་ལག་བསྐྱོད་པ་ཕྱག་རྒྱའོ། །ཇི་ལྟར་སྨྲས་པ་སྔགས་ཀྱི་ཚིག །བསམ་པ་རྣམས་ནི་བསྐྱེད་རིམ་ཡིན། །ཡིད་ལ་འགྱུར་བ་མཆོད་པ་ཉིད། །གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ལྷ་ཡི་སྐུ། །སྒྲ་ཆེན་བརྗོད་པ་རོལ་མོ་ཉིད། །རང་གི་ལུས་ནི་བུམ་པ་ལ། །སྐྲ་ནི་ལོ་འདབ་ཁ་རྒྱན་མཛེས། །ཁྲག་དང་ཆུ་སེར་ཆུ་རྣམས་ཉིད། །དོན་སྙིང་ལ་སོགས་རྫས་ཀྱིས་གཏམས། །རང་ལ་སྣང་བའི་དབང་རྣམས་བྱིན། །མ་བསྐུར་ཉིད་ལ་རྫོགས་པའོ། །འདའ་བར་འདོད་པ་དམ་ཚིག་ལ། །བསྲུང་བར་འདོད་པ་བཅིངས་པ་ཉིད། །གྲོལ་བར་འདོད་པ་ཉམས་པ་སྟེ། །མེད་པར་འདོད་པ་ཐུབ་མཆོག་ཡིན། །མཐོང་བ་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་གདའ། །དེ་ལ་ཆགས་པ་ཉམས་མྱོང་ཡིན། །ཤེས་རིག་གསལ་བ་གདམས་ངག་ལ། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་འདུས་གདབ་པའི་ཡུལ། །སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་གོམས་པའི་གནད། །ཚོགས་དྲུག་མ་འགགས་རྟོགས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པས་ཅི་བྱས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་བསྐྱེད་པ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་དབང་རྫོགས་གདམས་ངག་དང་བཅས་པ། རྫོགས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རང་བབས་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟམ་མ་ཆད་པས། འབད་རྩོལ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་མ་ལྟོས་པར་དངོས་ གྲུབ་ཡ་མཚན་རྨད་པོ་ཆེ་ངང་གིས་ཐོབ་ནས་ས་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་ཐལ་འགྱུར་ལས། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་པས། །བླང་བར་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །གང་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཅིར་སྣང་རང་གི་ཆོས་ཉིད་ལས། །བཅོས་མའི་ཆོས་ཉིད་ལོགས་ན་མེད། །ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མི་རྟོག་སྐྱེ། །སྤང་དང་བླང་མེད་རང་སྣང་ངོ་། །ཞེས་པ་དང་། རང་
Chinese
成就之法：如《摩尼宝鬘》所说：唉玛，如是显现诸法， 若连错觉本身亦能自解脱， 则无错觉者岂有不解脱之理？ 所有言说、行为及作用， 皆是空明觉性的妙用。 所有善与恶之分别念， 乃是禅修之大河。 所有邪见与正见之希求， 乃是瑜伽士无偏之见。 所有希望与怀疑之执着， 乃是掺杂虚假的果实。 欲求证得大手印， 则饮食为侍奉， 睡眠与安坐为修持。 所有造作皆是增上缘。 唾沫与呕吐物为坛城之修持， 三千世界皆为坛城， 降下雨水与水蒸气。 行走之路为大界线， 足迹为粉末彩绘。 欲行进者，其姿势即是， 肢体之摇动即是手印。 所有言说皆是咒语之词， 所有思虑皆是生起次第， 心中之转变即是供养， 显现之形相即是本尊之身， 高声语调即是乐器。 自身即是宝瓶， 头发如花叶，是美丽的装饰。 血液与脓液即是水， 心等充满着物质。 布施自身所显现之诸根， 无需迎请，自身即已圆满。 欲越过者，即是誓言， 欲守护者，即是束缚， 欲解脱者，即是毁坏， 欲无有者，即是胜妙之佛。 所有所见皆是手印之自性， 执着于彼即是体验。 了知识觉即是口诀， 境与心二者合一即是安立之处。 生老病死是串习之要诀， 六识不灭即是证悟。 如是等等。如是瑜伽士所作所为，皆于法性中生起，是具足本尊坛城灌顶口诀之法。圆满法性之轮，自然而然如流水般，恒常不断之三摩地，不需勤作，不依赖因果，自然获得成就，稀有奇妙，证得殊胜之地，圆满大坛城。如《破斥论》所说：如是一切皆是法性， 故无任何应取之物， 亦无丝毫应舍之物， 此乃无有之处之法性。 所有显现皆是自性所生， 人为造作之法性别无他处， 无论如何作为皆生起无分别， 无有取舍，皆是自性显现。
English
The method of accomplishment: As stated in "The Rosary of Pearls": Emaho, all phenomena that appear in this way, If even delusion itself is self-liberated, How could those without delusion not be liberated? All speech, actions, and activities, are the wonderful functions of empty and clear awareness. All thoughts of good and bad, are the great river of meditation. All desires for wrong views and right views, are the yogi's impartial view. All attachments to hope and doubt, are fruits mixed with falsehood. If you want to attain the Great Seal, then eating and drinking are serving, sleeping and sitting are practicing. All formations are the remaining conditions. Spit and vomit are the practice of the mandala, The entire three thousand worlds are the mandala, Rain and water vapor are sprinkled. The path of going is the great boundary line, The footprints are powder color paintings. Those who want to go, their posture is it, The movement of the limbs is the mudra. All words spoken are the words of mantras, All thoughts are the generation stage, The transformation in the mind is the offering, The form that appears is the body of the deity, The loud tone is the musical instrument. One's own body is the vase, The hair is like flower petals, a beautiful decoration. Blood and pus are the water, The heart and so on are filled with substances. Give away the senses that appear to oneself, Without invitation, one is already complete. Those who want to cross over are the vows, Those who want to protect are the bonds, Those who want to be liberated are the transgressions, Those who want to be non-existent are the supreme Buddhas. All that is seen is the nature of the mudra, Attachment to it is experience. Clear knowledge and awareness are the instructions, The union of object and mind is the place of establishment. Birth, old age, sickness, and death are the key points of habituation, The non-cessation of the six consciousnesses is realization. So on and so forth. Thus, whatever a yogi does arises in the nature of reality, which is the Dharma of the deity's mandala, complete with empowerment and instructions. The wheel of the complete Dharma nature, naturally like a flowing river, the continuous samadhi without interruption, without effort, without relying on cause and effect, naturally attains accomplishment, rare and wonderful, attains the supreme ground, and completes the great mandala. As stated in the "Refutation Treatise": Thus, everything is the nature of reality, Therefore, there is nothing to be taken, Nor is there anything to be abandoned, This is the Dharma nature of the place where there is nothing. All appearances arise from one's own nature, The artificial Dharma nature is nowhere else, No matter how one acts, non-discrimination arises, Without taking or abandoning, all is self-appearance.