Tibetan
ད་དེ་བློ་མ་ཡིན་པས། སེམས་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ན་སེམས་འདི་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཙམ་ལ་མ་རྟོགས་པ་མེད་དེ། འདི་དག་ནི་སྐྱེ་བ་དང་། འཆི་བ་དང་། གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། འཕེལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ན། ལུང་ལས། མ་རིག་འཁྲུལ་འཁོར་འདི་ལ་ཟད་ མེད་འཕེལ་བ་མེད། །ཅེས་པ་དང་། ཡང་། སེམས་ཅན་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ཕ་མཐའ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་མེད་པས་སེམས་ལ་འཕེལ་བ་མེད་པར་ཤེས། འཕེལ་བ་མེད་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཤེས། སྐྱེ་བ་མེད་པས་འཆི་བ་མེད་པར་ཤེས། དེ་ཤེས་པས་ལས་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་ཤེས་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། ཡོད་དང་མེད་པ་འདི་གཉིས་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་དག་མེད་པར་ཤེས་པས་ན། གཟོད་ནས་དག་པས་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར། །ཅེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སེམས་ལ་རྐྱེན་མེད་པ་སྟེ། ཡོད་ན་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱང་རྐྱེན་གྱིས་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་ལ། སེམས་ཐ་དད་དུ་སོང་བས་དྲན་བསམ་གཅིག་ཏུ་མི་རིགས་ལ། སེམས་ལ་རྐྱེན་ཡོད་ན་གཏན་འཇིག་པར་འགྱུར་བས། སེམས་ཀྱི་ལས་འབྲས་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། སེམས་ཞིག་ཀྱང་དེའི་ལས་ཡོད་ན། ཧ་ཅང་འགལ་ཏེ། ལུས་ཀྱི་ཁ་དོག་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལེགས་ཉེས་ཀུན་ལུས་ཞིག་ཀྱང་གནས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་སྒྱུ་མ་ལྟར་གནས་པ་ཙམ་གྱིས་གསལ་ལོ། །རྐྱེན་མེད་ན་ད་ལྟ་དྲན་བསམ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ཅི་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། ད་ལྟའི་དྲན་བསམ་འདི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གློ་བུར་བ་མདང་གི་རྨི་ལམ་གྱི་ནོར་བུ་རྙེད་པ་ལ་དགའ་བ་དང་བདེན་པར་འཛིན་པ་ལས། སད་དུས་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལྟར། ད་ལྟའི་དྲན་བསམ་ཡང་བདེན་པར་བཟུང་ནས་ཞེན་རུང་དེའི་རྗེས་ལ་ཅི་ ཡང་མེད་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེན་བརྫུན་ལྟར་སྣང་བ་ལས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་སྤྲིན་སྣ་ཚོགས་གློ་བུར་དུ་འཁྲིགས་པ་དེ་གར་སོང་ཆ་མེད་གློ་བུར་དུ་ཡལ་བ་དང་འདྲ་བར། སྤྲིན་དེ་ནམ་མཁའ་ལ་མེད་ཀྱང་དེའི་ངང་ན་སྣང་བ་ལྟར། རྐྱེན་དང་རྒྱུ་སེམས་ལ་མེད་ཀྱང་སྣང་སྣང་འདྲ་དུས་རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་དེ་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་དུས་གསུམ་གྱི་བརྟགས་པས་མེད་པར་ངེས་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། ས་བོན་ཞིག་དང་མ་ཞིག་ལས། །མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །སྒྱུ་མ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་བསྟན། །ཅེས་པ་དང་། རྐྱེན་ལྔ་པ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་པས་སོ། །ཀུན་བྱེད་ལས་ཀྱང་། རྒྱུ་ད
Chinese
那么，这不是智慧吗？如果不是从心而生，仅仅安住于此心本身就没有不明白的。这些生、死、住等既不是耗尽，也不是增长。所以，经中说：“无明轮转，无尽亦无增。”又说：“众生界之自性，亦无边际。”因此，因为没有因，所以知道心没有增长；没有增长，所以知道没有生；没有生，所以知道没有死。知道了这些，就知道业没有好坏。如《集经》中说：“有与无，此二皆是无有之法。”这样，因为知道从原始以来就是自性清净，所以，从一开始就是清净，众生怎么会生起呢？这是这样说的。而且，心没有缘。如果有，就像显现各种各样的现象一样，心也会因为缘而变成各种各样的颜色等等。心如果变得不同，那么记忆和思考就不会一致。如果心有缘，就会永远毁灭，那么心的业果就会变成没有意义。心即使毁灭，如果它的业还在，那就太矛盾了，就像说身体的颜色和感官的好坏，即使身体毁灭了也仍然存在一样。因此，仅仅像幻觉一样存在就清楚了。如果没有缘，那么现在这些各种各样的记忆和思考是从哪里来的呢？现在的记忆和思考不是从缘而来的，就像突然梦见得到宝珠而高兴并执着为真，醒来时什么也没有一样。现在的记忆和思考也是一样，执着为真并执着，但之后什么也没有，所以只是像暂时的真假一样显现，没有真实的成立。例如，就像天空中的各种云彩突然聚集，不知道去了哪里，突然消失一样。虽然云彩不在天空中，但却在天空的自性中显现。缘和因不在心中，但显现的时候，没有因缘，通过对一和多以及三时的观察，确定是没有的。如《中观根本慧论》中说：“从已坏和未坏的种子中，苗芽都不会生起。你已经开示一切法，如幻术般生起。”以及“第五缘不是存在。”《一切造作经》中也说：因
English
Then, is this not wisdom? If it does not arise from the mind, there is nothing not understood by merely abiding in this very mind. These arising, dying, abiding, and so on, are neither exhausted nor do they increase. Therefore, it is said in the scriptures: "In this wheel of ignorance, there is neither exhaustion nor increase." And again: "The nature of sentient beings' realm is also without limit." Thus, because there is no cause, it is known that the mind does not increase; because there is no increase, it is known that there is no birth; because there is no birth, it is known that there is no death. Knowing this, it is known that there is no good or bad in karma. As it is said in the Compendium: "Existence and non-existence, these two are dharmas without existence." Thus, because it is known that it is self-purified from the very beginning, how could sentient beings arise from the very beginning of purity? This is how it arises. Moreover, the mind has no conditions. If it did, just as various appearances manifest, the mind would also change into various colors and so on due to conditions. If the mind became different, then memory and thought would not be consistent. If the mind had conditions, it would be permanently destroyed, and the cause and effect of the mind would become meaningless. Even if the mind is destroyed, if its karma remains, it would be very contradictory, just like saying that the color of the body and the goodness or badness of the senses remain even after the body is destroyed. Therefore, it is clear that it merely exists like an illusion. If there are no conditions, then where do these various memories and thoughts come from now? These present memories and thoughts do not arise from conditions, just as one is happy and believes it to be true upon suddenly finding a jewel in a dream last night, but there is nothing upon awakening. The same is true of present memories and thoughts; they are grasped as true and clung to, but there is nothing after that, so they merely appear as temporary truths and falsehoods, and there is no real establishment. For example, just as various clouds suddenly gather in the sky, disappear without a trace, and suddenly vanish, although the clouds are not in the sky, they appear in the nature of the sky. Although conditions and causes are not in the mind, when appearances appear, there are no causes and conditions, and it is certain that they do not exist through examination of one and many and the three times. As it is said in the Root Wisdom: "From a seed that is broken or unbroken, a sprout does not arise. You have shown that all dharmas arise like magic." And "The fifth condition is not existent." It is also said in the All-Creating King:
Tibetan
ང་རྐྱེན་མེད་ཞི་བ་མཆོག་གི་ལམ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཤད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཡོད་ན། དངོས་པོ་གཟུགས་ཅན་དུ་ཡོད་དམ། གཟུགས་མེད་དུ་ཡོད། གཟུགས་ཅན་དུ་མེད་དེ་ཡོད་ན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་བལྟར་རུང་བ་ལས་བལྟར་རུང་མ་དམིགས་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གསལ་ལོ། །གཟུགས་མེད་དུ་ཡོད་ན་ཅིས་ཤེས། འགྱུ་བས་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། འགྱུ་བ་དེ་ཁ་དོག་དང་ཕྱོགས་ཆ་དང་། འདས་མ་འོངས་ད་ལྟ་གསུམ་ཕྲད་པ་བརྟགས་པས་མ་གྲུབ་སྟེ། འགྱུ་བ་སྔ་མ་དང་ད་ལྟའི་འགྱུ་བ་ཕྲད་ན་ཕྲད་ཚེའི་དྲན་བསམ་སྔ་མ་དེ་ད་ལྟ་མ་འགགས་པར་ཡོད་དགོས་ལ། ཡོད་ན་སྔ་མ་ཡིན་པར་འགལ་ཞིང་། ད་ལྟའི་སྔ་མ་དང་ཕྲད་ཆ་དེ་འགགས་པར་ཐལ་ཞིང་མ་ཕྲད་ན་ད་ལྟའི་དྲན་བསམ་རྒྱུ་མེད་འགྱུ་བར་མི་རིགས་པར་ཐལ་བས་ ཁེགས་སོ། །འགྱུ་བ་ནི་གཅིག་ཡིན་ནམ་ཐ་དད་ཡིན། གཅིག་ན་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུ་བ་ཉམས་ལ། ཐ་དད་ན་འགྱུ་བྱེད་གཅིག་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། རྩ་བྲལ་ནམ་མཁའ་འདྲ་བར་རྟོགས་པས། སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་གཞི་མེད་པས་ལྡོག་པའི་ས་མེད་དོ། །ནམ་མེད་ན་དྲན་བསམ་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ངོ་སྤྲད་པས་དེར་ཡལ་བས་སེམས་ལ་གཞི་མེད་པར་ངོ་ཤེས། དེ་ཤེས་པས་ལྡོག་ས་མེད་པར་ཡིད་ཆེས། དེ་ཤེས་པས་ཁམས་གསུམ་མིང་མེད་ཆེན་པོར་ཐག་ཆོད། དེ་ཆོད་པས་ལས་དགེ་སྡིག་གི་ཕན་གནོད་མེད་པར་བློ་བདེ་བའོ། །ཡང་སྣང་ཤེས་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ངོ་སྤྲད་པས། སེམས་ལ་རྒྱུ་དང་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པར་ངོ་ཤེས། དེ་ཤེས་པས་སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་ལ་ངོས་གཟུང་མེད་པར་ཡིད་ཆེས། དེ་ཆེས་པས་སེམས་ཞེས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་མ་བྱུང་བར་ཐག་ཆོད། དེ་ཆོད་པས་དྲན་བསམ་གློ་བུར་གྱི་རྟོག་པས་ཕན་གནོད་མེད་པར་བློ་བདེ་བའོ། །ཡང་བློ་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ངོ་སྤྲད་པས། སེམས་ལ་རྩ་བ་མེད་པར་ངོ་ཤེས། དེ་ཤེས་པས་སེམས་ཉིད་གཅིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་སྤྲོས་པ་ཐ་དད་མེད་པར་ཡིད་ཆེས། དེ་ཆེས་པས་བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བར་ཐག་ཆོད། དེ་ཆོད་པས་སེམས་མེད་པའི་དོན་ལས་མ་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལོགས་པ་མེད་པས་བློ་བདེ་བའོ། །ཡང་ཆོས་ཉིད་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ངོ་སྤྲད་པས། སེམས་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ངོ་ཤེས། དེ་ཤེས་པས་བག་ཆགས་ལུས་ཀྱི་ཀུན་གཞིས་མི་གནོད་པར་ཡིད་ཆེས། དེ་ཆེས་པས་ད་སེམས་སྐྱེ་མི་སྲིད་པར་ ཐག་ཆོད། དེ་ཆོད་པས་དེ་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་ཞིག་སྟེ་ལྡོག་པ་དང་ལྡོག་རྟེན་མེད་པར་བློ་བདེ་བའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཡས་པའི་དུས་བཞི་པོའི་ཚད་ཟིན་པས། སངས་རྒྱས་མེད་པས་སངས་
Chinese
我（藏文：ང་），无有因缘寂静殊胜道（藏文：རྐྱེན་མེད་ཞི་བ་མཆོག་གི་ལམ།），如是等等宣说。因此，若有心，事物存在于有色中，还是无色中？不存在于有色中，若存在，则应能被根识所见，然因未见能见之物，故由现量正量而明了。若存在于无色中，则如何得知？若说由流动得知，然彼流动与颜色、方位，以及过去、未来、现在三者相合，经观察皆不能成立。若先前的流动与现在的流动相合，则相合之际，先前的忆念思维必须未灭而存在于现在，若存在，则与先前相违。现在的先前与相合之处则应已灭，若未相合，则现在的忆念思维无因而流动不应理，故遮破。流动是一还是他？若一，则多种流动消失；若他，则流动之作者为一则消失。因此，心之存在不能成立，如了知如离根之虚空。因无生与生处，故无返回之处。若无，则于忆念思维先后之间辨认，于彼消失，故知心无有基础。知彼故，信无有返回之处。知彼故，决断三界为无名大。决断彼故，心安乐于业善恶无有利益损害。又，于显现识先后之间辨认，知心不成立为因与体性。知彼故，信自性空之心无有执取。信彼故，决断所谓心非由因缘而生。决断彼故，心安乐于忆念思维突发之分别无有利益损害。又，于智慧先后之间辨认，知心无有根本。知彼故，信自性一之心于轮涅无有戏论差别。信彼故，决断不能以造作之法成佛。决断彼故，心安乐于无心之义外无有未证悟之法。又，于法性先后之间辨认，知心无有生。知彼故，信习气身之阿赖耶识不能损害。信彼故，决断今心不可能生。决断彼故，彼乃心之房屋已毁，心安乐于无有返回与返回之所依。如是，心之四时之量已定，因无有佛故，
English
I, the path of supreme peace without conditions, and so on, are explained. Therefore, if there is mind, does the entity exist in form or formlessness? It does not exist in form; if it did, it should be visible to the sense consciousness, but because the visible is not seen, it is clarified by the valid cognition of direct perception. If it exists in formlessness, how is it known? If it is said to be known by movement, then that movement, with color, direction, and the combination of past, future, and present, is not established upon examination. If the previous movement and the present movement coincide, then at the moment of coincidence, the previous memory and thought must exist without ceasing in the present. If it exists, it contradicts being previous. The previous of the present and the point of coincidence should have ceased, and if they have not coincided, then the present memory and thought should not reasonably move without cause, thus it is refuted. Is movement one or many? If one, the variety of movements is diminished; if many, the agent of movement being one is diminished. Therefore, the existence of mind is not established, as it is understood to be like rootless space. Because there is no birth and no place of birth, there is no place to return. If there is not, then by recognizing between the past and future of memory and thought, it vanishes there, thus knowing that the mind has no basis. Knowing that, believing that there is no place to return. Knowing that, deciding that the three realms are the great nameless. Deciding that, being at ease with the fact that there is no benefit or harm from virtuous or non-virtuous actions. Furthermore, by recognizing between the past and future of appearance and consciousness, knowing that the mind is not established as cause and nature. Knowing that, believing that the nature of the empty mind has no grasping. Believing that, deciding that what is called mind does not arise from cause and condition. Deciding that, being at ease with the fact that there is no benefit or harm from sudden thoughts of memory and thought. Furthermore, by recognizing between the past and future of wisdom, knowing that the mind has no root. Knowing that, believing that the nature of the one mind has no elaboration or difference in samsara and nirvana. Believing that, deciding that one cannot attain Buddhahood through fabricated Dharma. Deciding that, being at ease with the fact that there is no separate Dharma to be realized apart from the meaning of no-mind. Furthermore, by recognizing between the past and future of Dharma-nature, knowing that the mind has no birth. Knowing that, believing that the alaya of the habitual body cannot harm. Believing that, deciding that it is now impossible for the mind to arise. Deciding that, that is the house of the mind destroyed, being at ease with the fact that there is no return and no basis for return. Thus, the measure of the four times of the mind being possessed is determined, because there is no Buddha,