Tibetan
་དོག་དང་། དབྱིབས་དང་། རྟགས་དང་། མཚན་མ་དང་། ཆེ་ཆུང་དང་། ཕྱོགས་ཆ་ལ་སོགས་པ་ཅི་འདུག་བརྟགས་པས་གང་དུའང་མི་འདུག་སྟེ། བློས་བརྟགས་པ་ཙམ་གཞི་མེད་ཧར་སངས་ཡེ་དག་ཏུ་སོང་དུས། ནང་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཞི་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རང་གིས་རྟོགས་པས། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཡུལ་མེད་རྟེན་བྲལ་ཆེན་པོར་སོང་དུས་དེའི་ཚེ་རྟོགས་པས། སེམས་དང་པོ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཡེ་ནས་འདུག་པ་ལ་དེ་རིང་རྟོགས་པས་ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། །གཉིས་པ་བར་དུ་གནས་ས་དང་གནས་མཁན། གསུམ་པ་ཐ་མར་འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་གཉིས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བཤིག་ནས་བརྟགས་པས། ལོངས་སྐུ་རང་གསལ་ཆེན་པོ་དང་། སྤྲུལ་སྐུ་རང་གྲོལ་རང་ཤར་གྱི་དགོངས་པ་ལ་རེག་སྟེ། ཕྱི་ནང་ཡུལ་མེད་རིག་པ་རྟེན་མེད། གཟུང་འཛིན་གཞི་མེད། དགོངས་པ་བར་མེད་མཉམ་པའི་དོན་ཁོང་ དུ་ཆུད་ནས། མ་བསྒོམས་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གྱི་བསམ་གཏན་རང་སངས་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་ཁོང་ནས་འཆར་བ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་དང་པོ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་ས་ཐ་མ་འགྲོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་བརྟགས་དཔྱད་པས། །སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཕྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མེད་ལ་སྣང་བ་གཞི་མེད་སང་སེང་། ནང་སེམས་སུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཤར་གྲོལ་རྗེས་མེད། སྣང་སེམས་འབྲེལ་མེད་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོར་མཐོང་བས་ཆོས་ཟད་ཀྱི་དགོངས་པ་བློ་ཟད་ལ་ཤར་བ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་དག་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པར་གསུངས་ཏེ། འོད་སྲུངས་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ། སེམས་དེ་ནི་ཕྱི་ན་ཡང་མི་དམིགས། ནང་ན་ཡང་མི་དམིགས། དེ་གཉིས་ཀའི་བར་ན་ཡང་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ཏེ། སྔོན་པོར་མ་ཡིན། སེར་པོར་མ་ཡིན་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། དེ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་སེམས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ་ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་བཤིག་པའི་མན་ངག་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡོད་ན་རྒྱུ་ཅི་ལས་བྱུང་བ་དང་། མེད་ན་འགྱུ་བ་དང་དྲན་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འདི་ཅི་ཡིན་པ་དང་། དྲན་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་འདི་དག་རྐྱེན་གང་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་དང་། རྐྱེན་མེད་ན་དྲན་ཤེས་གློ་ བུར་བ་འདི་དག་མི་རིགས་པ་དང་། གལ་ཏེ་སེམས་འདི་ལུས་དང་གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན་ལུ
Chinese
颜色、形状、标志、相、大小、方向等等，经过考察，什么也没有。只是用意识去考察，就成了无根的、空明的、本来清净的状态。内在执着的念头，自己证悟到如同无根的虚空一般。显现为法和法性的能取所取的一切，都成了无处可去、无所依赖的巨大状态，在那时证悟到，心本来就没有生起，本来就存在，今天才证悟到，领悟了法身离戏的意义。第二，中间的住处和居住者，第三，最终的去处和去者，也同样那样破除并考察，触及到报身自明和化身自解脱自显现的意旨。外内无处可去，觉性无所依赖，能取所取无根，意旨无间平等，领悟了其中的意义。未经修习，如流水般的禅定，自解脱，从心中显现出平等大性。如《破斥论》所说：心最初的生处，中间的住处，最终的去处，像这样对三者进行考察分析，就能调伏心，了解心的实相。那时，外境显现的一切，无而显现，无根空明。内心的一切念头，生起即解脱，不留痕迹。显现和心识无有关联，显现为通透的巨大状态，这被称为超越法的意旨在超越意识中显现。这些是圣者《宝积经》中所说：善护，对于此，菩萨摩诃萨们发起完全寻求心的精进，那个心在外也不可得，在内也不可得，在那二者之间也没有，也不可得，不是蓝色，不是黄色等等，直到对于此，在一切精进中最为殊胜的就是寻求心的精进。第二，考察一和异：这是破除心之房屋的口诀。也就是说，如果这个被称为“心”的东西存在，那么是从什么因产生的？如果不存在，那么流动和记忆的轮转是什么？这些记忆的形象是依靠什么缘而产生的？如果没有缘，那么这些突发的记忆是不合理的。如果心和身体是一体的，那么身体
English
Colors, shapes, signs, characteristics, sizes, directions, etc., after examination, there is nothing. Just examining with consciousness, it becomes a rootless, clear, and originally pure state. The inner clinging thoughts, one realizes oneself as being like rootless space. All that appears as Dharma and Dharmata, the grasped and the grasper, all become a vast state with nowhere to go and nothing to rely on. At that time, one realizes that the mind originally had no arising, it has always been there, and today one realizes it, comprehending the meaning of the Dharmakaya's freedom from elaboration. Secondly, the intermediate dwelling place and the dweller, and thirdly, the final destination and the goer, also breaking them down and examining them in the same way, one touches upon the intention of the Sambhogakaya's self-illumination and the Nirmanakaya's self-liberation and self-arising. Outer and inner, there is nowhere to go, awareness is without reliance, the grasped and the grasper are without root, the intention is uninterrupted and equal, comprehending the meaning within. Without cultivation, like a flowing river, meditation is self-liberated, and the great equality arises from within. As the "Refutation" says: The mind's initial place of arising, the intermediate dwelling place, and the final destination. Like this, by examining and analyzing the three, one can tame the mind and understand the true nature of the mind. At that time, all that appears as the outer world is non-existent yet appears, rootless and clear. All thoughts in the inner mind arise and are liberated, leaving no trace. Appearance and mind are unrelated, appearing as a vast, transparent state, which is called the intention of the exhaustion of Dharma arising in the exhaustion of mind. These are what is said in the Noble "Heap of Jewels Sutra": "Well-protected, for this, Bodhisattva Mahasattvas initiate the diligence of completely seeking the mind. That mind is not found externally, nor is it found internally, nor is it in between the two, nor is it found, it is not blue, it is not yellow," and so on, until "for this, the most excellent of all diligences is the diligence of seeking the mind." Secondly, examining one and other: This is the oral instruction for demolishing the house of the mind. That is to say, if this thing called "mind" exists, then from what cause does it arise? If it does not exist, then what is the wheel of movement and memory? Upon what conditions do these forms of memory depend to arise? If there are no conditions, then these sudden memories are unreasonable. If the mind and body are one, then the body
Tibetan
ས་འཇིག་དུས་སེམས་ཀྱང་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་དང་། མེད་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མ་ངེས་པས་ལུས་ཀྱི་ན་ཚ་སེམས་ཐོག་ཏུ་འོང་བ་དང་། སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱིའི་འཁོར་ལོ་འོང་བར་མི་རིགས་པ་དང་། སེམས་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་གཅིག་ན་ནི་འགྲོ་བ་གཅིག་གི་དབང་པོ་འགགས་པས་འགྲོ་བ་གཞན་ཡང་འཆི་བར་རིགས་པ་དང་། གཅིག་མིན་ན་འགྲོ་བའི་གཟུགས་ཐ་དད་པ་ལྟར་འགྲོ་བའི་སེམས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་རིགས་པ་དང་ཐ་དད་ན་ལུས་གཅིག་གི་ནང་ན་སྲིན་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྲོག་ཆགས་དེ་ཀུན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཚེའི་དུས་བྱས་དུས་འཚོ་བར་རིགས་པ་དང་། གལ་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ན་ལུས་གཅིག་ལ་ཕྱི་ནང་གི་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འོང་བ་འདི་ཅི་ཡིན་པ་དང་། གལ་ཏེ་སེམས་འདི་ལ་ལྡོག་ས་ཡོད་ན། དང་པོ་རྒྱུ་ཡོད་དགོས་པས། རྒྱུ་ཡོད་ན་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པས་སླར་འཇིག་པས་ལས་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་རིགས་པ་དང་། ལྡོག་པ་མེད་ན་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འདི་དག་འོང་བར་མི་རིགས་པ་དང་། སེམས་དེ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་འགྲོ་བ་ལ་རང་གཞན་གྱི་རྟོག་པ་ཐང་ཅིག་ཏུ་འོང་བར་མི་རིགས་པ་དང་། ཕན་ཚུན་འཆོལ་བས། རང་རྒྱལ་དང་། མ་ཤི་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་དང་། འཁོར་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་ལྡན་ན་དགའ་བ་དང་། གཞན་ཕམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་འདུ་ཤེས་མཐུན་པར་འོང་བ་མི་རིགས་པ་དང་། གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི། འགྲོ་བ་མང་པོ་ཡོད་པས། འགའ་ཞིག་ལ་གཞན་དང་མཐུན་པར་རང་འཕམ་པར་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་འོང་བར་རིགས་པ་དང་། གཅིག་ཁོ་ནར་སེམས་པ་ཡིན་ན་ནི་གཅིག་ཤི་བས་ཀུན་ཤི་བའམ། གཅིག་སྐྱེས་པས་ཀུན་སྐྱེ་བར་རིགས་པའམ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་རང་གི་སེམས་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཀྱི་རྒལ་བས་བརྟགས་ཏེ་བཙལ་བས། གང་ཡང་མ་རྙེད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀ་ནས་དག་པའི་དོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོས་རྟོགས་པ་སྟེ། སེམས་ལ་རྒྱུ་མེད་དེ་ལྡོག་མི་སྲིད་པས་ལས་ཀྱི་བསགས་པ་ལ་མཐའ་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང་། སེམས་ལ་རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་འོང་དགོས་ཏེ། འབྲས་བུ་འཁོར་བ་ཡིན་ན་མ་དག་པས་གྲོལ་མི་སྲིད། འདས་པ་ཡིན་ན་འཁོར་བ་འོང་བར་མི་རིགས། གཉིས་ཀ་ཡིན་ན། འཁོར་འདས་ཐ་དད་པ་ལྟར་སེམས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་ཐ་དད་ན། ལུས་སེམས་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་དྲན་བསམ་གྱི་རིགས་གཅིག་ཏུ་འདུ་བའི་འདོད་པའང་ཐ་དད་དུ་མར་འགྱུར་བ་ལས། རིགས་གཅིག་ཏུ་འདུ་བས་ཤེས་སོ། །ཡང་སེམས་ལ་རྒྱུ་མེད་ན་སེམས་འདི་དག་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། འདི་དག་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་མེ
Chinese
大地毁灭之时，心识也随之毁灭，如果不是这样，由于不能确定心识的去向，身体的疾病就会转移到心识上，前后世的轮回就不会发生。如果说心识是唯一的，那么一个众生的感官停止，其他众生也应该死亡。如果不是唯一的，那么就像众生的形体各不相同一样，众生的心识也应该是不同的实体。如果心识是不同的，那么在一个身体里，像昆虫之类的所有生命，都应该在一个人的寿命结束时一起死亡。如果心识是唯一的，那么一个身体里就会有无数的内外众生，这是怎么回事？如果心识可以返回，那么首先必须有因。如果有因，那么就是有为法，是无常的，最终会毁灭，因此业力就没有善恶之分。如果不能返回，那么无数的众生之身就不应该出现。如果心识是多种多样的，那么众生对自他的执着就不应该同时产生，因为它们会相互混淆。如果自己胜利、不死、没有痛苦、拥有眷属和财富等等，就会感到快乐；而他人失败等等，所有这些都不应该有共同的意识。如果心识是不同的，那么，由于众生众多，有些人可能会像其他人一样，喜欢自己的失败等等。如果心识是唯一的，那么一个人死亡，所有人都应该死亡；或者一个人出生，所有人都应该出生。像这样，通过多种方式，用一和异的推理来检验和寻找自己的心识，却什么也找不到，这就是用智慧的力量来领悟法性本自清净的意义。因为心识没有原因，所以不可能返回，因此要相信业力的积累是无止境的。如果心识有原因，那么就必须有结果。如果结果是轮回，那么就是不净的，不可能解脱。如果是超越轮回的，那么轮回就不可能产生。如果两者都是，那么就像轮回和涅槃是不同的，心识也会变得不同。如果心识是不同的，那么就像身心是不同的，将念头和思想归为一类的想法也会变成多种多样的，而不是归为一类。如果心识没有原因，那么这些心识就不应该存在，如果这样问，那么这些心识不是从心识的原因中产生的。
English
When the earth is destroyed, the mind will also be destroyed. If not, since the direction of the mind cannot be determined, the body's diseases will transfer to the mind, and the cycle of previous and future lives will not occur. If the mind is said to be one, then when the senses of one being cease, other beings should also die. If it is not one, then just as the forms of beings are different, the minds of beings should also be different entities. If the minds are different, then within one body, all the creatures like insects should die together when a person's lifespan ends. If the mind is one, then there would be countless internal and external beings in one body, what is this? If the mind can return, then first there must be a cause. If there is a cause, then it is conditioned, impermanent, and will eventually be destroyed, so there would be no good or bad in karma. If it cannot return, then these countless bodies of beings should not appear. If the mind is diverse, then beings' attachment to self and others should not arise simultaneously, because they would be confused with each other. If one is victorious, immortal, without suffering, and possesses retinue and wealth, etc., one would be happy; while others' defeat, etc., all these should not have a common consciousness. If the minds are different, then, since there are many beings, some may, like others, enjoy their own defeat, etc. If the mind is only one, then when one dies, all should die; or when one is born, all should be born. In this way, through various means, examining and searching for one's own mind with the reasoning of one and many, yet finding nothing, this is realizing the meaning of the nature of reality being primordially pure through the power of wisdom. Because the mind has no cause, it is impossible to return, therefore, believe that the accumulation of karma is endless. If the mind has a cause, then there must be a result. If the result is samsara, then it is impure and impossible to liberate. If it is beyond samsara, then samsara cannot arise. If it is both, then just as samsara and nirvana are different, the mind will also become different. If the minds are different, then just as body and mind are different, the idea of grouping thoughts and ideas into one category will also become diverse, instead of being grouped into one category. If the mind has no cause, then these minds should not exist, if asked, then these minds are not produced from the cause of the mind.