Tibetan
ད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁམས་གསུམ་དུ་འཁོར་བ་རྒྱུན་ཆད་པར་བྱེད་དེ། དབང་བསྐུར་མཆོག་གི་རྒྱུད་ལས། སྐལ་དང་ལྡན་པས་རིགས་དྲུག་སྐད། །རང་རང་མཐུན་པར་བརྗོད་པ་ཡིས། །འགྲོ་བ་དྲུག་གི་འཁོར་ལོ་འཆད། །ཅེས་སོ། །གོང་དུ་བཤད་པའི་ཞག་ཙམ་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས། བརྩོན་པ་རབ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་ཞེན་པ་ལོག་པ་དང་། ཕལ་པ་ལ་དེ་ཉིད་དང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འདྲ་བར་གཏད་མེད་དུ་རྟོགས་པ་སྐྱེའོ། །དེའང་ལུས་གཞི་ཡིན་ལ། སེམས་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་འབྲེལ་ལམ་ངག་ཡིན་པས། ངག་གི་སྤྱོད་པ་བར་དུ་ངེས་ལ། རང་གཞན་གྱི་སྒྲ་ཐ་དད་བརྗོད་པས་འཁྲུལ་པའི་བརྗོད་འབྲེལ་རྒྱུན་འཆད་པ་དང་། ངག་ཏུ་གང་བརྗོད་དེའི་སྐྱེ་བར་ཕྱིས་མི་འཇུག་པ་དང་། ཡི་གེ་འཁོར་ལོ་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། འཁོར་ལོ་བརྩེགས་པ་ལས། ངག་གི་རུ་ཤན་སུས་ཕྱེད་པ། །འཁོར་བའི་བརྗོད་པ་སྟོངས་པར་ངེས། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་སྲས་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་འོག་ཏུ་ཡང་། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ། །དགའ་དང་མི་དགའ་བདེ་དང་སྡུག །རྟག་དང་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་བསམ་པ་དང་། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་ལ་སོགས་དང་། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་དང་། །དགེ་དང་ མི་དགེ་ལ་སོགས་པའི། །བསམ་སྤྱོད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱ། །འདི་ལྟར་སུ་ཡིས་བྱས་པའི་མི། །སེམས་ཀྱི་མངོན་ཞེན་རང་ཆོད་ནས། །འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ཕྱེད་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། དེ་ལྟར་ཚད་ལ་ཕེབས་ནས་ཀྱང་། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་སེམས་སྤྱོད་བྱ། །འདས་དང་མ་འོངས་ད་ལྟར་གྱི། །དྲན་བསམ་འཕྲོ་འདུའི་འཁོར་ལོ་བསྟེན། །དགའ་དང་མི་དགའ་བཟང་ངན་སེམས། །ཡོད་མེད་སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ། །ཕྱི་རུ་བརྟགས་ཏེ་ནང་དུ་བསམ། །ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་དྲན་པ་ཉིད། །ཕྱི་ནས་སྐྱེ་རྒྱུན་འཆད་པར་ངེས། །འདི་ཡི་དགོས་པ་གང་གིས་དབྱེ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉི་མ་མང་དུ་བྱས་པས་ཕྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོར་མི་འཇུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་ལས། གང་གིས་བསམས་པའི་འཁོར་ལོ་ཉིད། །སུ་ཡིས་བསྐོར་བར་ནུས་པ་ལ། །ཕྱི་ནས་དེ་ཡི་སེམས་རྒྱུན་འགག །ཅེས་སོ། །དེ་ནས་འཕྲོ་འདུ་མེད་པའི་རྣལ་དབབ་ཀྱིས་དྲན་པའི་ཁུང་སྒོ་རང་འགག་སྟེ། དཔལ་ནམ་མཁའ་འོད་ལྡན་ལས། འདུ་ཤེས་བཅད་པས་ཁུང་སྒོ་འགག །ཅེས་སོ། །དེའང་ལུས་ངག་གཉིས་ལ་ཞེན་པ་མེད་དུས་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་བཅད་པའི་སྤྱོད་པ་རིགས་ཏེ། རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་སྦྱངས་པས་ཁ
Chinese
因此，依靠它能使三界轮回断绝。胜乐灌顶续中说：有缘者以六道语言，各自以相应的方式述说，能断绝六道众生的轮回。如上所说，仅仅在短时间内精进努力，对于最上等者，能使对“那本身”的执着消失；对于中等者，能生起对“那本身”和一切显现无有实体的证悟。这其中，身体是基础，心是果实，二者的联系是语言，因此语言的行持是必不可少的。通过述说自己和他人的不同声音，能断绝虚妄言说的联系；不再允许过去在语言中所说的事物再次产生；文字轮解脱是有必要的。在《轮之积聚》中说：谁能辨别语言的界限，就能确定轮回的言说将会止息。第三是心的行持。《佛子独一续》中说：在那之后，也要开始心的行持。喜欢和不喜欢，快乐和痛苦，恒常和无常等等，观修行为的思维，以及佛法和非法等等，贪欲、嗔恨、愚痴，以及善和不善等等，要进行各种各样的思维和行为。像这样，谁能做到，心的显现执着自然断绝，就能辨别轮回和涅槃的界限。以及，《现观庄严论》中说：像这样达到标准后，瑜伽士应进行心的行持。忆念过去、未来和现在的，应依止念头、思维、散乱和收摄的轮转。对于喜欢和不喜欢、好和坏的念头，对于存在和不存在的各种事物，向外观察，向内思维。如何思维的忆念，必定会断绝从外部产生的延续。这其中的必要性是什么？像这样经过多日修行，最终不会再进入三界的轮回。在《金刚室积聚》中说：谁能驾驭思维的轮转，谁能使它运转，就能从外部切断他的心续。之后，通过无有散乱的自然安住，忆念的孔穴自然关闭。《吉祥虚空光明》中说：断绝念头，孔穴就会关闭。也就是说，当对身体和语言没有执着时，就能进行断绝心之根本的行持。通过将自我修习至消逝无踪，就能……
English
Therefore, relying on it, the cycle of samsara in the three realms can be severed. The Supreme Empowerment Tantra states: Those with fortune, using the languages of the six realms, each speaking in their respective manner, can cut off the wheel of the six realms of beings. As mentioned above, by exerting diligent effort for just a short period, for the supreme practitioner, attachment to "that very thing" will disappear; for the average practitioner, the realization that "that very thing" and all appearances are without inherent existence will arise. Here, the body is the foundation, and the mind is the fruit. The connection between the two is speech, so the conduct of speech is essential. By speaking different sounds of oneself and others, the connection of deluded speech is severed; no longer allowing what was said in speech in the past to arise again; it is necessary to liberate the wheel of letters. In "The Accumulation of Wheels," it says: Whoever discerns the boundaries of speech will surely determine that the expression of samsara will cease. Third is the conduct of the mind. The Single Son of the Buddha Tantra states: After that, one should also begin the conduct of the mind. Liking and disliking, happiness and suffering, permanence and impermanence, and so on, the thoughts of contemplation and practice, as well as Dharma and non-Dharma, and so on, desire, hatred, and ignorance, as well as virtue and non-virtue, and so on, one should engage in various kinds of thoughts and actions. Like this, whoever does it, the mind's manifest clinging will naturally cease, and one will be able to discern the boundaries of samsara and nirvana. And, the Prasangika states: Having reached the standard in this way, the yogi should engage in the conduct of the mind. Remembering the past, future, and present, one should rely on the rotation of thoughts, reflections, scattering, and gathering. For thoughts of liking and disliking, good and bad, for all kinds of things that exist and do not exist, observe outwardly and think inwardly. The memory of how one thinks will surely cut off the continuation arising from the outside. What is the necessity of this? Having practiced in this way for many days, one will eventually no longer enter the cycle of the three realms. In "The Vajra Chamber Accumulation," it says: Whoever can control the wheel of thought, whoever can make it turn, can cut off his mindstream from the outside. After that, through natural abiding without distraction, the holes of memory will naturally close. The Glorious Sky of Light states: Cutting off thoughts, the holes will close. That is to say, when there is no attachment to body and speech, one can engage in the conduct of cutting off the root of the mind. By training oneself to vanish without a trace, one can...
Tibetan
མས་གསུམ་ལས་གྲོལ་བ་ནི། འཁོར་ལོ་བརྩེགས་པ་ལས། སེམས་ཀྱི་རུ་ཤན་སུས་ཕྱེད་པ། །འདིས་ནི་སེམས་སུ་ཟློག་པ་མིན། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་རུ་ཤན་འབྱེད་པའི་སྤྱོད་པ་གསུམ་གྱིས་ ཁམས་གསུམ་དུ་མི་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། དབང་ཉེ་བར་རྟོགས་པ་ལས། རུ་ཤན་གང་གིས་ཕྱེ་བ་ཉིད། །ཁམས་གསུམ་དུ་ནི་ལྡོག་པ་མིན། །དེ་ལ་རྣལ་དུ་ཕབ་པ་བསྟན། །འདི་དག་སྔོན་འགྲོའི་ཆོ་གའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་བརྩོན་འགྲུས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གསུམ་དུ་སྤྱོད་པ་བྱས་པས་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་རབ་ཁ་ཅིག་གྲོལ་བ་ཡང་ཡོད་ལ། འབྲིང་དང་ཐ་མ་ཀུན་ལ་དེའི་རྗེས་དྲང་པོར་མངོན་སུམ་ངོ་སྤྲོད་དེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་རྫོགས་བྱས་ནས། །མངོན་སུམ་གནད་ལ་རྟག་ཏུ་བསྒེར། །ཞེས་སོ། །དེང་སང་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོའི་རྗེས་ལ་ངོ་སྤྲོད་པ་རྣམས་ལེ་ལོ་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྣ་ཁྲིད་པ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྔོན་འགྲོ་ལ། སྔོན་འགྲོ་དངོས་དང་རྣལ་དབབ་གཉིས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སྔོན་དུ་སྦྱང་བའི་རིམ་པ་ནི། །ལུས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལས། །སོ་སོའི་བྱེད་པའི་རྒྱུ་འགགས་པ། །རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་དུ་བྱས་ཏེ། །ལུས་སྦྱངས་སེམས་ལ་ཕན་པའོ། །ངག་ནི་ཧཱུྃ་ཞེས་གནས་པ་ལ། །རྒྱས་གདབ་པ་དང་རྩལ་ཉིད་སྦྱང་། །མཉེན་རྩལ་ལམ་དུ་གཞུག་པ་ཡིས། །དེ་ལྟར་ངག་སྦྱངས་སེམས་ལ་ཕན། །སེམས་ནི་ཐོག་མ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་ས་ཐ་མ་འགྲོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་བརྟགས་དཔྱད་ན། །སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་པ་དང་། རྣལ་དུ་དབབ་པའི་ཆོ་ག་ཡང་། །འདི་དུས་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་གནད། །རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པས་རྣལ་དབབ་བྱ། ། ཞེས་སོ། །དེ་དག་གི་དགོས་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཐུན་མོང་གི་དགོས་པ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བར་ཆད་ཞི་སྡིག་སྒྲིབ་འདག་གོ། །མཆོག་གི་དགོས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་དུ་གྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། འདི་ལ་དགོས་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །ཐུན་མོང་མཆོག་གི་དབྱེ་བས་བསྟན། །ཅེས་སོ། །དོན་གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་བསྟན་པའི་ཐབས་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་གཞིའི་སྒྲ་བཤད་པ་དང་། དོན་གྱི་འགྲོས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་ཚིག་གིས་མཐའ་བཅད་པ་དང་། དོན་གྱི་ཐོག་ཏུ་དབབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དངོས་གཞི་ཞེས་པ་ལ་མུ་བཞི་ལས། གཞི་ཡིན་ལ་དངོས་མ་ཡིན་པ་ཕོ་བྲང་མཐོང་ནས་རྒྱལ་པོ་མ་མཐོང་བ་ལྟར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཁ་ཅིག་གི་ཆོས་གཞི་ལ་ལས་ནས་ལག་ཏུ་བླང་དུ་མེད་པར་ཆོས་ཉི
Chinese
从三界解脱出来，如《轮宝叠积》中所说：谁能辨别心的根本？这不能使心退转。如是说。因此，以辨别根本的三种行为，能使不堕入三界。如《权近了悟》中所说：以何辨别根本者，不退转于三界。于此显示安住之法，这些是前行仪轨。如是说。因此，有精进的人们，通过三个月的修行，当下也有一些人获得解脱，对于中等和下等根器的人，也如实地直接指示。如《现观》中所说：如是圆满修行后，恒时专注于现观要点。如是说。现在，那些跟随心之前行而进行指示的人，是受懒惰者所支配的。第三，引导心，分为身语意三者的前行，有真实前行和安住之法两种。如彼经中所说：首先修习的次第是，从身体的前行开始，各自行为的因停止，结跏趺坐，身体的修习对心有益。语言是安住于吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字，进行封印和修习力量，通过使柔软的能量进入道路，如是语言的修习对心有益。心是最初生起之处，中间安住之处，最后去往之处，如是对这三者进行观察分析，心的修习能了解心的实相。如是说。安住之法的仪轨也是，此时身体、语言、心的要点，由具足瑜伽者进行安住。如是说。这些的必要分为两种，共同的必要是平息身语意三者的障碍，消除罪业和障碍。殊胜的必要是解脱为身语意三者，如彼经中所说：对此必要有两种，以共同和殊胜的差别来显示。第二，正行，将无漏的智慧传授给相续的方法有两种，即解释正行的词义和区分意义的次第。第一，以词语来确定范围和将意义融入实际，分为两种，第一是：所谓“正行”，从四句来分析，有是基础但不是实际的情况，就像看到王宫却没有看到国王一样，对于一些大圆满的法，虽然有法的依据，但无法从事业中实际获得。
English
Liberation from the three realms, as stated in the Wheel of Accumulation: Who can discern the root of the mind? This does not cause the mind to regress. Thus it is said. Therefore, through the three actions of discerning the root, one is prevented from falling into the three realms. As stated in the Near Realization of Power: By what is the root discerned, one does not regress into the three realms. Here, the method of abiding is shown, these are the preliminary rituals. Thus it is said. Therefore, diligent individuals, through three months of practice, some may even attain liberation immediately, and for those of intermediate and lower faculties, direct and clear instructions are given. As stated in the Consequence: Having completed the practice in this way, always focus on the essential points of direct perception. Thus it is said. Nowadays, those who give instructions following the preliminaries of the mind are under the influence of laziness. Third, guiding the mind, the preliminaries of body, speech, and mind, there are two types: the actual preliminaries and the method of abiding. As stated in that very text: The order of preliminary training is, starting with the preliminaries of the body, stopping the causes of individual actions, assuming the vajra posture, the training of the body benefits the mind. Speech is abiding in the syllable Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ，Sanskrit Devanagari: हुं，Sanskrit Romanization: hūṃ，Chinese literal meaning: 吽), sealing and training power, by guiding the subtle energy into the path, thus the training of speech benefits the mind. The mind is the place of initial arising, the place of intermediate abiding, the place of final going, thus by examining and analyzing these three, the training of the mind allows one to understand the nature of the mind. Thus it is said. The ritual of abiding is also, at this time, the essential points of body, speech, and mind, should be established by one who possesses yoga. Thus it is said. The necessity of these is divided into two, the common necessity is to pacify the obstacles of body, speech, and mind, and to purify sins and obscurations. The supreme necessity is to be liberated into the three kayas, as stated in that very text: There are two types of necessity here, shown by the distinction of common and supreme. Second, the main practice, the method of transmitting uncontaminated wisdom to the continuum, there are two aspects: explaining the meaning of the term "main practice" and distinguishing the order of the meaning. First, defining the scope with words and integrating the meaning into practice, there are two aspects: first, the so-called "main practice," analyzing from the four possibilities, there is the case of being a basis but not being actual, like seeing the palace but not seeing the king, for some Dzogchen teachings, although there is a basis for the teaching, it cannot be actually obtained from the activity.