Tibetan
་གྲོལ་ལས་འདས་པ་གཞི་མེད་རང་སྣང་ཆེན་པོ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའམ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བས། མཁའ་མཉམ་ཀློང་ཆེན་གྱི་དགོངས་པར་རྫོགས་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། བྱུང་ཚོར་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །མ་བསམས་ལྷག་མཐོང་སྣང་བར་ནི། །འགྲོ་འོང་ཟད་པའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །གཟུང་བ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །མ་འགགས་དག་པའི་སྣང་བ་ནི། །རོལ་པ་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །འཛིན་པ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །རང་ཤར་སྣང་བ་ཆེན་པོ་ནི། །མ་འགགས་མི་རྟོག་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །ཟུག་རྔུ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བདག་རྟོག་བྲལ་བའི་སྣང་བ་ནི། །རང་གཞག་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །རྟག་ཆད་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བཟང་ངན་བྲལ་བའི་སྣང་བ་ནི། །སྤང་བླང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །བླང་དོར་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཕྱོགས་མེད་རང་གྲོལ་སྣང་བ་ནི། །ཁྱབ་གདལ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ཉོན་མོངས་གནས་དག་ནི། དེའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་ལ་མི་གནས་པར་གནས་སུ་ དག་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དྭངས་པའམ། ཆུའི་རྙོག་དྭངས་པ་ལྟར། དང་པོ་འཁྲུལ་མ་མྱོང་། ད་ལྟ་འཁྲུལ་པ་ལ་མི་གནས། ཐ་མ་འཁྲུལ་མི་སྲིད་པའི་གཞི་ཡིན་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པས། ཆོས་བོར་བའི་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཉིད་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བདེ་དང་རང་འཛིན་རང་སར་དག །བདག་ཏུ་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཞེན་པའི་བློ་རྣམས་རང་སར་དག །བདག་མེད་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཆ་དང་བྲལ་བ་རང་སར་དག །ཟག་བཅས་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བསྐྱེད་པའི་འབྱུང་བ་རང་སར་དག །ཟག་མེད་སྣང་བའི་སེམས་ཉིད་ལ། །འཁྲུལ་རྐྱེན་དྲི་མ་རང་སར་དག །ཅེས་སོ། །འདི་ནི་ལྟ་བ་བསྟན་པའི་འབྲས་བུའོ། །དོན་བཞི་པ་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བཞི་སྟེ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་འབྲས་བུ། དེའི་མན་ངག་ཏུ་རིག་པ་ཅོག་གཞག་གི་ཐབས། སྲིད་གསུམ་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ། ཉོན་མོངས་རང་གྲོལ་གྱི་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ལ། རྒྱལ་པོ་གདན་ས་ཟིན་ཏེ་མི་འགྱུར་བ། དམངས་ཆམ་ལ་ཕབ་སྟེ་མི་འགྱུར་བ། བློན་པོ་བཙོན་དུ་ཟིན་ཏེ་མི་འགྱུར་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དཔེར་ན་རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བས་རང་གི་རྒྱལ་ས་ཟིན་ཏེ་མི་འགྱུར་བ་དང་འདྲ་བར། རིག་པ་
Chinese
从解脱中超越，将无基自显现大光明，视如梦幻或虚空自性。圆满于等同虚空之广大深邃之见地。从六广大中说：无有生起感受之心性，于未思之胜观显现中，是为行止灭尽之见地。普贤我如是宣说。无有执取之心性，于无碍清净之显现中，是为大乐之禅定。普贤我如是宣说。无有能执之心性，于自生广大之显现中，是为无碍无分别之见地。普贤我如是宣说。无有刺痛之心性，于离我执之显现中，是为自住广大之见地。普贤我如是宣说。无有常断之心性，于离好坏之显现中，是为离取舍之见地。普贤我如是宣说。无有取舍之心性，于无偏袒自解脱之显现中，是为遍布广大之见地。普贤我如是宣说。如是。第四，其果为烦恼处清净，彼时烦恼未断而不滞留，于处所清净如虚空云消，或水之浊物澄清般。最初未曾迷乱，如今不滞留于迷乱，最终到达不可能迷乱之基位。称为舍法之人。又，于彼经中说：法性显现之心性，乐与自执于自处净。显现为我之心性，执着之诸念于自处净。显现无我之心性，离分于自处净。显现有漏之心性，生起之诸元素于自处净。显现无漏之心性，迷乱之垢染于自处净。如是。此为开示见地之果。第四义，于果上恒常修持之瑜伽有四：自性清净之果，其口诀为觉性顿放之方便，三有本来清净之见地，烦恼自解脱之果。第一，如国王占据王位而不变，百姓臣服而不变，大臣入狱而不变三种。第一，譬如王族从顶轮灌顶而占据自己王位不变般，觉性
English
Transcending liberation, seeing the groundless, self-arising great luminosity as dreamlike illusion or the nature of the sky. Perfected in the view of the vast expanse equal to space. From the Sixth Expanse: In the mind-essence without arising sensation, In the appearance of unthought-of superior seeing, It is said to be the view of exhaustion of going and coming. Samantabhadra, I have taught. In the mind-essence without grasping, In the unobstructed pure appearance, It is said to be the samadhi of great enjoyment. Samantabhadra, I have taught. In the mind-essence without holding, In the great self-arisen appearance, It is said to be the unobstructed non-conceptual view. Samantabhadra, I have taught. In the mind-essence without pain, In the appearance free from self-grasping, It is said to be the view of great self-abiding. Samantabhadra, I have taught. In the mind-essence without permanence or annihilation, In the appearance free from good and bad, It is said to be the view free from abandoning and adopting. Samantabhadra, I have taught. In the mind-essence without adopting or rejecting, In the appearance of impartial self-liberation, It is said to be the view of vast pervasion. Samantabhadra, I have taught. Thus it is. Fourth, its result is the purification of the place of afflictions. At that time, afflictions are not abandoned but do not remain, and the place is purified like clouds clearing in the sky, or turbidity clearing in water. Initially, there was no delusion. Now, it does not remain in delusion. Finally, it arrives at the basis where delusion is impossible. It is called a person who has abandoned the Dharma. Also, in that very text it says: In the mind-essence of the appearance of Dharmata, Bliss and self-grasping are purified in their own place. In the mind-essence of the appearance of self, Thoughts of attachment are purified in their own place. In the mind-essence of the appearance of selflessness, Separation is purified in its own place. In the mind-essence of the appearance of contaminated, The arising elements are purified in their own place. In the mind-essence of the appearance of uncontaminated, The stains of delusion are purified in their own place. Thus it is. This is the result of showing the view. The fourth meaning, the yoga of continuous practice on the result, has four aspects: the result of intrinsic purity, the method of awareness settling in its own place as its instruction, the view of the three existences being primordially pure, and the result of self-liberation of afflictions. First, like a king occupying the throne and not changing, the people subdued and not changing, and the ministers imprisoned and not changing, there are three. First, just as a royal lineage occupies its own throne and does not change after being enthroned from the crown of the head, awareness
Tibetan
རང་ས་ཟིན་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ལས་མི་འགྱུར་བས་རང་ས་ཟིན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་རྒྱལ་པོ་གཅིག་གིས་ཡུལ་ཁམས་ལ་དམག་དྲངས་ནས་འབངས་ཆམ་ལ་ཕབ་དུས་དེའི་ རྒྱལ་འབངས་སྐོར་དང་བཅས་པས་འགྱུར་ས་མེད་པ་དང་འདྲ་བར། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་འཆར་བའི་གཞི་སྟོངས་པས་འཁོར་བའི་མིང་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཞིག་གི་བློན་པོ་དམ་པ་ཡུལ་གཞན་གྱི་རྒྱལ་པོས་བཙོན་དུ་བཟུང་ན། རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱལ་པོས་ཅི་ཟེར་ལ་ཉན་དགོས་པ་དང་འདྲ་བར། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགྱུ་བ་རྒྱུན་ཆད་པས། དེའི་འཆར་གཞི་རིག་པ་རང་དབང་ཐོབ་པའོ། །དོན་གྱི་འབྲས་བུ་རྒྱུར་མི་ལྡོག་པ་བསེ་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྩོལ་བས་བྱས་པས་བྱུང་བ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ནས་དེ་ལྟར་གནས་པའི་དོན་ཐོག་ཏུ་ངང་གིས་ཕེབས་པས་འབྲས་བུ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་པའོ། །གཉིས་པ་དེའི་ཐབས་རིག་པ་ཅོག་གཞག་གི་མན་ངག་ནི་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་ངང་དུ་ཡེ་ནས་རང་ཤར་རང་གནས་རང་གྲོལ་བར་ཐག་ཆོད་པས་རིག་པ་གང་ཤར་དེ་ཉིད་ཤར་ས་དེར་བཅོས་བསླད་མེད་པར་ཕྱལ་ཡས་སུ་འཇོག་པ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཐོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །རེ་དོགས་ཉིད་ནི་རང་དག་པས། །རྩོལ་སྒྲུབ་རྣམས་དང་བྲལ་བར་ནི། །སྐུ་གསུམ་རང་ལ་ཚང་བར་རྫོགས། །བགྲང་དུ་ཡོད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཐེག་པ་སོ་སོར་རང་ཤར་བས། །འདོད་རྒྱལ་ཡིད་དཔྱོད་མིན་པར་ནི། །སྙིང་པོ་ཡང་གསང་ཆེན་པོར་རྫོགས། །དམིགས་སུ་ཡོད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་རང་ཤར་ཏེ། །མིང་དང་ཁ་དོག་སོ་སོར་ནི། །གཟུགས་སུ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྫོགས། །དཔག་ཏུ་ཡོད་པའི་སེམས་ ཉིད་ལ། །སྣང་བའི་ཡུལ་ནི་བདེན་ཤར་ཏེ། །གཏད་པའི་ས་ཉིད་རང་ཤར་དུ། །དམིགས་པའི་རྟེན་དང་བཅས་ཏེ་རྫོགས། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་དེའི་དགོངས་པ་སྲིད་གསུམ་ཀ་དག་ནི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ཞེན་རྟོག་ལས་དང་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་རང་སངས་ཆེན་པོར་དག་པས་འཁོར་འདས་རེ་དོགས་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་རྙེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཡ་ང་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །རེ་དོགས་བྲལ་བའི་སྣང་བ་ནི། །ཡེ་གཞག་གདེང་ལྡན་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །སྣང་ཆ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཉག་གཅིག་ཆ་ཕྲའི་སྣང་བ་ནི། །སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་ཉོན་མོངས་རང་གྲོལ་གྱི་འབྲས་བུ་ནི། དེའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་དང་རྟོག་ཚོགས་གང་སྐྱེས་དེ་ཉིད་ཚུགས་མི་ཐུབ་ཟུངས་མེད་པར་ཐད་དྲང་དུ་རང་ཞིག་རང་གྲོལ
Chinese
安住于自地，不为法性所变，故为安住于自地。二是如一国王向一国土发兵，降伏其臣民时，犹如其国王臣民等无有转变之处。五根识生起之基已空，故无轮回之名。三是如一国王之忠臣被他国国王俘虏，该国王亦不得不听从他国国王之言，如是，意之识的流转断绝，其计划，觉性获得自主。意义之果不退转为因，如巴儿树之果，非是勤作而生，乃是本然安住之义自然现前，故名之为果。二是其方法，觉性任运之口诀，即是于一切觉性之自性中，本来任运生起、任运安住、任运解脱已得定解，故觉性无论生起何者，皆于其生起之处，不作改造，坦然安住。如《虚空藏六法》云：可得之自性心，希忧自性本清净，离于勤作与修持，三身圆满自具足。可数之自性心，各别乘法自显现，非是随欲与臆测，心要极密圆满具。可缘之自性心，显现种种诸现象，名与颜色各各异，二相圆满化为形。可量之自性心，显现之境真实生，所托之地自显现，与所缘之境俱圆。如是。三是其见，三有本净，即是三门之执著分别，业及习气皆于自生大清净中清净，故获得远离轮回希忧之见。如彼经云：无有怖畏之自性心，远离希忧之显现，是为本来安住具信解，普贤如来如是说。无有显现之自性心，唯一微细之显现，是为离戏广大之见，普贤如来如是说。如是。四是烦恼自解脱之果，即是彼时，无论生起何种烦恼与分别念，皆不能成立，无有实质，当下直接自灭自解脱。
English
Remaining in one's own ground, not changing from the nature of reality, is therefore remaining in one's own ground. Secondly, it is like when a king sends troops to a country and subdues its people, the king and his subjects have no place to change. The basis for the arising of the five consciousnesses is empty, so there is no name for samsara. Thirdly, it is like when a loyal minister of a king is captured by the king of another country, and that king has to listen to what the king of the other country says. In the same way, the flow of the consciousness of the mind is cut off, and its plan, awareness, gains autonomy. The fruit of meaning does not revert to being a cause, like the fruit of the Bael tree. It is not something that comes about through effort, but the meaning that is naturally present from the beginning naturally manifests, so it is called a fruit. Secondly, the method of this, the pith instruction of spontaneous abiding of awareness, is that everything is determined to be spontaneously arising, spontaneously abiding, and spontaneously liberated from the nature of awareness. Therefore, whatever awareness arises, it is left uncorrected and unadulterated in the place where it arises. As it says in the Sixth Space: In the nature of mind that can be attained, hope and doubt are self-purifying, free from effort and accomplishment, the three bodies are complete and self-sufficient. In the nature of mind that can be counted, the various vehicles arise spontaneously, not according to desire and speculation, the heart essence is completely perfect. In the nature of mind that can be focused on, various phenomena arise spontaneously, names and colors are different, the two aspects are completely transformed into form. In the nature of mind that can be measured, the objects of appearance arise as true, the place of trust arises spontaneously, complete with the object of focus. Thus. Thirdly, its view, the three existences are primordially pure, that is, all the clinging and conceptualization of the three doors, karma and habitual patterns are purified in the great self-liberation, so the view of being free from hope and fear of samsara and nirvana is attained. As it says in that same text: In the nature of mind without fear, the appearance of being free from hope and fear, is called the view of primordial abiding with confidence, taught by me, Samantabhadra. In the nature of mind without appearance, the appearance of a single subtle part, is called the view of great freedom from elaboration, taught by me, Samantabhadra. Thus. Fourthly, the fruit of self-liberation of afflictions is that at that time, whatever afflictions and conceptual thoughts arise, they cannot be established, they have no substance, and they are directly self-destroyed and self-liberated.