Tibetan
ང་བ་ནི་སྣང་བ་གཏད་མེད་དུ་སྦྱོང་བ་སྟེ། གང་སྣང་གཏད་པ་མེད་བདེན་པ་མེད་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བས་མི་བདེན་ཏེ་རིས་མེད་དུ་འགྱུར་ལ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་ སྦྱངས་པས། གཟའ་གཏད་དང་བྲལ་བའི་ཉམས་སྐྱེའོ། །འབྱུང་བ་ལྔ་གང་སྣང་གི་སྟེང་དུ་ཤེས་པ་ཙེ་ནེ་ཆེ་རེ་མ་ཡེངས་པར་བཞག་པས། བཞག་ས་དེར་གྲོལ་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བ་སྐྱེའོ། །མི་རྟོག་པ་ལ་སེམས་གཟུང་བ་ནི་སྣང་བ་གང་སྣང་ཤེས་པ་ཅི་འགྱུས་སྐད་ཅིག་མའི་ཕྲེང་བ་ཆ་མེད་རྟོག་བྲལ་དུ་ཡེ་ནས་གནས་པ་དེ་ངོས་བཟུང་ལ་འཇུར་ལ་ཐེབས་པར་སྦྱངས་པས་རྟོག་མེད་རང་གནས་ཆེན་པོའི་བསམ་གཏན་སྐྱེའོ། །ཟུང་འཇུག་ལ་སེམས་གཟུང་བ་ནི། གཉིས་སྣང་དུ་ཤར་དུས་གཉིས་འཛིན་དུ་འཆར་བ་དེ་རང་ལ་ཆེར་ཆེར་བལྟས་པས་རང་དག་གཉིས་མེད་ཆེན་པོའི་ཉམས་སྐྱེ་ཞིང་། ཡབ་ཡུམ་གྱི་བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱེད་པས་ཀྱང་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཉམས་སྐྱེའོ། །བར་སྣང་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ནི། རིག་པ་བར་སྣང་ལ་ཡལ་ཡལ་སོང་བར་བསྒོམ་པ་དང་། སྣང་སེམས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ན་ལྷིང་ངེ་གང་ལའང་རྟེན་མེད་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། ནམ་མཁའ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་བསྒོམ་པ་སྟེ། མཐའ་བྲལ་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ཉམས་སྐྱེའོ། །དེ་དག་གི་དོན་ཡང་ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། ཡི་གེ་ཨ་ལ་སེམས་གཏད་པས། །དངོས་པོའི་ཞེན་པ་རང་སར་ལྡོག །བསྐྱེད་པའི་ལྷ་ལ་སེམས་གཏད་པས། །ལུས་ཀྱི་དྲི་མ་དག་པར་བྱེད། །ངག་གི་རྡོ་རྗེའི་གླུ་ཡིས་ནི། །དེ་ཡིས་ཡིད་ནི་ཚིམ་པར་བྱེད། །ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལ་སེམས་གཏད་པས། །དེ་ཡི་ངག་གི་དྲི་མ་འདག ། རཾ་ལ་སེམས་ནི་སུ་འཛིན་པ། །དེ་ཡིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྦྱོང་། །ཡི་གེ་ཧ་ལ་སུ་གནས་པ། །གཏི་མུག་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད། །གང་ཞིག་ཕཊ་ལ་སེམས་གནས་པ། །དེ་ཡི་ལུས་ངག་གནོད་པ་སྤོང་། །སྨིན་མཚམས་ཐིག་ལེ་གང་བསྒོམ་པ། །འདིས་ནི་རླུང་ལ་གོམས་པར་འགྱུར། །དབྱུག་གུའི་རྒྱུ་ལ་སེམས་འཛིན་པ། །དེས་ནི་དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་ཁེགས། །སྣ་རྩེར་ཡིད་ནི་སུ་གོམས་པ། །འབྱུང་བ་ཡས་པ་རང་སར་སྡུད། །ལུས་རྟེན་རང་འོད་གང་བསྒོམ་པ། །འདིས་ནི་བར་དོའི་ས་ལ་གོམས། །ནམ་མཁར་སེམས་ནི་སུས་འཕངས་པ། །འདིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གོམས། །གང་གིས་རྣ་བར་སེམས་བཟུང་ན། །འདིས་ནི་སྒྲ་རྣམས་ཅི་དགར་སྤྱོད། །གང་གིས་སྙིང་གར་སེམས་འཛིན་པ། །འདིས་ནི་བསམ་པ་རང་སར་དག །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སུ་གནས་པ། །འདིས་ནི་དངོས་པོའི་ཞེན་པ་འགག །སྟོང་ཉིད་ཧད་པོར་སུ་བསྒོམ་པ། །དྲན་པ་རྣམས་ནི་ཅིག་ཅར་སྟོངས། །མི་རྟག་སེམས་ལ་གང་སྦྱོང་བ། །འདིས་ནི་འཁོར་བའི་ཞེན་པ་བཟློག །འབྱུང་བ་ལྔ་ལ་སེམས་བཟུང་ན། །དེས་ནི་ལུས་ཀྱི་རྟགས་རྣམས་འབྱུང་། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་གང་བསྒོམ་པ། །འདིས་ནི་མཚན་མའི་ཞེན་པ་འགག །གཉིས་འཇུག་བདེ་བ་སུ་བསྒོམ་པ། །འདིས་ནི་འདོད་ཡོན་ལམ་དུ་བྱེད། །བར་སྣང་ལམ་དུ་སུ་བྱེད་པ། །འདིས་ནི་སེམས་ལ་དབང་ཡང་ཐོབ། །ཅེས་ སོ། །འདི་དག་གི་ཞར་ལ་སྣང་བའི་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་ལྔ་ལ་སེམས་གཟུང་བའི་ཐབས་ཀྱང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། མིག་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་དང་རེག །འདོད་ཡོན་ལྔ་ཡི་གནས་སྦྱངས་ཏེ། །གཟུགས་ནི་ཁ་དོག་དབྱིབས་རྣམས་དང་། །བཟོ་དང་སྒྱུ་རྩལ་ཐ་དད་དང་། །མིག་འཕྲུལ་ལ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པའོ། །སྒྲ་ནི་པི་ཝང་བུམ་ལྡིར་དང་། །རྒྱུད་མངས་རྫ་རྔ་གླིང་བུ་དང་། །ཕེག་དང་ཧར་ལ་སོགས་པའོ། །དྲི་ནི་ངད་དང་སྦྱར་མ་དང་། །ཡིད་མཐུན་རྟེན་འབྲེལ་ཟབ་མོས་བྱ། །རོ་ནི་བུ་རམ་དྲུག་ལྡན་དང་། །རྒུན་ཆང་སྦྱར་མ་སྣ་ཚོགས་བསྒྱུར། །རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་སྦྱོར་བའོ། །རེག་ནི་མཁས་པས་ཁྲི་སྟེང་འདུག །གཞུང་བསྣོལ་སྦྱོར་བའི་འབྱུང་བ་དང་། །ཤིང་གི་ལོ་མ་འགའ་ཞིག་གིས། །རེག་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཉིད་ལ། །འབྲལ་མེད་སེམས་ཀྱིས་གནས་པའོ། །ཞེས་སོ། །ཁྱད་པར་དུ་སྒྲ་བཞི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བའི་རིམ་པ་ཡང་། དེ་ལས་གསུངས་པ། སྐུ་གསུམ་བསླབ་པའི་རིམ་པ་ཉིད། །འབྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་གཙོར་བྱས་ཏེ། །མཆོག་ཏུ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་གི། །སྒྲ་ལ་བསླབས་པས་ངེས་པར་འགྲུབ། །ཆུ་ཡི་སྒྲ་ནི་བཤད་པ་ལ། །མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་སྒྲ་དབྱངས་འཛིན། །འདི་ལ་རྟག་ཏུ་གོམས་བྱས་ན། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡང་ངེས་པར་འགྲུབ། །ས་ཡི་སྒྲ་ནི་བསིལ་ཞིང་ལྕི། །ཚངས་པ་ཆེན་པོའི་སྒྲ་སྐད་ལྡན། །འདི་ལ་རྟག་ཏུ་ཉན་སྦྱོང་ན། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ངེས་ འགྲུབ་བོ། །མེ་ཡི་སྒྲ་ནི་རིང་བྱེད་བསླབ། །ཁྱབ་འཇུག་ཆེན་པོའི་གསུང་དབྱངས་སྟོན། །འདི་ལ་ཉན་པར་སུ་སྤྱོད་པ། །ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ངེས་པར་ཐོབ། །རླུང་གི་སྒྲ་ནི་གཟིར་ཞིང་གྲག །མཁའ་ལྡིང་རྒྱལ་པོ་སྦྱོར་བའི་གསུང་། །འདི་ནི་རྟག་ཏུ་ཟློས་ཤེས་ན། །སྐུ་གསུམ་ཐུན་མོང་བསླབ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་འབྱུང་བཞིའི་སྒྲ་དོན་ནི། །ཕྱི་ཡི་དུས་ལ་ངེས་པར་སྦྱར། །དགུན་ཏེ་དཔྱིད་དང་དབྱར་དུས་སྟོན། །ཆུ་དང་ས་སྟེ་མེ་རླུང་གིས། །རིམ་པར་དུས་དང་ངེས་སྦྱར་ཏེ། །རྣལ་འབྱོར་ལུས་དང་བསྟུན་བྱས་ན། །འགྲུབ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེ
Chinese
我者，乃是修习于无所执著之显现。任何显现，无有执著，无有真实，以种种方式显现，故非真实，乃是无有分别而转变，以其无常之故，如是修习，则生起远离贪执之体验。于五大任何显现之上，觉知毫不散乱地安住，于安住之处，体验到解脱之感受，如梦一般生起。于无分别中执持心者，乃是任何显现之显现，觉知如何转变，刹那之相续，无有部分，离于分别，本然安住，彼者认识而安住，如是修习，则生起无分别自性大禅定。于双运中执持心者，乃是二取显现之时，显现为二执，于彼之上大大观照，则生起自净二无大之体验。以父母之乐为道，亦生起乐空二无之体验。以中阴为道者，乃是观想觉性于中阴中消失，以及观想一切显现心识于虚空界中寂静，无有任何所依，以及观想虚空与一切法平等，生起离边大空性之体验。彼等之义亦于《日月和合》中云：心系于字母ཨ་（藏文：ཨ་，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）之上，则对事物之执着自然止息。心系于生起之本尊之上，则能清净身体之垢染。以语金刚之歌，彼能令心满意。心系于字母ཧཱུྃ་（藏文：ཧཱུྃ་，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）之上，则能清净语之垢染。 谁人执持心于རཾ་（藏文：རཾ་，梵文天城体：रं，梵文罗马拟音：raṃ，汉语字面意思：让）之上，彼能清净一切事物。谁人安住于字母ཧ་（藏文：ཧ་，梵文天城体：ह，梵文罗马拟音：ha，汉语字面意思：哈）之上，则能令一切愚痴止息。何人安住心于ཕཊ་（藏文：ཕཊ་，梵文天城体：फट्，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪）之上，彼能遣除身语之损害。何人观修眉间之明点，此能令其习惯于气。谁人执持心于木杖之因上，彼能遮止诸根之门。谁人习惯于鼻尖，能将增上之诸元素收摄于自处。何人观修身体之自光，此能令其习惯于中阴之地。谁人将心抛向虚空，此能令其习惯于空性。谁人将心执持于耳，此能随意享用诸声。谁人将心执持于心间，此能令其念头自然清净。谁人安住于空性，此能令其对事物之执着止息。谁人观修空性之惊愕，记忆
English
I am training in appearances without attachment. Whatever appears, without attachment, without truth, appears in various ways, therefore it is not true, it changes without discrimination and is impermanent, so I train, and a feeling of detachment arises. By placing awareness without distraction on top of whatever appears of the five elements, a dream-like experience of liberation arises in that place of placement. Holding the mind in non-thought is that whatever appears, how awareness changes, the continuum of moments, without parts, free from thought, is naturally present, recognizing that and staying there, training in that way, a great samadhi of non-thought arises. Holding the mind in union is that when dualistic appearances arise, the appearance of dualistic grasping, by looking at that more and more, an experience of self-purification and great non-duality arises. By taking the bliss of the father and mother as the path, an experience of bliss-emptiness non-duality also arises. Taking the bardo as the path is meditating on awareness disappearing into the bardo, and meditating on all appearances and mind being still in the realm of space, without any support, and meditating on space and all phenomena being equal, an experience of great emptiness free from extremes arises. The meaning of those is also in the Union of Sun and Moon: By focusing the mind on the letter ཨ་ (Tibetan: ཨ་, Devanagari: अ, Romanized Sanskrit: a, Literal Chinese meaning: A), attachment to objects naturally ceases. By focusing the mind on the deity of generation, one purifies the impurities of the body. With the song of the vajra of speech, it satisfies the mind. By focusing the mind on the letter ཧཱུྃ་ (Tibetan: ཧཱུྃ་, Devanagari: हुं, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum), one purifies the impurities of speech. Whoever holds the mind on རཾ་ (Tibetan: རཾ་, Devanagari: रं, Romanized Sanskrit: raṃ, Literal Chinese meaning: Ram), they purify all things. Whoever dwells on the letter ཧ་ (Tibetan: ཧ་, Devanagari: ह, Romanized Sanskrit: ha, Literal Chinese meaning: Ha), they exhaust all delusion. Whoever places the mind on ཕཊ་ (Tibetan: ཕཊ་, Devanagari: फट्, Romanized Sanskrit: phaṭ, Literal Chinese meaning: Phat), they dispel harm to body and speech. Whoever meditates on the bindu between the eyebrows, this makes one accustomed to the winds. Whoever holds the mind on the cause of the wooden staff, it blocks the doors of the senses. Whoever is accustomed to the tip of the nose, gathers the increasing elements back to their place. Whoever meditates on the self-light of the body, this makes one accustomed to the ground of the bardo. Whoever throws the mind into space, this makes one accustomed to emptiness. Whoever holds the mind in the ear, they enjoy sounds as they wish. Whoever holds the mind in the heart, this makes their thoughts naturally clear. Whoever dwells in emptiness, this stops their attachment to objects. Whoever meditates on the astonishment of emptiness, memory
Chinese
皆为当下空。 不恒常于心勤修习，以此遣除轮回之执着。 若于五大执持心，彼则生起身之征相。 若修不分别之智慧，以此断除相之执着。 谁修二入之乐，以此将欲妙转为道用。 谁将虚空作为道用，以此亦能获得心的自在。 如此。 此外，关于执持显现之境，即色、声、香、味、触五者之心的方法，在《现观庄严论》中说：眼、色、声、香、味与触，修习五欲之境。色即颜色、形状等，工艺与艺术之差别，以及幻术等种种。声即琵琶、瓮声、曼陀铃、陶鼓、笛子，排箫与哈拉等。香即气息与混合物，以悦意之甚深缘起而作。味即六味蔗糖，葡萄美酒混合种种，缘起支分之结合。触即智者安坐于床榻之上，经线交错结合之生起，以及一些树叶，仅以接触即可于法性中，以不离之心而安住。如此。 特别是关于将四声作为瑜伽修持之次第，其中说道：三身修习之次第，以五大之功德为主，尤其于地、水、火、风之声，若能修习则必能成就。关于水之声的解说，执持空行母之音声，若能恒常串习此，则化身亦必能成就。地之声清凉而沉重，具有大梵天之音声，若能恒常听闻修习此，则报身定能成就。火之声修习延长，显示遍入天之语调，谁若行于听闻此，则法身功德定能获得。风之声尖锐而响亮，空行之王结合之语声，若能恒常念诵知晓此，则是三身共同之修习。如是，四大的声音之意义，必须与外在的时间相结合，冬即春与夏时秋，水与地即火与风，次第与时间相结合，若能与瑜伽士之身体相配合，则定能成就，对此毫无怀疑。 如此。
English
All are instantly empty. Whatever one trains in the impermanent mind, this reverses the attachment to samsara. If one holds the mind on the five elements, then the signs of the body arise. Whatever non-conceptual wisdom one meditates on, this stops the attachment to signs. Whoever meditates on the bliss of the two entrances, this transforms desire into the path. Whoever makes space into the path, this also gains power over the mind. So it is. Furthermore, concerning the method of holding the mind on the objects of appearance, the five senses of form, sound, smell, taste, and touch, from the *Madhyamakavatara*: The eye, form, sound, smell, taste, and touch, train in the places of the five desires. Form is colors, shapes, and so on, the differences of crafts and arts, and various things like illusions. Sound is the lute, the sound of a pot, the mandolin, the clay drum, the flute, the panpipe, and so on. Smell is fragrance and mixtures, made with pleasing and profound dependent origination. Taste is sugarcane with six flavors, grape wine mixed in various ways, the combination of the limbs of dependent origination. Touch is when a wise person sits on a throne, the arising of interwoven combinations, and with some leaves of a tree, just by touching, in the nature of reality, one abides with an inseparable mind. So it is. In particular, concerning the sequence of making the four sounds into yoga, it is said in that: The sequence of training in the three bodies, mainly emphasizing the qualities of the elements, especially by training in the sounds of earth, water, fire, and wind, one will definitely accomplish it. Concerning the explanation of the sound of water, hold the sound of the dakini's voice. If one always becomes accustomed to this, then the nirmanakaya will definitely be accomplished. The sound of earth is cool and heavy, possessing the sound of the great Brahma. If one always listens and trains in this, then the sambhogakaya will definitely be accomplished. The sound of fire trains in lengthening, showing the tone of the great pervader. Whoever engages in listening to this, will definitely obtain the qualities of the dharmakaya. The sound of wind is sharp and loud, the voice of the king of garudas combined. If one always knows how to recite this, then it is the common training of the three bodies. Thus, the meaning of the sounds of the four elements, must definitely be combined with the external times. Winter, that is spring, and summer, autumn. Water and earth, that is fire and wind. Sequentially combine them with the times, and if you harmonize them with the body of the yogi, then accomplishment will definitely occur, there is no doubt about this. So it is.