Tibetan
ཞིན། །ཅེས་པ་དང་། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་སྒྱུ་མ་བཞིན། །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཇི་བཞིན་དུ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་དང་དེ་བཞིན་གནས། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཇིག་པའང་གསུངས། །ཞེས་སོ། །གང་ལ་སྣང་ན་སེམས་ལ་སྣང་སྟེ། རབ་རིབ་ཀྱི་སྐྲ་ཤད་མིག་སྐྱོན་ཅན་གྱི་དབང་པོ་མ་དག་པ་ལ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ལས། དམིགས་སུ་ཡོད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་རང་ཤར་ཏེ། །མིང་དང་ཁ་དོག་སོ་སོར་ནི། །གཟུགས་སུ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྫོགས། །ཞེས་སོ། །སེམས་ལ་སྣང་ཡང་སྣང་ཚུལ་ཕྱིར་གསལ་བ་འདི་རྣམས་རང་གི་སེམས་མ་ཡིན་ཏེ། རང་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་དང། ཡུལ་དུ་གནས་པ་དང་། ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ལ་དེ་དག་མེད་པས་ སེམས་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྣང་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་ན་སྣང་བ་འདི་དག་མེད་པ་གསལ་སྣང་འཁྲུལ་པ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་ངོ་སྤྲད་ལ། འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །ཁ་དོག་གོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཤར་ཤར་དང་པོར་འཆར་བའི་སྣང་ཡུལ་འཛིན་པ་དེ་སྣང་བའི་སེམས་ཞེས་བྱ། གཟུང་བའི་སེམས་ཞེས་བྱ། ཡུལ་གྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བར་ངོས་བཟུང་ནས། སྣང་བའི་སེམས་དེ་ཡོད་དམ་སྙམ་ན་ཡུལ་མེད་པ་གསལ་སྣང་འཛིན་པས་ཀྱང་མི་བདེན་ལ། ཁ་དོག་ངོས་གཟུང་དུ་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་མེད་ལ། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དུ་བརྟགས་པས་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རང་ཡལ་གཏད་མེད་ཡེ་སངས་སུ་ངོ་སྤྲད་དོ། །དེས་ན་ཆོས་ཕལ་དང་། རྫོགས་ཆེན་པ་ཕལ་གྱིས་སྣང་བ་དང་། སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པས། ཕྱི་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་སེམས་སུ་འདོད་པ་ནི། སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་དྲི་བཅས་སུ་གོལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲོད་དུས་སྣང་མི་སྣང་དུ་སེམས་ཀྱིས་འཛིན་པས། ཡུལ་དང་པོར་མཇལ་བའི་སེམས་ལ་སྣང་བའི་སེམས་དང་། རྗེས་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་སེམས་བྱུང་དུ་དཔྱོད་པ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་ཞེས་འདོད་པས། སྤང་བྱ་དག་བྱ་འཁྲུལ་སྣང་འཁྲུལ་འཛིན་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བདེན་གཉིས་སུ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པའི། །སྒྲོ་བཏགས་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་ཡིན། །ཅེས་པ་དང་། མཛོད་ལས། རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་རྩིང་ཞིབ་ཉིད། །ཅེས་སྤང་བྱར་བཤད་པ་ཀུན་གོང་མཐུན་པར་འཇོག་པས་གནད་གལ་པོ་ཆེ་འདི་ བློ་མཆོག་དམ་པ་ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེའང་ཕྱི་ནང་གཞི་མེད་དུ་མཇལ་བ་ལ་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ནང་སེམས་ཀྱི་གནད་ཀྱིས་གསང་བ་དབྱིངས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། སེམས་ལ་བརྟགས་
Chinese
ཞིན། 如此说。 《根本慧论》中说： “如梦如幻，如乾闼婆城，如是生，如是住，如是亦说灭。” 如是说。 显现于何处？显现于心。犹如眼花缭乱的毛发，显现于有眼疾者的不净根识。 彼论中又说：“于所缘之有心性中，显现种种自生起，名与色各别，圆满为二种形色。” 如是说。 虽显现于心，然显现之方式外在明显之诸法，并非自心，虽无自性然存在，且安住于外境，因见其色、形状等故。 心中无彼等，故非心也。 此处，将所显现之外境色等，显现为无有，而将明相错觉认知为如梦一般。 初起之时，生起“此乃色”、“此乃颜色”等念头，执持此显现之境者，称为显现之心，称为所取之心，称为境之心。 若认为此显现之心存在，然因无境而执持明相，故不真实。 且因颜色无法确定，故亦不存在。 又因于生、住、灭三者中观察亦不存在。 故说认知心性为空性，认知为自灭、无所依、本初清净。 因此，一般佛法与大圆满者，因未区分显现与显现之境，故认为外境自相即是心，此乃堕入唯识宗之真实现象，且带有染污。 于此处，于认知显现为心之时，心执持显现与不显现。 故对于初见境之心，认为是显现之心，其后对于彼之差别，于心生起分别念，认为是能取之心。 故称之为应断除、应清净之错觉显现、错觉执持之轮回。 如《二谛论》云：“心与心所三界性，增益分别种种相。” 又如《俱舍论》云：“分别与观察，即是粗与细。” 故将所说应断除者，皆置于一致之见地上，此乃极为重要之要点。 具殊胜智慧之贤者，应如是了悟。 亦即，于内外无有根基中相见，则需如是之见。 第二，以内心之要点，而确定秘密法界者，即是于心观察。
English
Shin. Thus it is said. From the Root Wisdom: "Like a dream, like an illusion, like a city of Gandharvas, thus it is born, thus it abides, thus it is also said to perish." Thus it is said. Where does it appear? It appears in the mind. Like the hair seen in a mirage, it appears to the impure sense faculty of one with eye disease. From the same: "In the mind itself, which exists as an object, various appearances arise spontaneously, names and colors separately, complete as two kinds of forms." Thus it is said. Although it appears in the mind, these appearances that are outwardly clear are not one's own mind, because although without self, they exist, and abide in objects, and are seen as colors, shapes, and so on. Because these are not in the mind, they are not the mind. Here, the objects of appearance, such as forms, which appear outside, are shown to be non-existent, and the clear appearance is mistaken as being like a dream. The grasping of the object of appearance that arises first, such as thinking "this is a form," "this is a color," is called the appearing mind. It is identified as the grasped mind, the mind of the object. If one thinks that this appearing mind exists, it is not true because it grasps the clear appearance without an object. And because the color cannot be determined, it also does not exist. And because it is examined in terms of arising, abiding, and ceasing, it does not exist. Therefore, it is said to recognize the nature of mind as emptiness, to recognize it as self-extinguishing, without support, primordially pure. Therefore, ordinary Dharma and ordinary Dzogchen practitioners, because they do not distinguish between appearance and the object of appearance, think that the self-characteristic of the outer object of appearance is the mind, which is a mistake that falls into the Mind-Only school with its true phenomena and defilements. Here, when recognizing appearance as mind, the mind grasps appearance and non-appearance. Therefore, the mind that first encounters the object is considered the appearing mind, and the subsequent discernment of its distinctions as mental factors is considered the grasping mind. Therefore, it is called the cycle of confusion, appearance, and grasping of confusion that should be abandoned and purified. As it is said in the Two Truths: "Mind and mental factors are of the nature of the three realms, conceptual thoughts with various superimposed aspects." And as it is said in the Treasury: "Discernment and observation are coarse and subtle." Therefore, it is very important to place all that is said to be abandoned on a consistent ground. Those with superior wisdom should understand this. That is, such a view is necessary to meet the outer and inner without a basis. Second, establishing the secret sphere of inner mind through the key points is to examine the mind.
Tibetan
པས་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད་དུས། བེམ་པོ་ལྟ་བུར་སོང་བ་མེད་དེ། ཕྱལ་ཕྱལ་པ་ལ་ས་ལེ་བ་ངོས་གཟུང་དུ་མེད་པས་བརྗོད་མ་ཤེས་ཀྱང་། རང་གསལ་སྟོང་པ་རང་གདངས་ཀྱི་ངང་དབྱིངས་ཀ་དག་དྲི་མ་མེད་པར་འཆར་བ་ཆོས་ཟད་ནང་གི་ཆོས་དབྱིངས་སུ་ངོ་སྤྲད་པས། མཐའ་བྲལ་དྲི་མ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ཁོང་ནས་འཆར་ཏེ། དེའི་ངང་ལ་གོམས་པས་འོད་གསལ་དབྱིངས་སྣང་གི་སྣང་བའང་ཞར་ལ་མཐོང་བ་ཉིད། ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ལས། ཡེ་ནས་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཡིས། །འབྱུང་བ་རང་ཟད་འོད་སྣང་ཟེར། །བྱ་བྱེད་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཡིས། །སྐུ་གསུམ་མཚོན་པའི་འོད་སྣང་རྙེད། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་གསང་བ་དབྱིངས་ཀྱི་གནད་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་རིག་པ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། སེམས་དབྱིངས་སུ་དག་པའི་སྟོང་པ་དེ་ཡང་སྟོང་ཆད་ཅང་མེད་པོ་མ་ཡིན་པར། ས་ལེ་བ་ལ་ཧྲིག་གེ་བ། རང་དྭངས་རང་གསལ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བར་ངོ་སྤྲད་པས། རིག་པའི་ཆ་ནས་ཆད་པར་མ་སོང་། དངོས་པོ་མེད་པས་རྟག་པར་མ་སོང་། གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པས་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས་ཆེན་པོར་ཐག་ཆོད་པའི་ངང་ལ་བཞག་པས། རིག་པའི་རང་གདངས་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པ་རང་སྣང་བ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། གཞི་ལ་གནས་པའི་རིག་པ་ཡིས། །ཆོས་ཉིད་འདུས་པའི་དབྱིངས་དང་ཕྲད། །མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་རིག་པ་ཡིས། །རྣམ་པར་དག་པའི་དབྱིངས་དང་ཕྲད། །ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་རིག་པ་ཡིས། །རང་བཞིན་འོད་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ཕྲད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་སྣང་གཞི་མེད་དུ་ངོ་སྤྲད་པས། སྣང་ཡུལ་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འཁོར་བ་ལ་བཟླའོ། །སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པས། ཤར་གྲོལ་རང་ཡལ་གྱི་དམིགས་ཤེས། སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པས། གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་རྩ་བ་ཆོད། སྟོང་པ་དབྱིངས་རིག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པས། ཉམས་ལེན་སྐུ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ནས། ཚེ་གཅིག་གིས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། སེམས་ལས་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ཚུལ་གྱི་ངོ་སྤྲོད་རབ་ཏུ་གཅེས་པར་བསྟན་ཏེ། དཔེའི་ངོ་སྤྲོད་ཀྱིས། རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་ལ་ཡོད་པའི་དོན། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྒྲོན་མས་རྟགས་ཡིད་ཆེས་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཚད་འཛིན་པ། །དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ལ་བརྟག ། རྟགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཚད་འཛིན་པ། །ཐིག་ལེ་སྟོང་པའི་སྒྲོན་མ་བརྟག །དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཚད་འཛིན་པ། །མངོན་སུམ་གསལ་བའི་སྣང་བ་བརྟག །ཅེས་སོ། །མདོར་ཧྲིལ་གྱིས་བསྡུ་ན། ཕྱི་སྣ
Chinese
当（它）没有被识别为自性时，它不会变得像物质一样。即使在混乱中，也无法识别出“萨列瓦(ས་ལེ་བ)”，无法言说。但在自显空性的自光芒状态中，无垢的原始清净(ཀ་དག)显现，并在法尽之内的法界中被介绍。因此，无边无垢的证悟从内心显现，习惯于此状态，光明法界之显现也会自然而然地被看到。从介绍的装饰中：本来无有的空性，现象自灭，称为光明。远离作为的空性，发现了象征三身的光明。如是说。第三，以秘密法界的要点来确定无上的觉性。在心之法界中清净的空性，也不是空无所有的。在萨列瓦(ས་ལེ་བ)中，它是闪亮的。当自明自清，各自以自性来认识的智慧法身，被介绍为无垢时，从觉性的角度来说，它没有断灭。由于没有实体，它不是常恒的。由于无法用任何方式来表达，因此它被安置在超越二者和非二者的无边广阔的境界中。觉性的自光芒，连同明点（藏文：ཐིག་ལེ，梵文：bindu，梵文罗马拟音：bindu，字面意思：点）的连续，是自显的。即于彼（续部）中说： 安住于基的觉性，与法性聚集的法界相遇。执持特征的觉性，与完全清净的法界相遇。连绵不断的觉性，与自性光明的法界相遇。如是说。因此，当外境显现被介绍为无根时，现象外境器情世间的轮回就被遮止了。当显现被介绍为心时，显现解脱，自灭的对境识就被遮止了。当心性被介绍为空性时，能取所取，错乱的根本就被切断了。当空性被介绍为法界觉性时，实修被融摄为三身一体。为了在一生中获得圆满的佛果，极珍视从心识中遣除错乱之道的介绍。以譬喻的介绍，觉性智慧存在于自身之中的意义，以菩提心灯来确信征相。即于彼（续部）中说：衡量一切佛陀的，是依于譬喻的智慧。衡量征相的智慧，是依于明点空性的灯。衡量意义的智慧，是依于现量明晰的显现。如是说。总而言之，
English
When (it) is not recognized as essence, it does not become like matter. Even in confusion, "Salewa (ས་ལེ་བ)" cannot be recognized, and it cannot be expressed. But in the self-illuminating emptiness, the immaculate original purity (ཀ་དག) appears, and it is introduced in the Dharmadhatu within the exhaustion of phenomena. Therefore, the realization of being without extremes and immaculate arises from within, and by being accustomed to this state, the appearance of the clear light Dharmadhatu will also be naturally seen. From the adornment of introduction: By the emptiness that was originally non-existent, phenomena are self-exhausted, called clear light. By the emptiness free from action, the clear light symbolizing the three bodies is found. Thus it is said. Third, the key to the secret Dharmadhatu is to ascertain the unsurpassed awareness. That emptiness purified in the Dharmadhatu of mind is not an empty nothingness. In Salewa (ས་ལེ་བ), it is shimmering. When the self-clear and self-illuminating wisdom Dharmakaya, which is recognized by each individual's own nature, is introduced as immaculate, it is not cut off from the aspect of awareness. Since there is no entity, it is not permanent. Since it cannot be expressed in any way, it is placed in the vast expanse that transcends both and neither. The self-radiance of awareness, along with the continuous bindu (藏文：ཐིག་ལེ，梵文：bindu，梵文罗马拟音：bindu，字面意思：point), is self-appearing. That is, in that (tantra) it says: The awareness abiding in the ground, meets with the Dharmadhatu where the nature of phenomena gathers. The awareness that holds characteristics, meets with the completely pure Dharmadhatu. The continuous awareness, meets with the Dharmadhatu of self-luminous light. Thus it is said. Therefore, when the external appearance is introduced as rootless, the cycle of phenomenal external world, the vessel and its contents, is averted. When appearance is introduced as mind, the object-consciousness of arising and self-dissolving is averted. When mind itself is introduced as emptiness, the root of grasping and clinging, delusion, is cut off. When emptiness is introduced as Dharmadhatu awareness, the practice is integrated into the unity of the three bodies. In order to attain complete Buddhahood in one lifetime, the introduction of how to reverse delusion from the mind is shown to be extremely precious. By the introduction of analogy, the meaning that awareness wisdom exists within oneself, is confirmed with conviction by the lamp of Bodhicitta. That is, in that (tantra) it says: Measuring all the Buddhas, rely on the wisdom of analogy. Measuring the wisdom of signs, rely on the lamp of bindu emptiness. Measuring the wisdom of meaning, rely on the manifest clear appearance. Thus it is said. In short,