Tibetan
འདོད་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་སྒྲ་ཐོས་པའི་དུས་ན་སྒྲ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་སྐྱེའི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ལྟར། ཡུལ་གང་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཤེས་པ་སྐྱེའི་གཞན་མི་སྐྱེ་བས། རྣམ་པའི་གྲངས་ཇི་སྙེད་པའི་ཤེས་པ་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའང་ཤེས་པ་ལས་བྱུང་ལ། དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པའང་སེམས་ལས་བྱུང་བས། སྒོ་ང་བཀས་པ་ལྟར་རྣམ་པ་དང་ཤེས་པ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སེམས་ གཅིག་ལ་ཤར་བ་སྟེ། ད་ལྟ་ཡུལ་འཛིན་པ་ན་ཕྱི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་ནང་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་ཤར་བ་ཡང་། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་། རང་རིག་པ་གཅིག་པུ་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་སྒོ་ང་བཀས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་ཕྱི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་དེའི་ཚེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་བྱུང་དུས་རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་རྟོག་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་ཕྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་། ནང་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་ཤེས་ཏེ། མཁར་གྱི་ནང་ན་སྤྲེའུ་ཅིག་འཇུག་པ་མྱུར་བས། གློ་སྐར་བཞིར་སྐེ་རིབ་རིབ་བྱུང་ནས་བལྟ་བ་ལྟར། སྒོ་ལྔ་ལ་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་ཞུགས་ནས་ཡུལ་རིག་པའོ། །རིག་དུས་ནའང་རྣམ་པ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་སེམས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ཐ་མི་དད་དེ། རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་འཛིན་བྱེད་རང་དུ་སྣང་བ་གཉིས་ཀ་ཡང་གཉིད་གཅིག་གི་ཤེས་པར་ཐ་མི་དད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་རྣམ་རྫུན་པ་ནི། ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་སྣང་བའི་བག་ཆགས་རྫུན་པ་བ་ཡིན་གྱི། ཤེས་པར་བདེན་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་རྫུན་པ་བས་གཞལ་གྱི། མྱོང་བ་བདེན་པ་བས་གཞལ་བ་ནི་མེད་དེ། ཡུལ་ཤེས་གཉིས་ཀ་ཡང་འཁྲུལ་སྣང་རྫུན་པ་བའི་རང་བཞིན་ཙམ་དུ་འདོད་དོ། །འདི་ལ་དབྱེ་ན་དྲི་བཅས་རྫུན་ པ་བར་འདོད་པ་དང་། དྲི་མེད་དག་པ་བར་འདོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ད་ལྟའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དང་། དེ་འཇལ་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་བློའི་དྲི་མ་ཉིད་སྣང་བ་ཙམ་ལས། དོན་དམ་པར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་ཀྱི། རྣམ་ཤེས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལྷག་མ་མེད་པ་ནི། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དེ། དྲི་མ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། ལྷག་བཅས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་བག་ལ་ཉལ་གྱི་དྲི་མ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པས་འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་གཟིགས་པ་དང་། རོ་རྒྱབ་སྙུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་དང་། ད་ལྟ་སེམས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་འདྲེས་པར་གནས་པའི་དྲི་མ་ཉོན་མོངས་པའི་ཆ་རྫུན་པ་བ་བསལ་བས། ལྷག་མ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དག་པ་བ་ནི་རྣམ་པ་དང་རྣམ་ཤེས་བརྫུན་པ་ཙམ་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་དེ། མངོན་པར་ཆགས་པ་དག་གིས་ན་ཆུང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གོམས་པ་ལས། ཇི་ཞིག་ན་བསམ་མ་དགོས་པར། དེའི་བྱད་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་མེད་པ་གསལ་སྣང་དུ་ཤར་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དཀར་དམར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དང་། འཇལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་གཉིས་ཀ་མེད་བཞིན་སྣང་བ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། དེའི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ དབུ་མ་པ་ལ་རང་རྒྱུད་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་འདི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དང་འཇལ་བྱེད་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཙམ་དུ་མ་ཟད་དོན་དམ་པར་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་ལ་དབྱེ་ན་སྒྱུ་མ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང་། རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་ལ། མ་གྲུབ་པ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཙམ་ཞིག་དོན་དམ་པར་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པས། བསྒོམས་པའི་ཡོན་ཏན་ས་ལམ་དང་། མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཐོབ་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངང་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་དོན་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བས་ཆེས་ལྷག་པའི་ཆོས་ཤིག་ཡོད་ན། དེ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཡུལ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་གཟུགས་སྐུ་བརྙེས་ནས་དོན་མཛད་པའོ། །དེ་བས་ལྷག་པའི་ཆོས་ནི་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་སྐུ་དམ་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་ལའང་སྒྱུ་མ་རིགས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་དུ་འདོད་པ་དང་། སྒྱུ་མ་ཙམ་པོར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་གྲངས་རབ་ཏུ་མང་ སྟེ། རང་རྒྱུད་འོག་མ་བ་ཞེས་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུའང་མི་གནས་ཏེ། ཡུལ་དང་རྣམ་པ་མེད་པས་དེ་མེད་པར་མྱོང་བའི་སོ་སོ་རང་རིག་ཀྱང་མེད
Chinese
关于三种观点：第一种观点是，当听到声音时，只有执取声音的意识产生，就像不会产生执取色等事物的意识一样。对于所缘境，只会产生执取该境的意识，而不会产生其他的意识。因此，他们认为有多少种显现，就有多少种意识。第二种观点是，外境所显现的各种事物也都是从意识中产生的，而执取这些事物的意识也是从心中产生的。就像鸡蛋破裂一样，显现和意识，所缘境和能缘境，都在一个心中显现。现在执取所缘境时，外境的显现的意识和一个内在的执取作用的意识同时显现，虽然由于无始以来的习气而显现为二，但除了自证之外，没有其他的成立方式，就像鸡蛋破裂一样。那么，当外境的显现的意识产生时，同时会产生一个执取它的意识，这样会不会同时产生两个分别念呢？不会的，因为显现的意识是无分别的。第三种观点是，外境的显现虽然显现为各种各样，但内在的执取作用的意识却只有一个来认知。就像猴子在城堡里快速移动一样，它会迅速地扫视四个角落。同样，一个意识进入五个门，从而认知外境。在认知的时候，显现和意识两者都与一个心的自性无二无别，就像梦中的显现和执取显现为自身一样，两者与同一个睡眠的意识无二无别。以上是他们的观点。 第二种是唯识宗的虚假相。在外境的显现上，意识显现为错误的习气是虚假的，但意识本身并不是真实的。衡量它的意识也是通过虚假来衡量的，没有通过真实的体验来衡量。因此，境和识两者都被认为是虚假显现的自性。如果对此进行区分，则有两种观点：一种是认为是有垢染的虚假，另一种是认为是无垢清净的。第一种观点是，现在显现的各种显现，以及衡量这些显现的意识，都只是心的垢染显现而已。在胜义谛中，只有具备无二智慧界功德的自性存在，而没有任何作为识而成立的事物。佛陀的无余法身就是无二的智慧，是无垢的真如。在有余的阶段，有潜在的习气之垢。
English
Regarding the three views: The first view is that when a sound is heard, only the consciousness that grasps the sound arises, just as the consciousness that grasps forms and other things does not arise. For whatever object is engaged, only the consciousness that grasps that object arises, and no other consciousness arises. Therefore, they believe that there are as many consciousnesses as there are appearances. The second view is that the various things that appear externally also arise from consciousness, and the consciousness that grasps these things also arises from the mind. Just like a broken egg, appearances and consciousness, object and subject, appear in one mind. Now, when grasping an object, one consciousness of external appearance and one consciousness of internal grasping arise simultaneously. Although they appear as two due to beginningless habits, there is no other way to establish them except for self-awareness, just like a broken egg. So, when a consciousness of external appearance arises, a consciousness that grasps it arises simultaneously. Does this mean that two conceptual thoughts arise simultaneously? No, because the consciousness of appearance is non-conceptual. The third view is that although external appearances appear in various ways, only one consciousness of internal grasping knows them. Just like a monkey moving quickly inside a castle, it quickly scans the four corners. Similarly, one consciousness enters the five doors and thus knows the objects. At the time of knowing, both appearance and consciousness are inseparable from the nature of one mind, just as the appearance and grasping in a dream appear as oneself, both of which are inseparable from the consciousness of the same sleep. These are their views. The second is the false aspect of the Mind-Only school. On the appearance of external objects, the habit of consciousness appearing as erroneous is false, but consciousness itself is not real. The consciousness that measures it is also measured by falsehood, and there is no measurement by true experience. Therefore, both object and consciousness are considered to be merely the nature of false appearance. If we distinguish this, there are two views: one is that it is considered to be false with defilements, and the other is that it is considered to be pure without defilements. The first view is that the various appearances that appear now, and the consciousness that measures these appearances, are merely the appearance of the mind's defilements. In the ultimate truth, there is only the nature of the qualities of the non-dual wisdom realm, and there is nothing that is established as consciousness. The Buddha's unconditioned Dharmakaya is non-dual wisdom, which is the stainless Suchness. In the conditioned state, there is the defilement of latent habits.
Chinese
因为还有少许垢染，所以显现为错乱，见到身体疲惫等现象。现在，心中烦恼和智慧混杂，去除烦恼部分的虚假垢染，就能显现无余的清净智慧，他们是这样认为的。清净派认为，仅仅是现象和意识也并非真实存在，因为执着者们习惯于年轻时在心中所作的意念，就像不需要思考，其面容的景象也会在明觉中显现一样。因此，外境显现为各种颜色，能测量的智慧二者都不存在，却显现为影像一般，体验其意义的各自自证智慧才是胜义谛，他们是这样认为的。 第二，中观宗分为自续派和应成派。首先，自续派不仅认为显现为各种各样的现象和没有能测量的明觉仅仅是显现，而且胜义谛中各自的自证智慧也是自性空，他们是这样认为的。如果对此进行分类，则有认为幻化是胜义谛和无有安住两种。首先，外境和有外境者并不存在，不成立的自证智慧是不可言说、不可思议的，仅仅以幻化的方式存在于胜义谛中。因此，通过修习的功德，获得道和地，最终获得如幻的佛陀智慧，并在法身的境界中以如幻的方式利益众生。如《中观根本慧论》所说：一切法如梦如幻，涅槃亦如梦如幻。若有胜涅槃，彼亦如梦如幻。一切法是指各种各样的外境和意识。涅槃是指获得色身并利益众生。比这更殊胜的法是各自自证的真如和神圣的法身，他们是这样认为的。对此也有认为幻化是真实存在的，有认为幻化是显现的，有认为仅仅是幻化等等，类别非常多，被称为自续下派。第二，胜义谛中连幻化也不存在，因为没有外境和现象，所以体验其不存在的各自自证也不存在。
English
Because there are still slight stains, they appear as confusion, seeing phenomena such as physical fatigue. Now, in the mind, afflictions and wisdom are mixed, and by removing the false stains of the afflictions, pure wisdom without remainder can be manifested, so they believe. The pure ones believe that even mere appearances and consciousness are not truly established, because those who are attached are accustomed to the thoughts they have in their minds when they are young, just as the appearance of their faces appears clearly in their awareness without needing to think. Therefore, the appearances of objects appear in various colors, and both the measuring mind and the measured object do not exist, yet they appear like reflections. Only the self-cognizant wisdom of each individual who experiences their meaning is ultimately real, so they believe. Secondly, the Madhyamaka school is divided into the Svatantrika and Prasangika schools. First, the Svatantrika school believes that not only are the various appearances and the absence of a measuring mind merely appearances, but also that the self-cognizant wisdom of each individual is inherently empty in ultimate truth. If we classify this, there are those who believe that illusion is ultimate truth and those who believe in non-abiding. First, objects and subjects do not exist, and the unestablished self-cognizant wisdom is inexpressible and inconceivable, existing only as an illusion in ultimate truth. Therefore, through the merit of practice, one attains the paths and bhumis, and ultimately attains the illusory wisdom of the Buddha, and benefits beings in an illusory way from within the Dharmakaya. As stated in the intermediate Prajnaparamita Sutra: All dharmas are like dreams, like illusions. Nirvana is also like a dream, like an illusion. If there is a dharma greater than Nirvana, that too is like a dream, like an illusion. All dharmas refer to all kinds of objects and consciousness. Nirvana refers to obtaining the Rupakaya and benefiting beings. The dharma that is superior to that is the suchness of each individual's self-cognizance and the sacred Dharmakaya, so they believe. There are also those who believe that illusion is truly established, those who believe that illusion is apparent, and those who believe that it is merely illusion, and so on, with many categories, known as the Lower Svatantrika. Secondly, even illusion does not exist in ultimate truth, because there are no objects or appearances, so the self-cognizance that experiences their non-existence does not exist either.