Tibetan
ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། གཞི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཅིར་ཡང་འཁྲུལ་ལོ། །གཞི་དེ་ངོ་བོ་སྟོང་པ། རང་བཞིན་གྱིས་གསལ་བ། ཐུགས་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་རིག་པའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་བྲེང་ཙམ་ཅིག་འགྱུས་པ་ལས། ཤེས་པ་དམུན་པོ་ཕ་གི་ལས་ང་བྱུང་ངམ། ང་ལས་ཕ་གི་བྱུང་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་ལོ། །མ་རིག་པ་དེ་གཞི་ལ་མེད་དེ་ཉམས་སམ་རྣམ་པ་ལ་ཡོད་དོ། །རྣམ་པ་ལས་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞི་བྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་གཞི་འོད་ཁྱིམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། མ་རིག་པ་དངོས་སོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་སོང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་དུས་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རང་གིས་གཞི་ཡིན་པ་ལ་རང་གིས་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་ གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་དུ་བྱུང་ངོ་། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་ལས་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་གཞི་སྣང་ལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བྱུང་དུས། རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་ཆ་ལས། རྐྱེན་བཞིའི་དམིགས་པ་མ་དག་པས་འཁྲུལ་ལོ། །ཚུལ་དེ་དག་བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། དེ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ཡིས་འཁྲུལ་ཏེ། ཐ་མ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ལ་ཐུག་གོ། །རྒྱུ་དམིགས་པ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུར་འཁྲུལ། བདག་པོ་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ། དམིགས་པ་བློ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་འབྲས་བུ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནི་གསང་སྔགས་གཞིའི་འཁྲུལ་ལུགས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཐབས་ལ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་རང་ཀ་མ་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་ངོ་། །མ་རིག་པ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང་བཅས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་དུ་མ་སྡུད་པའོ། །རྐྱེན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་གྱིས་འབྱམས་པའོ། །དེ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་གའུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་ལས། གཞི་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བ་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དུ་མའི་རྗེས་དུ་འབྲངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རྟོགས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྣང་བ་མ་འགྱུར་ཀྱང་། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་འགྱུར་འགྱུར་ལྟར་བྱུང་བའོ།
Chinese
所有这些，都是从并非任何事物的基础中错乱产生的。那个基础，本体是空性，自性是光明，具有慈悲，能够显现于众生。对此，产生执著的意识，是从无明的分位中产生的一点点动摇。仅仅是产生了“我是从那个昏暗的意识中产生的吗？还是那个是从我产生的？”这样的意识，就错乱了。那个无明不在基础上，而是在体验或现象上。从现象中产生了四种缘。也就是，基础以光网的形式存在，从中产生了名为“因缘”的缘，也就是真实的无明。对此进行分别思择，就产生了名为“增上缘”的缘。对此执著为所缘，就产生了名为“所缘缘”的缘，比如镜子中显现人的面容一样。这三者同时发生，因此称为“等无间缘”。它自己是基础，却自己不认识自己，错乱而形成了三界轮回。从中，烦恼变得粗大，众生的形相也变得各不相同。说是从这样的基础中错乱产生的。也就是，当基础显现时，产生了分别的意识。由于具有同一体性的无明，不认识自己的分位，以及四种缘的对境不纯净，所以就错乱了。这些道理出自《吉祥庄严》。也就是，通过四种缘而错乱，最终也归结于四种缘。从执著因是具有对境的缘中，错乱地认为它是产生各种果的因。从执著增上缘是具有所缘的缘中，错乱地认为它有各种名称。从执著所缘是具有智慧的缘中，错乱地认为它与果无关。从执著等无间缘是具有执著的缘中，错乱地认为显现是多种多样的。这就是密宗基础的巨大错乱方式。也就是，在显现的方式上，无明的缘自身连同业力一起显现。那个无明也连同五种根本烦恼，聚集了众多的分别念。它具有成千上万的缘，具有多种多样的显现方式，被显现方式所充满。也就是，从自然成就的珍宝盒子的状态的显现没有停止中，基础没有改变，而显现却改变了，追随了众多的对境，并且对一切都进行分别。虽然法身的显现没有改变，但是在错乱的显现中，却出现了好像在改变一样的现象。
English
All these are confusedly arisen from a basis that is not anything. That basis, its essence is emptiness, its nature is luminosity, it possesses compassion, and it is capable of appearing to sentient beings. To that, the consciousness that grasps, arising from the aspect of ignorance, a slight trembling occurs. Merely from the arising of the consciousness that thinks, "Did I arise from that dark consciousness? Or did that arise from me?" there is confusion. That ignorance is not on the basis, but is on the experience or phenomenon. From the phenomenon, four types of conditions arise. That is, the basis exists in the form of a web of light, from which arises the condition called "causal condition," which is actual ignorance. By engaging in conceptual analysis of that, the condition called "dominant condition" arises. By grasping that as an object, the condition called "objective condition" arises, like the appearance of a person's face in a mirror. Since these three occur simultaneously, it is called the "immediately preceding condition." It is itself the basis, but it does not recognize itself, and by being confused, the three realms of samsara are established. From that, the afflictions become coarse, and the forms of sentient beings become different. It is said that there is confusion from such a basis. That is, when the basis appears, a discriminating consciousness arises. Due to the ignorance of not recognizing its own nature, which is the same as the cause, and the impurity of the objects of the four conditions, there is confusion. These ways are from "Auspicious and Beautiful." That is, confusion occurs through the four conditions, and ultimately it also comes down to the four conditions. From the condition of grasping the cause as having an object, there is confusion that it is the cause of various fruits. From the condition of grasping the dominant condition as having an object, there is confusion that it has various names. From the condition of grasping the objective condition as having intelligence, there is confusion that it is unrelated to the fruit. From the condition of grasping the immediately preceding condition as having grasping, there is confusion that appearances are diverse. This is the great way of confusion of the basis of secret mantra. That is, in the way of appearing, the condition of ignorance itself appears together with karma. That ignorance also, together with the five root afflictions, gathers many conceptual aggregates. It possesses thousands of conditions, possesses many ways of appearing, and is pervaded by ways of appearing. That is, from the unceasing appearance of the state of the spontaneously accomplished jewel box, the basis does not change, but the appearance changes, following many objects, and discriminating everything. Although the appearance of the Dharmakaya does not change, in the confused appearance, there appears to be a phenomenon that seems to be changing.
Tibetan
།རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང་། སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ ཚུལ་སྟོན་པའོ། །ཐ་མ་རང་གི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་གྱི་གཞི་ལ་བཟློག་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལ་བདག་པོར་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན། རང་རིག་པའི་འབྲས་བུ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས། རྒྱུ་ཉིད་ལྟོས་ཅན་དུ་བཟུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་སྟོང་པར་ནི་མ་ཤེས། དམིགས་པ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པ་རང་ངོའི་རྐྱེན། དུས་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་རང་བྱུང་བར་མ་ཤེས། དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་ནས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་རིག་པ་གསུམ་སྟེ། རང་ངོ་མ་རིག་པའི་ཆ་ཙམ་ལས། གཟུང་འཛིན་དུ་མ་སྐྱེས་པས་དོན་གྱིས་མ་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འཁྲུལ་པར་སོང་སྟེ། མིང་མེད་མིང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་ནི་རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པའོ། །དེ་ཉིད་ངོ་མ་ཤེས་ཙམ་ལྡོག་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་སྟེ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་སྣང་ཆར་བྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་འོད་སྣང་ལ་བློས་གཉིས་སྣང་ཙམ་དུ་ཕྱེ་བའི་ཆ་ནས་མིང་དོན་བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་ཆར་སོང་བས་ཀུན་བཏགས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་དེ་ལ་རྐྱེན་ནི་བཞི་སྟེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་དེ་ལྟར་མ་རིག་པ་གསུམ་འདུས་པས་བྱས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་གཟུགས་དང་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་ལ་བྱད་རང་ཆས་སུ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་མེ་ལོང་དང་འདྲ་བར་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཤར་བ་དང་། དེ་ལ་བཞིན་ཡོད་པས་རྐྱེན་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ཤར་བ་ལྟར། དམིགས་པའི་ཡུལ་རང་འོད་ཕྱིར་ཤར་བ་ལས། བདག་པོའི་རྐྱེན་མེ་ལོང་ དང་། བཞིན་དང་། བདག་དངོས་སུམ་དུ་བཟུང་བས་བཞིན་དང་མེ་ལོང་དུ་རྟོག་པ་ལྟར། འོད་དང་། རིག་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་གསུམ་དུ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་མ་རིག་པ་གསུམ་དུ་རྐྱེན་གསུམ་དུས་མཚུངས་པས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་དངོས་སུ་བྱུང་བའོ། །རྐྱེན་བཞི་པོ་དེ་ཡང་གང་ཟག་གི་དུས་ན། རྒྱུ་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་དུ་གཅིག་པས་སྤང་བླང་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོས་ཟིན་པས། རྒྱུའི་རྐྱེན་རང་སར་གྲོལ། ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་ཆོས་ཉིད་རང་སྣང་དུ་གྲོལ་བས། དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཡུལ་ཐ་དད་པ་རང་སར་གྲོལ། དེ་ཡང་ངང་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་ཞིང་གྲོལ་བས། བདག་པོའི་རྐྱེན་རང་སར་གྲོལ་བའོ། །དུས་ལ་ངེས་པ་མེད་པས་དུས་
Chinese
纵然金刚萨埵没有错乱，但却示现众生错乱之相。最终是将自己的显现，回溯到自身缘起的根本。因为不了解无二的显现是自生的，所以执着于错乱，成为主宰之缘。因为不了解自明之果是自生的，所以执着于因是依赖性的，成为因之缘。因为不了解境与识是空性的，所以执着于所缘为境，成为所缘自性的缘。因为依赖于时间，所以不了解光明是自生的。因为产生了将非彼执为彼的意识，所以说是等无间缘。其中，最初错乱之因有三种无明：仅仅是不认识自性，因为没有产生能取所取，所以说实际上没有错乱，但那却成了错乱，犹如无名变成了有名，这是因自体唯一的无明。仅仅是不认识那个，反过来就成了俱生无明，即成为轮回涅槃二者显现之因。像这样，对于境光明，以分别念仅仅分为二取显现的部分，就成了执着名义实有的部分，所以称为遍计所执无明。对于那样的因，缘有四种：因之缘是那样三种无明聚合而成的，犹如具有形体和肢体的人，自然而然地产生疾病一样。由此，所缘之缘就像镜子一样显现在外境上，并且因为有面容，所以缘就像显现在镜子里一样。所缘之境从自光向外显现，由此，主宰之缘就像将镜子、面容和自体三者执为实有，就像认为面容和镜子一样，连同认为光明、觉性和法性三者，所以称为主宰之缘。像这样，因是三种无明，缘是三种同时，所以是等无间缘，即真正产生了错乱。那四种缘，在有情的时候，因为因在佛与众生中是相同的，所以认识到是超越取舍的智慧，因此，因之缘在自身解脱。显现为各种境，是法性自显而解脱，因此，所缘之缘各种不同的境在自身解脱。那也是在自生智慧中显现而解脱，因此，主宰之缘在自身解脱。因为时间没有定准，所以时间
English
Although Vajrasattva has no delusion, he demonstrates the manner of delusion for sentient beings. Ultimately, it is to revert one's own appearance to the basis of its own conditions. Because one does not know that the non-dual appearance is self-arisen, one clings to delusion as the master, becoming the condition of the master. Because one does not know that the fruit of self-awareness is self-arisen, one clings to the cause as dependent, becoming the condition of the cause. Because one does not know that objects and consciousness are empty, one clings to the object as an object, becoming the condition of the object's own face. Because one relies on time, one does not know that light is self-originated. Because consciousness arises that grasps what is not that as that, it is said to be the immediately preceding condition. Furthermore, the initial cause of delusion is the three ignorances. Merely not recognizing one's own face, because grasping and apprehended have not arisen, it is said that there is no actual delusion, but that has become delusion. Like something without a name becoming named, this is the ignorance of the single entity of the cause itself. Merely not recognizing that, turning back, it becomes co-emergent ignorance, which becomes the appearance of both samsara and nirvana. Thus, for the object of light, mentally dividing it into merely dualistic appearances, it becomes the part that clings to name and meaning as real, so it is called imputed ignorance. For such a cause, there are four conditions. The condition of the cause is made by the aggregation of the three ignorances, like a person with form and limbs naturally developing a disease. From that, the condition of the object appears on the external object like a mirror, and because there is a face on it, the condition is like appearing in the mirror. The object of the object appears outward from its own light, thus, the condition of the master is like grasping the mirror, the face, and the self as three real entities, like thinking of the face and the mirror, along with thinking of light, awareness, and dharmata as three, so it is called the condition of the master. Thus, the cause is the three ignorances, and the conditions are three simultaneous, so it is the immediately preceding condition, which is the actual arising of delusion. Those four conditions, when it is a person, because the cause is the same in Buddha and sentient beings, it is recognized as the wisdom beyond abandonment and adoption, therefore, the condition of the cause is liberated in its own place. Appearing as various objects, it is the self-appearance of dharmata that is liberated, therefore, the condition of the object, the various different objects, are liberated in their own place. That also appears and is liberated in the self-originated wisdom, therefore, the condition of the master is liberated in its own place. Because time has no certainty, time