Tibetan
་སང་ཁོ་བོ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་སྐུ་གཞི་གནས། ལོངས་སྐུ་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ། སྤྲུལ་སྐུ་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གྲོལ་སར་གྲོལ་བའི་ཆོས་སྐུ་ཀ་དག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རོ་གཅིག་པ་སྟེ། འདིའི་དུས་ན་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་དུ་གནས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་བརྗོད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཤེལ་གོང་ཟང་ཐལ་བ་ལྟ་བུ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྣང་ཆའི་ཡོན་ཏན་གྱི་འཆར་གཞི་གཏིང་གསལ་ཕྲ་བ་ཙམ་ལས་དངོས་པོ་རིས་ཅན་དུ་མེད་པ། ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོའི་རྩལ་ལས་འཆར་གཞིར་མ་འགགས་ལ་ཤེས་རིག་ཡུལ་ལ་དངོས་སུ་མི་དཔྱོད་པའི་ཆ་ཙམ་དུ་གནས་པའོ། །དེ་ཡང་ཆོས་སྐུ་ལ་རགས་པར་ཡོད་ན་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་འགྱུར་བས་མཚན་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ཞི་བར་མི་འཐད་ལ། འཆར་གཞི་གཏིང་གསལ་གྱི་ཆ་ཕྲ་བར་མེད་ན་སྟོང་ཆད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བས་ན། དེ་གཉིས་ཀ་ལས་ལོག་ནས་སྟོང་གསལ་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་འཆར་གཞི་གནས་པ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། འདི་ལ་དབང་པོར་སྣང་བ་མེད། །རྡོས་བཅས་མཚན་མ་རང་དག་ཕྱིར། །གཏིང་གསལ་ཆེན་པོའི་གཞི་མར་གནས། །ཁྱབ་དང་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་། །ཕྱང་ནས་ཆད་པ་མེད་སྣང་བར། །གསལ་བྱེད་སྣང་བའི་ཆ་མ་འགགས། །སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་བཅུད་བསྡུས་པའི། །དྲི་མ་མེད་ཅིང་རང་སར་དག །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གསང་ཆེན་དུ། །རང་བཞིན་གྱི་ནི་ཆ་ལ་བཞུགས། །ཐུགས་རྗེའི་སྣང་ཆ་སྣ་ཚོགས་ལས། །སྟོང་ཆ་འགགས་པ་མེད་པ་ཉིད། །ཤེས་བྱ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་གཉིས་སུ། །སྣང་བའི་ཆ་ལ་སྣང་བར་བས། །མེད་པའི་སྣང་བ་རང་དག་ལས། །རང་བཞིན་ཤུགས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ནི། །མཛད་པའི་རྩོལ་བ་ཡེ་མེད་པས། །མ་བྱས་སྣང་བའི་ཚུལ་དག་ཏུ། །ཡེ་ནས་འབྱེད་པ་མེད་པར་སྣང་། །ཉི་མ་ལས་ནི་འོད་བཞིན་དུ། །རང་གི་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རང་གི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་སྣང་། །ཤེས་བྱ་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་ན། །བེམས་པོ་རྣམས་དང་ཁྱད་ཅི་ཡོད། །ཡང་ན་སྟོང་པ་ཕྱང་ ཆད་དུ། །འདི་ཉིད་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་པ་ནས། དེ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེའི་ཆ་ལ་སྣང་། །ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་སྐུའི་རང་དུས་ན་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཆ་རྟག་ཆད་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པར་བཞུགས་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡེ་ཤེས་ལ། །མ་རིག་པ་ཞེས་སྲིད་མིང་མེད། །གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་མེད་པའོ། །བརྟགས་པས་ཡོད་མེད་གྲུབ་པ
Chinese
仅此而已。第二，详细解释各自的自性，有三点：法身的基础，报身的特征，化身周遍的智慧的详细解释。第一，在解脱处解脱的法身，如虚空般无二无别，此时安住于具足三种智慧的状态，即本体本净的智慧，超越了戏论言说的边际，如水晶球般通透；自性任运的智慧，显现部分的功德的计划，只有极细微的清澈，没有具体的类别；大悲周遍的智慧，从本体的力量中，计划不间断地显现，而智慧并不实际地观察对境，只是安住于这种状态。如果法身有粗大的存在，就会变成事物和相状，与特征离戏寂静不相符。如果没有清澈的计划的细微部分，就会变成空无一物的虚空。因此，从这两者中解脱出来，安住于空明细微的智慧计划中。《虚空藏六法》中说：“于此无有根识之显现，因其本自清净无有粗重之相。安住于大清明之基础，以周遍与非周遍而空。于显现中无有断灭，显现之光明部分不间断。一切精华皆汇集，无垢且自性清净。于诸佛之大秘密中，安住于自性之部分。从大悲之各种显现中，空性部分无有间断。所知与智慧二者，于显现之部分显现。从无有之显现自性清净中，自性力量之大悲，因无有造作之勤奋，于未作之显现方式中，本自无有分别而显现。如太阳之光芒般，非自己所作，乃是自己之自性如是显现。若所知与智慧无二，与无情之物有何差别？或者变成空无一物的断灭？此即是唯一的转变。”从这里开始，直到“因此，一切遍知者，于智慧大悲之部分显现”之间都有讲述。这样，在法身的自有时期，三种智慧具足的部分安住于超越常断戏论的状态中。《现观庄严论》中说：“本体本净的智慧中，没有无明这样的轮回之名，没有一和二的数字，考察后有无都不能成立。
English
That's all there is to it. Second, to explain the individual nature in detail, there are three points: the basis of the Dharmakaya, the characteristics of the Sambhogakaya, and the detailed explanation of the all-pervading wisdom of the Nirmanakaya. First, the Dharmakaya that is liberated in the place of liberation is like the sky, without duality. At this time, it abides in the state of possessing three wisdoms, which is the wisdom of the essence of original purity, beyond the limits of elaboration and expression, like a crystal ball that is completely transparent. The wisdom of self-existing perfection is the plan of the qualities of appearance, only with extremely subtle clarity, without concrete categories. The wisdom of all-pervading compassion is the uninterrupted manifestation of the plan from the power of the essence, while wisdom does not actually observe the objects, but only abides in this state. If the Dharmakaya has a coarse existence, it will become things and characteristics, which is not in accordance with the characteristics of non-elaboration and peace. If there is no subtle part of the clear plan, it will become an empty sky. Therefore, liberated from these two, it abides in the empty, clear, and subtle plan of wisdom. In the "Six Spaces of Klong," it says: "Here there is no appearance of the senses, because it is originally pure and without coarse characteristics. It abides in the foundation of great clarity, empty with pervasion and non-pervasion. In appearance there is no annihilation, the light part of appearance is uninterrupted. All essences are gathered, without defilement and self-purified. In the great secret of the Buddhas, it abides in the part of self-nature. From the various appearances of great compassion, the part of emptiness is uninterrupted. The known and the wisdom are two, appearing in the part of appearance. From the self-purified appearance of non-existence, the great compassion of the power of self-nature, because there is no effort of creation, in the way of unmade appearance, it appears without original distinction. Like the rays of the sun, it is not made by oneself, but one's own self-nature appears as such. If the known and the wisdom are non-dual, what is the difference from inanimate objects? Or does it become an empty annihilation? This is the only transformation." From here, it says until "Therefore, all knowers appear in the part of wisdom and compassion." In this way, in the self-existing period of the Dharmakaya, the part of the three wisdoms abides in a state beyond permanence, annihilation, and elaboration. In the "Madhyamaka," it says: "In the wisdom of the essence of original purity, there is no name of samsara like ignorance, there is no number of one and two, and existence and non-existence cannot be established after examination.
Tibetan
་མེད། །གོང་དུ་མ་ཕྱེའི་མཚན་ཉིད་ལས། །ཡེ་ཤེས་ཙམ་དུའང་གྲུབ་པ་མེད། །ཚིག་མེད་བརྗོད་པར་གྲུབ་པ་མེད། །མཐའ་ལ་མི་གནས་རང་རིག་དག །བརྗོད་འཛིན་མིང་གི་མཐའ་ཟད་པའོ། །རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་གྱི་གྲངས་མེད་ལ། །གཉིས་སྣང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་མེད། །མཚན་ཉིད་གང་དུའང་ཕྱེ་བ་མེད། །ཡུལ་རྐྱེན་རགས་པ་རང་ཟད་པའོ། །ཡེ་ནས་མེད་པས་དག་པས་དག །འཁྲུལ་རྟོག་འགགས་པས་ཅིར་མ་འཛད། །མ་སྐྱེས་པས་ན་འགག་སྟོང་ངོ་། །རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་ཞེས། །མི་སྐྱེ་མི་འགག་ཅིར་མི་དགོངས། །ཡུལ་དག་ངེས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །རྩལ་དང་ཡོན་ཏན་འགག་མེད་པས། །རོལ་པ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་ལས། །སྣ་ཚོགས་རྫོགས་པའི་གཞི་མའོ། །མེད་ཕྱིར་སྣང་ལ་སྣང་ཕྱིར་སྟོང་། །སྣང་སྟོང་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཅན། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དག་ཡུལ་ལོ། །འདི་ལྟར་གཞི་ཞེས་མངོན་པར་གནས། །རང་བཞིན་ཙམ་དུ་གནས་པ་ལས། །ངོ་བོའི་ཆ་ནས་བཏགས་ པས་སྟོང་། །ཡན་ལག་སྤྲོས་ཕྱིར་མཁྱེན་པ་རྫོགས། །རང་གནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་སྤང་བླང་གཉིས་མེད་པའོ། །ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་ལ། །མི་མཛད་སྣ་ཚོགས་འཆར་བའི་སྒོ། །འཛད་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་བོར་རྫོགས། །ཆོས་སྐུ་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ལས། །ཡེ་ཤེས་མཁྱེན་པ་རྫོགས་པའི་ཆ། །ཤུགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འཆར། །འདི་མེད་འཁོར་འདས་སྡེ་ཆད་པས། །མཁྱེན་པས་རིག་ཅིང་གསལ་བའོ། །རང་རིག་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ལས། །རང་བཞིན་ཤུགས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཉིད། །མ་འགགས་འགག་པ་མེད་པའོ། །འབྱུང་བ་དག་པའི་ཆ་ལས་ནི། །ལོགས་སུ་མེད་པ་གཅིག་རྫོགས་པའི། །ཉི་མ་ལས་ནི་འོད་བཞིན་དུ། །རང་ཆས་སྒྲིབ་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་སྐུ་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་འཆར་གཞི་རང་མལ་ན་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལོངས་སྐུ་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ། ངོ་བོ། ངེས་ཚིག་དབྱེ་བ་གསུམ་ལས། ངོ་བོ་ནི་གྲོལ་གཞི་དབྱིངས་ཀ་ནས་དག་པའི་ཆ་སྟོང་པ་དང་། རང་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་འོད་ཀྱི་གཞི་དང་། ཤེས་རིག་གི་དབྱིངས་གསུམ་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ། རང་ཤར་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཡུལ་ཉིད་དང་། །གསལ་བ་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་དང་། །ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གསུམ། །དེ་གསུམ་འཛོམ་པས་དབྱིངས་ཞེས་ བྱ། །ཞེས་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཡངས་པ་ལ། །མཐའ་དང་དབུས་སུ་མི་དམིགས་པས། །གྲོལ་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་དག་པའོ། །ཞེས་སོ
Chinese
无有。于未曾分别之体性中，亦无有仅是智慧之成立。无有无言说之言说成立。不住于边际，自性觉，言说执持名之边际穷尽。于无因之无数缘起中，无有二取境与有境。于任何体性亦无有分别。粗大之境缘自穷尽。从本无有故，以清净而清净。以错乱分别止息故，于何亦不尽。未生故，止息空性。自性任运成就智慧，不生不灭，于何不作意？以境清净无有决定故。功用与功德无有止息故，仅于嬉戏中显现，乃圆满种种之根本。以无有故显现，以显现故空性。具足显空融入之支分。佛与有情皆是境。如是作为基显现安住。仅安住于自性，以本体之分而假立为空性。以支分开展故，知圆满。以自住任运成就之故，于此无有舍取二者。于遍及慈悲之智慧中，无作而显现种种之门。似尽而于本体中圆满。于法身空性之自性中，智慧知圆满之分，以势能而显现于有情众生。若无此，则轮回涅槃之部类断绝，以知而觉知且明了。于自明清明之自性中，自性势能之慈悲即，无有止息，无有断绝。于诸元素清净之分中，无有分离，一者圆满之，如日出之光芒般，自性无有遮障。如是说。如是，法身空性之智慧显现之基，安住于自处，是为如是说。第二，受用身执持相之智慧有五，其中第一是法界性智，本体，定义，分类三者中，本体是解脱之基，从界本初清净之分空性，与自显智慧之自光之基，与觉性之界三者无别，于自显中说：法界性智者，大空性是境，明是光之显现，智慧觉性之行境三者，此三者具足故名为了界。如是说。于总说中说：法界是广阔的，无有边际与中心，是解脱之基的法性清净。如是说。
English
Non-existent. In the nature of what has not been differentiated, there is no establishment of even mere wisdom. There is no establishment of speech without words. Self-awareness that does not abide at the extremes, the grasping of speech, the end of names is exhausted. In the countless causes and conditions without cause, there are no dualistic appearances of objects and subjects. There is no distinction in any characteristic. Coarse object-conditions are self-exhausted. Because it is primordially non-existent, it is pure by purity. Because the cessation of delusion and conceptualization, it is not exhausted in anything. Because it is unborn, it is cessation and emptiness. The self-existing, spontaneously accomplished wisdom, unborn and unceasing, what do you not contemplate? Because the realm is pure, there is no certainty. Because skill and qualities are without cessation, it appears merely as play, the basis for the perfection of all kinds. Because it is non-existent, it appears; because it appears, it is empty. Possessing the limbs of the union of appearance and emptiness. Buddhas and sentient beings are the realm. Thus, the ground is manifestly present. Abiding merely in its own nature, it is empty by imputation from the aspect of its essence. Because the limbs are expanded, knowledge is perfected. Because it is self-abiding and spontaneously accomplished, there is no acceptance or rejection here. In the all-pervading wisdom of compassion, the gate of the unmade, the manifestation of all kinds. Appearing as exhausted, it is perfected in essence. From the nature of the emptiness of the Dharmakaya, the aspect of the perfection of wisdom and knowledge, it appears to sentient beings by force. Without this, the categories of samsara and nirvana are cut off, known and clear by knowledge. From the nature of self-awareness and clarity, the compassion of the self-nature's force is unceasing and without cessation. From the aspect of the purity of the elements, there is no separation, one is perfected, like the light from the sun, the self-nature is without obscuration. Thus it is said. Thus, the basis for the manifestation of the wisdom of the emptiness of the Dharmakaya, abiding in its own place, is called thus. Second, the wisdom of the Sambhogakaya, which holds characteristics, has five aspects. The first is the wisdom of the Dharmadhatu. Essence, definition, and division, among the three. The essence is the basis of liberation, the emptiness of the aspect of purity from the beginning of the realm, and the basis of the self-light of self-luminous wisdom, and the three realms of awareness are inseparable. In the self-arisen it says: The wisdom of the Dharmadhatu is the great emptiness, the realm itself, and the manifestation of the clarity of light, and the three objects of the activity of wisdom and awareness. The union of these three is called the realm. Thus it is said. In the Total Sayings it says: The Dharmadhatu is vast, without limit or center, the purity of the Dharma-nature of the basis of liberation. Thus it is said.