Tibetan
། འཆར་གཞིའི་ཡེ་ཤེས་གཏིང་གསལ་ཕྲ་བའི་ཆ་ཙམ་ལས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རིས་ཅན་སོ་སོར་གྲུབ་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་ལས་ངོ་བོ་སྐུར་གནས་པས་སྐུ་གསུམ་སོ་སོའི་འཆར་གཞི་ལས་མཚན་མ་རིས་ཅན་དུ་མ་ཡིན། རང་བཞིན་འོད་དུ་གསལ་བའི་འཆར་གཞི་ལས་ཁ་དོག་རིས་ཅན་དུ་མ་ཡིན། ཐུགས་རྗེ་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་གཞིའི་ཆ་ལས་རྣམ་པ་ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་པས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སོ་སོའི་ཆ་ཙམ་དང་། སྐུ་གསུམ་སོ་སོའི་ཆ་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་དངོས་སུ་བཞུགས་པ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། དེ་ཡང་ངོ་བོ་སྐུར་གནས་པས། །ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པའི་ཆར། །མ་ཕྱེད་འབྱེད་པ་མེད་པའི་ཚུལ། །བབས་ལས་གྲུབ་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་། །སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་བློ་ཡུལ་མེད། །རང་བཞིན་འཆར་བྱེད་འོད་ཀྱི་ཚུལ། །དཀར་དམར་སེར་དང་ལྗང་མཐིང་ལས། །མཚན་མ་རིས་ཅན་མ་ཡིན་པར། །རིས་མེད་ཤེས་བྱའི་བབས་ལས་གྲུབ། །ཐུགས་རྗེ་འཆར་གཞི་སྣ་ཚོགས་ལས། །འདི་འདྲ་གཅིག་ཏུ་ངེས་མེད་པས། །སྣ་ཚོགས་སྣང་ཕྱིར་གཞི་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པ་དང་། ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་ཟད་པའི་སར་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། འབྲས་བུ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཀྱང་། །ཆོས་རྣམས་ཟད་སར་ཕྱིན་པ་དང་། །རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡང་འཇིག །འདི་དུས་བླ་མའི་མན་ངག་ནུབ། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་མཐའ་སྟོངས་པས། །ཆོས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་པས། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །མདོར་ན་གང་ཡང་གནས་པ་མེད། །སོང་བ་མེད་པས་འོང་མེད་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། དུས་གསུམ་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ངས་བསྟན་ཁྱོད་ཀྱིས་ལེགས་པར་ཡིད་ལ་ཟུང་། །ཆོས་སྐུ་སྟོང་གསལ་ཁྱབ་པའི་གདངས་སུ་གོམས་པས་རང་ལུས་གཅིག་ཏུ་གྲོལ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་དུས་ན་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་ཏུ་གནས་པས་ཀུན་ཏུ་ བཟང་པོ་ཐོག་མའི་མགོན་པོར་གྲུབ་ལ། དེའི་ངང་ལས་གཞན་དོན་འཆར་བས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། འདི་ནི་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འབྲས་བུ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ངོ་བོར་རང་འདུག་ཡིན། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འདི་ལ་སུ་གོམས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུའང་འགྱུར། །ཐོག་མའི་མགོན་པོ་དྲི་མེད་དག་པ་འོད་ཀྱི་སྦུབས་ནས་རང་བྱུང་ཤར་བས་ནི། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མཛད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་གསང་མཆོག་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་སྟེ། །དེ་ལས་མི་ལྡོག་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བློ་རྩལ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་སྐལ་པ་ཅན། །འབྲས་བུ་ཀུན་གྱི་ཚད་དུ་ཕྱིན་པར་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་དང་སྐལ་པ་མཉམ་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་སྐུ་ཉིད་གསལ་བར་བསྟན་པ་ལ། རྟེན་ཆོས་སྐུ་དངོས་དང་། བརྟེན་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། རྟེན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བཤད་པ་ལ་ངོ་བོ། ངེས་ཚིག །དབྱེ་བ་གསུམ་ལས། ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་དབྱིངས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་གཏིང་གསལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ངོ་བོ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་སྟེ། རིག་པ་རང་ཤར་ལས། འགྱུར་མེད་འགག་མེད་ཁྱབ་པ་གསུམ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་ངོ་བོའོ། །ཞེས་སོ། །ངེས་ཚིག་ནི་མཐར་ཐུག་གི་གཉེར་བྱ་སྟོང་གསལ་ཀ་དག་གི་ཆོས་ཡིན་པ་དང་། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཆར་གཞིའི་ལུས་སམ་དབྱིངས་ཡིན་པས་ན་ཆོས་སྐུ་སྟེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། མི་འཇིག་སྟོང་དང་གསལ་ བ་གསུམ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་ངེས་ཚིག་གོ། །ཞེས་སོ། །དབྱེ་བ་ལ། རང་ངོ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པས་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཆའམ་ལྡོག་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་དབྱེ་བ་མི་འགལ་བས། བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་དབྱེ་ན། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་སྤྱིར་དབྱེ་བ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ལྔའི་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པས་དབྱེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཆོས་སྐུའི་གནས་སྐབས་ན། ཞིང་ཁམས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། གནས་བསམ་ངོ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད། ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་གཡོ་བ་ཆེན་པོ། འཁོར་སྣ་ཚོགས་རང་བཞིན་མི་གཉིས་པ། བསྟན་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད། དུས་གང་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཆོས་སྐུའི་ལོངས་སྐུའི་གནས་སྐབས་ན། ཞིང་ཁམས་རྡུལ་དང་བྲལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པ། གནས་དྲན་པ་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཆོད་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འདུན་པ་མེད་པ། འཁོར་སྟོང་པ་རང་སྣང་གི་བྱེད་པ་ཅན། བསྟན་པ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ། དུས་རྟག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཆོས་སྐུའི་སྤྲུལ་སྐུའི་གནས་སྐབས་ན། ཞིང་ཁམས་སྟོང་ཉིད་གང་དུའང་རྒྱ་མ་ཆད་པ། གནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཆར་གཞིའི་ཆར་གནས་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་འགག་པ་རང་གསལ་བ། འཁོར་རིས་མེད་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་རང་ལ་གྲུབ་པ། བསྟན་པ་རང་བཞིན་མ་བཅོས་པ། དུས་སྙིང་པོ་མངོན་པར་སྣང་བའོ། །རང་ ཤར་ལས། གསལ་དང་གདངས་དང་མ་འདྲེས་གསུམ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དཔག་མེད་དམིགས་མེད་འཛིན་པ
Chinese
仅仅从显现智慧的深邃细微之处来看，色身和智慧各自独立存在的情况是丝毫没有的。从本体、自性、大悲三者来说，本体安住于色身，因此三身各自的显现并非具有可区分的特征。自性是光明显耀的显现，因此并非具有可区分的颜色。大悲在显现为智慧的部分中，由于形态不落入对境，因此仅仅是色身和智慧各自的部分。 三身各自的部分，本体、自性、大悲真实存在。在“破立”中说：而且，由于本体安住于色身，法身、报身、化身，没有区分和分别的方式，从自然流露中成就，甚至色身颜色等也不在意识的范畴。自性是显现的光芒之相，从白、红、黄、绿、蓝中，没有可区分的特征，从无分别的所知之流中成就。大悲是各种显现的基础，不确定一定是某种特定的形式，因为显现多样，所以称为“基”。又说，就唯一的法身本体而言，由于在任何地方都没有成就，因此在终结之处达到最终的也是它。“果”无法言说，但诸法到达终结之处，自身的成就之边也崩塌，此时上师的口诀隐没，见、修、行的边际消失，因此显现为法的并不存在，色身和智慧的相续断绝，因此没有佛也没有众生，总之，没有任何事物存在，没有过去就没有未来。又说，在《六界》中说：我已阐述三时显现之果，你当善加铭记于心。于法身空明遍布之音声中熟习，自身即得解脱。此时，安住于唯一的法身，成就为普贤王如来原始怙主，从那样的状态中显现利他，因此称为金刚持。在续部中说：此乃三时诸佛之果，自在于普贤王如来之本体中。诸佛之果，谁若熟习此，亦将成为具德金刚持。原始怙主，无垢清净，从光蕴中自然显现，是诸佛事业之自性，获得极密大圆满之身，从那之中不退转，是知之瑜伽士
English
There is not even a little bit of the establishment of form and wisdom as separate entities, merely from the subtle aspect of the clear and profound manifestation of wisdom. From the three, essence, nature, and compassion, since the essence abides as form, the manifestations of the three bodies are not distinct with differentiated characteristics. Nature is the manifestation of clear light, therefore it is not differentiated by colors. In the aspect of compassion manifesting as wisdom, since the form does not fall into an object, it is merely a part of form and wisdom respectively. The respective aspects of the three bodies, essence, nature, and compassion, are actually present. As it says in the *Thal 'Gyur*: Moreover, since the essence abides as form, the rains of Dharma, enjoyment, and emanation, without separation or distinction, are accomplished from the natural flow. Even the color of the form and so on are beyond the realm of the mind. Nature is the aspect of light that manifests, from white, red, yellow, green, and blue, there are no differentiated characteristics, accomplished from the flow of undifferentiated knowables. Compassion is the basis of various manifestations, not determined to be one particular form, because of the diverse appearances, it is called the "ground." It also says, with regard to the essence of the sole Dharmakaya, since it is not established anywhere, reaching the end at the point of exhaustion is also it. "The fruit cannot be expressed, but when all phenomena reach the point of exhaustion, the limit of one's own accomplishment also collapses. At this time, the oral instructions of the guru are obscured, the limits of view, meditation, and conduct are exhausted, therefore what appears as Dharma does not exist. The continuum of form and wisdom is severed, therefore there is no Buddha and no sentient being. In short, nothing remains, since there is no going, there is no coming." It also says, in the *Klong Drugpa*: I have explained the fruit arising in the three times, you should keep it well in mind. By familiarizing yourself with the sound of the Dharmakaya, empty and clear, pervading, one's own body is liberated into oneness. At this time, abiding in the sole Dharmakaya, one is established as Samantabhadra, the primordial protector, and from that state, the benefit of others arises, therefore it is called Vajradhara. In that same tantra it says: This is the fruit of all the Buddhas of the three times, self-abiding in the essence of Samantabhadra. Whoever familiarizes themselves with this fruit of the Buddhas will also become the glorious Vajradhara. The primordial protector, immaculate and pure, arising spontaneously from the womb of light, is the nature of the activities of all the Buddhas, obtaining the body of the great supreme secret, the yogi who knows not to turn back from that
Chinese
哦，具有技能和力量的幸运者啊！对于达到一切果实顶峰的，我和普贤是同等幸运的。如是说。为了如此般清晰地展示法身本身，分为所依之法身本身和能依之智慧的种种广大阐述两部分。其中，阐述所依之法身，分为本体、词义、分类三部分。法身的本体是，具备清净界和清净智二者，远离一切戏论之边，且具有深邃明澈的智慧，自生之本体不可变迁。如《自生智慧》所说：“不变、不灭、遍布三者，是法身的本体。”如是说。词义是，究竟的所求是空明本净之法，并且是所有身和智慧的显现基础之身或界，因此称为法身。如彼续部所说：“不坏、空性和明性三者，是法身的词义。”如是说。分类方面，自性虽已超越戏论之边而无分别，但考虑到功德的部分或某些方面，进行区分并不矛盾。因此，在区分支分时，分为五圆满自性之总分类，以及身语意功德事业五种自性之别分类两种。首先，以幻化进行区分，在法身的法身状态下，刹土不可思议，处所是超越思虑的法性，禅定是不动的大定，眷属是多种多样的，自性无二，教法是不可言说的法性，时间是任何时候都不会改变的法性。在法身的报身状态下，刹土远离尘垢且无染污，处所是断绝了忆念和意识分别，禅定是没有心和心所的意愿，眷属是空性自显的行者，教法是完全清净的对境，时间是非常性的法性。在法身的化身状态下，刹土是空性，在任何地方都不会中断，处所是安住于一切显现的基础之上，禅定是不间断的自明，眷属是无偏的三身自成，教法是自性不造作，时间是精华显现。如《自生智慧》所说：“明、光和不混杂三者，是法身的境。”不可估量，无所缘，执
English
O fortunate one, endowed with skill and power! For those who have reached the pinnacle of all fruits, I, Samantabhadra, am equally fortunate. Thus it is said. To clearly show such a Dharmakaya itself, it is divided into two parts: the basis, the Dharmakaya itself, and the dependent, the extensive explanation of the aspects of wisdom. Among these, the explanation of the basis, the Dharmakaya, is divided into three parts: essence, definition, and classification. The essence of the Dharmakaya is the essence of self-originated wisdom, which possesses both the pure realm and pure wisdom, is free from all extremes of elaboration, and has profound clarity, and is immutable. As it is said in Rigpa Rangshar (Self-Arisen Awareness): "Immutable, unceasing, and pervasive, these three are the essence of the Dharmakaya." Thus it is said. The definition is that the ultimate object of pursuit is the Dharma of emptiness and clarity, primordial purity, and it is the body or realm that is the basis of manifestation for all bodies and wisdoms, therefore it is called Dharmakaya. As it is said in the same Tantra: "Imperishable, emptiness, and clarity, these three are the definition of the Dharmakaya." Thus it is said. As for the classification, although the self-essence is beyond the extremes of elaboration and without differentiation, it is not contradictory to classify it in consideration of the aspects of qualities or certain aspects of reversal. Therefore, when classifying the branches, it is divided into the general classification of the nature of the five perfections and the specific classification of the nature of the five: body, speech, mind, qualities, and activity. First, when classifying by means of emanation, in the state of the Dharmakaya of the Dharmakaya, the realms are inconceivable, the place is the Dharma nature beyond thought, the samadhi is the great immovability, the retinue is diverse and the nature is non-dual, the teaching is the inexpressible Dharma nature, and the time is the Dharma nature that never changes. In the state of the Sambhogakaya of the Dharmakaya, the realms are free from dust and without impurity, the place is where the recollection and mental discrimination are cut off, the samadhi is without desire for mind and mental events, the retinue is the actor of empty self-appearance, the teaching is the completely pure object, and the time is the impermanent Dharma nature. In the state of the Nirmanakaya of the Dharmakaya, the realms are emptiness, and there is no interruption anywhere, the place is abiding on the basis of all manifestations, the samadhi is the uninterrupted self-clarity, the retinue is the unbiased three bodies self-accomplished, the teaching is the unconditioned nature, and the time is the manifestation of the essence. As it is said in Rigpa Rangshar (Self-Arisen Awareness): "Clarity, radiance, and non-mixture, these three are the objects of the Dharmakaya." Immeasurable, without object, holding