Tibetan
ས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ལུས་མིར་སྣང་ཡང་དགོངས་པ་སངས་རྒྱས་སུ་དག་པས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྤྲུལ་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ད་ལྟ་འཁོར་ཚོམ་བུ་རེའི་དོན་བྱེད་ལ། ཕྱི་ནས་ནམ་མཁའི་མཐའ་མཉམ་གྱི་ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་པའོ། །ཀུན་བྱེད་ལས། ལུས་ནི་གང་ཟག་ལྷ་མི་ཡང་། །དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ སངས་རྒྱས་ཡིན། །དེ་ཡིས་སེམས་ཅན་དོན་བྱས་ནས། །རྩོལ་སྒྲུབ་མི་བྱེད་བདེ་བར་གནས། །ཞེས་པ་དང་། རང་ཤར་ལས། བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྤྲུལ་སྐུ་ནི། །རང་གི་རྒྱུད་འགྲོལ་མངོན་སངས་རྒྱས། །དེ་ནས་སྤྲུལ་པ་འགྱེད་པའོ། །ཕྱི་ནང་བྱ་བ་རྫོགས་པ་དང་། །བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྤྲུལ་སྐུར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཕྱི་ནས་དོན་མཛད་ཚུལ་ནི། ཕྱོགས་བཅུར་ཐུགས་རྗེའི་རོལ་པ་ཚད་མེད་པས། །སྤྲུལ་པ་འཕྲོ་བས་འགྲོ་བའི་དོན་ཀུན་མཛད། །འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་མཛད་པ་ཉེ་བར་སྟོན། །འདི་ནི་རང་བཞིན་བབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས། །རྩལ་གྱི་ཐུགས་རྗེ་ཕྱོགས་མེད་ཤར་བ་ལས། །རོལ་པས་གཞན་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན། །རང་སྣང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་བདེ་བའི་ཚེ། །ཆོས་ཉིད་བར་དོའི་སྣང་བ་ཀ་དག་གི་ཆོས་སྐུར་ཐིམ་ནས། དབྱེར་མེད་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་ཏུ་གནས་ཏེ། སྐུ་གདུང་འབར་བ་ལས། དེ་ནས་ངོ་བོ་ཀ་དག་ལ། །ཉི་མ་ལ་ནི་ཟེར་འདུས་ལྟར། །རང་གི་སྤྲུལ་པར་བཅས་པ་ནི། །རང་གི་ངོ་བོར་རང་ཐིམ་ནས། །དབྱེར་མེད་འབྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ཆོས་སྐུའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཐུགས་རྗེ་དང་། གདུལ་བྱའི་ལས་འཕྲོ་དག་པ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྲུན་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་གང་ལ་གང་འདུལ་བའི་སྤྲུལ་པ་ཚད་མེད་པ་འཕྲོ་བ་ནི་ཐུགས་རྗེའི་རོལ་པ་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུ་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པའི་ཞིང་དུ་ཤར་ནས་གཞན་དོན་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འབད་པ་དང་རྩོལ་བ་མེད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། རང་བཞིན་ཤུགས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ནི། །མཛད་པའི་རྩོལ་བ་ཡེ་མེད་པར། །མ་བྱས་སྣང་བའི་ཚུལ་དག་ཏུ། །ཡེ་ནས་འབྱེད་པ་མེད་པར་སྣང་། །ཉི་མ་ལས་ནི་འོད་བཞིན་དུ། །རང་གིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རང་གི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་སྣང་། །ཞེས་སོ། །སངས་རྒྱས་ནས་ཐུགས་རྗེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་བའི་འཐད་པ་ནི། མ་དག་ཆ་ཤས་རོལ་པ་ཉེར་ཞི་ཡང་། །མ་དག་འགྲོ་ལ་སྤྲུལ་པ་སྣང་བ་ནི། །སྟོན་པའི་ཇི་བཞིན་ཤུགས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་དང་། །
Chinese
如是。 这样的瑜伽士，虽然身体显现为凡人，但由于其意已清净为佛，故称为事业圆满之化身。现在利益每一小群眷属，之后利益如虚空般无边无际的一切有情众生。《一切作》中说：身体可以是人或神，意却是法性佛。他利益众生之后，无需勤作，安乐而住。又，《自显》中说：事业圆满之化身，是自身解脱，现证菩提，然后化现化身。内外事业皆圆满，故称为事业圆满之化身。如是。 之后利益众生的方式是：以十方无量的大悲游舞，化身散发，成办一切有情的利益，示现尽轮回之际事业亦不间断。这是从自性本然的体性中，任运生起无偏的慈悲，以游舞圆满成办他利。当自显现证悟菩提安乐之时，法性中阴的显现融入本初清净的法身，安住于无别的唯一法身中，从身躯燃烧起。之后，在本初清净的体性中，如阳光聚集光芒一般，连同自己的化身，融入自己的体性中，变得无别，不可分离。如是。 虽然未曾离开法身的境界，但任运成就的慈悲，以及所化众生的业缘清净，在创造得见佛陀的善根之有情世间中，随应所化而示现无量化身，这就是大悲的游舞。在十方无边无际的刹土中显现，为了他利，直至轮回未空之际，恒常不断地出现。这也是无需努力和勤作，任运成就的。《空六法》中说：自性力量的慈悲，没有任何造作的勤奋，在未经造作的显现方式中，本来就显现为无有分别。如阳光般，并非自己所作，而是自己的自性如是显现。如是。 从佛陀以慈悲利益有情的道理是：虽然不净分的部分游舞已经止息，但对不净的众生，化身仍然显现，这是导师本然力量的慈悲。
English
So it is. Such a yogi, although appearing in a human body, is called a Nirmanakaya of accomplished activity because his mind is purified as a Buddha. Now he benefits each small group of disciples, and later he benefits all sentient beings as vast as the sky. The Kunje states: The body may be a person, god, or human, but the mind is the Dharmata Buddha. Having benefited sentient beings, he dwells in bliss without effort or striving. Also, the Rangshar states: The Nirmanakaya of accomplished activity is one who has liberated his own lineage and manifestly attained enlightenment. Then he emanates manifestations. Both inner and outer activities are accomplished, and he is regarded as the Nirmanakaya of accomplished activity. So it is. The way of benefiting others later is: With immeasurable compassion playing in the ten directions, emanations radiate, accomplishing all the benefit of beings, showing that activity is close until samsara remains. This is from the essence of inherent nature, from the spontaneous arising of impartial compassion, the play perfectly accomplishes the benefit of others. When the self-appearance manifestly awakens to bliss, the appearance of the Bardo of Dharmata dissolves into the Dharmakaya of primordial purity, abiding in the single, indivisible Dharmakaya, from the burning of the body. Then, in the essence of primordial purity, like rays gathering in the sun, together with one's own emanations, one dissolves into one's own essence, becoming inseparable and indivisible. So it is. Without moving from the state of Dharmakaya, spontaneous compassion, and the purification of the karma of those to be tamed, in the world of beings who create the root of virtue to see the Buddha, immeasurable emanations radiate according to what needs to be tamed, which is the play of compassion. Appearing in the boundless and limitless fields of the ten directions, for the benefit of others, it continuously arises until samsara is not empty. This also arises spontaneously without effort or striving. The Klong Drugpa states: The compassion of the power of nature is without any effort of action, in the way of unmade appearances, it appears from the beginning without separation. Like light from the sun, it is not made by oneself, but one's own nature appears in that way. So it is. The reason why compassion arises from the Buddha to benefit sentient beings is: Although the play of impure parts has ceased, the emanation still appears to impure beings, which is the compassion of the teacher's inherent power.
Tibetan
འགྲོ་སེམས་གཙང་མའི་ལས་སྨོན་དག་པས་འཆར། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རུ་གཅིག་ཏུ་ཞི་བར་བཞུགས་པ་དེའི་ཚེ། རང་ངོ་སྣང་མི་སྣང་དང་བྱ་བྱེད་ལས་འདས་པས་སྣང་བའི་ཕྱོགས་ལས་ལོག་ཅིང་། འཁྲུལ་སྣང་ཆ་དང་བཅས་པ་སྤངས་ལ། མི་སྣང་བས་འཁྲུལ་སྣང་གི་སྣོད་བཅུད་རང་ངོ་ན་མེད་དེ། བད་ཀན་ལོག་པས་རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་དང་དུང་སེར་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ལོག་ནས་རང་ངོར་མི་སྣང་བ་བཞིན་དུ། འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ཆ་དང་བཅས་པ་གཟིགས་ཡུལ་རང་མཚན་དུ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་དུ་མེད་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་ཐུགས་རྗེའི་གཟིགས་པ་འཇུག་པ་འདི་ལ། ཁ་ཅིག་གི་འདོད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་རླབས་ལས་གཞན་སྣང་དུ་གཟུགས་སྐུ་སྣང་ཡང་སངས་རྒྱས་ལ་གཏན་ནས་མི་སྣང་བས་སེམས་ཅན་མི་གཟིགས་སོ་ཞེས་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་མཆོད་སྡོང་དང་ནོར་བུ་དང་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་གི་ དཔེ་འགོད་པའང་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་རང་ངོར་མི་སྣང་བ་དེ་འཐད་ཀྱང་། གདུལ་བྱ་མི་མཁྱེན་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་འགལ་ཞིང་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་འཁྲུལ་སྣང་རང་མཚན་དུ་གཟིགས་ནས་དོན་མཛད་པར་འདོད་པའང་། གདུལ་བྱ་མཁྱེན་ངོས་དེ་འཐད་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་རང་མཚན་པ་རང་ངོ་ན་སྣང་བ་དེ་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། ཞིང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་མ་རྫོགས་པར་ཐལ་ཏེ། མ་དག་པའི་འཁྲུལ་སྣང་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། གནས་གྱུར་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཐོབ་པར་ཐལ་ཏེ། འཛིན་བཅས་དབང་པོ་ལྔའི་སྣང་ཡུལ་འཁྲུལ་པ་མ་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་སྒྲིབ་པ་མ་དག་པའི་སངས་རྒྱས་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་ལ། དག་པ་ས་གསུམ་ནས་འཁྲུལ་སྣང་གནས་གྱུར་ཏེ་ཞིང་དག་པར་བཤད་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཡིད་དང་འཛིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག །གྱུར་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་དང་། །ཞིང་དང་ཡེ་ཤེས་ལས་དག་ལ། །དབང་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཡིས་གནས། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ཐུགས་རྗེའི་ཆ་ལས། གཟུགས་སྐུ་གཉིས་སྣང་བས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་དེ་ཡང་། རང་ངོ་མ་འཁྲུལ་པས་འཁྲུལ་སྣང་མི་སྣང་བཞིན་དུ། གཞན་ལ་མེད་པ་གསལ་སྣང་དུ་འཆར་བ་ཙམ་དེ་གཟིགས་ནས། དེ་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་སྟེ། ལྷ་ཡི་མིག་དག་པས་བལྟས་པ་ན་རང་ངོ་གཟུགས་སྣང་མ་འཁྲུལ་ ལ། གཞན་ཞིག་ལ་རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་དང་དུང་སེར་འཛིན་དང་། གཉིད་ལས་རྨི་ལམ་དུ་
Chinese
以清净的意乐之业愿而显现。当安住于法身一味之中时，由于自性不显现也不隐没，并且超越了能作和所作，从而从显现的方面返回，舍弃了包含错觉在内的一切。由于不显现，错觉的器情在自性中并不存在。就像白脉病变导致眼花、毛发幻影和黄白色海螺的错觉消失，在自性中不再显现一样。轮回的错觉及其所有部分，在所见之处皆无自性。虽然如此，但对众生生起慈悲的垂视。有些人认为，由于众生的愿望和佛陀的加持，显现为其他形象的色身，但佛陀根本不显现，因此不看众生，这就像用虚空中的宝幢、珍宝和如意树来比喻一样，一方面承认错觉在自性中不显现是合理的，但另一方面认为佛陀不了解所化众生是极不合理的。这与全知相违，并且存在缺少如所有智的过失。有些人认为，佛陀将错觉视为自性而利益众生，虽然承认佛陀了解所化众生是合理的，但认为错觉以自性的方式在自性中显现是极不合理的。因为这将导致清净刹土的修持尚未圆满，因为不清净的错觉仍然显现。并且这将导致尚未获得转依的殊胜之处，因为具有能执的五根的显现对境是不清净的错觉。如果承认这一点，就会有佛陀存在未清净的障碍的过失。如果说从清净的三地开始，错觉就已转依，刹土已清净，那么更不用说佛陀的果位了。《经庄严论》中说：“意与执着及分别，转变故无分别性，刹土与智皆清净，自在以四相而住。”这很清楚地说明了这一点。因此，唯一的佛陀在成为法身一味之后，从任运成就的智慧和慈悲中，显现二种色身而利益众生，这就像自性不迷惑，错觉不显现一样。只是看到在他人身上没有的清晰显现，然后为他们说法。就像以清净的天眼观看时，自性的形象显现没有错乱，而在其他人身上则有眼花、毛发幻影、黄白色海螺，以及从睡眠中产生的梦境一样。
English
It arises from pure intention and aspiration. When abiding peacefully in the oneness of the Dharmakaya, because one's own nature neither appears nor disappears, and transcends action and agent, it reverts from the side of appearance, abandoning all that includes illusion. Because of non-appearance, the container and contents of illusion do not exist in one's own nature. Just as the illusion of blurred vision, hair-like floaters, and holding a yellow-white conch disappears due to reversed phlegm, and does not appear in one's own nature, so too, the illusion of samsara and all its parts have no self-nature in what is seen. Although it is thus non-existent, this entering of compassionate gaze upon sentient beings is such that some assert that although the Rupakaya appears as other appearances due to the aspirations of sentient beings and the blessings of the Buddhas, it does not appear at all to the Buddhas, so they do not see sentient beings. They give the example of a sky-supporting stupa, a jewel, and a wish-fulfilling tree. While it is reasonable to admit that illusion does not appear in one's own nature, it is extremely unreasonable to say that the Buddhas do not know those to be trained. This contradicts omniscience and has the fault of lacking knowledge of all things as they are. Some assert that the Buddhas see illusion as self-nature and act for the benefit of beings. While it is reasonable to admit that the Buddhas know those to be trained, it is extremely unreasonable to say that illusion appears as self-nature in one's own nature. For this would imply that the practice of pure lands is not yet complete, because impure illusion still appears. And it would imply that the special transformation of the basis has not yet been attained, because the objects of appearance of the five sense faculties with grasping are impure illusions. If one asserts this, there would be the fault of the possibility of Buddhas with uncleared obscurations. If it is said that from the three pure grounds onwards, illusion is transformed and the lands are purified, then what need is there to mention the state of Buddhahood? As the Ornament of the Sutras says: "Because mind and grasping and discrimination are transformed, there is non-discrimination, and because the lands and wisdom are pure, the faculties abide in four aspects." This is clear. Therefore, the sole Buddha, having become one taste in the Dharmakaya, from the spontaneously accomplished wisdom and compassion, performs the benefit of beings by the appearance of the two Rupakayas. Just as one's own nature is not deluded and illusion does not appear, so too, by seeing only the clear appearance that is absent in others, they teach the Dharma to them. Just as when looking with pure divine eyes, the appearance of form in one's own nature is not mistaken, while in others there is blurred vision, hair-like floaters, holding a yellow-white conch, and dreams from sleep.