Tibetan
།བསམ་བརྗོད་ཀུན་ལས་འདས་རུང་མ་འདས་རུང་། །དགག་སྒྲུབ་འཁྲུལ་པ་ཞིག་རུང་མ་ཞིག་རུང་། །རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྟོགས་རུང་མ་རྟོགས་རུང་། །ད་ལྟར་གྱི་རིག་པ་ལ་བྱ་བྱའི་ཆོས་མི་འདུག་པས་བྱར་མེད་ཟང་ཀ་རྗེན་པ་ལས་འདི་ལ་ཆོས་ཀྱིས་བཅོས་སུ་མེད་དེ། རིག་པ་རང་གྲོལ་ལས། ཡང་དག་རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ། །བྱ་དང་བྱེད་པའི་རིག་པ་མེད། །འཛིན་པས་གོལ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ལ། །ལམ་ལ་དགག་དང་སྒྲུབ་པ་མེད། །ལྟོས་པའི་རིག་པ་གང་ཡང་མེད། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ཆར་འཛིན་པ་མེད། །ཅེས་པ་དང་། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། བྱས་དང་བྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐོག་མ་ཉིད་ནས་བྱ་བྱེད་བྲལ། །ཞེས་སོ། །ཡིད་ལ་བྱར་མེད་ཡེ་ཟད་ཆེན་པོར་རྟོགས་པས་བློའི་དམིགས་བསམ་སྤྲོ་བསྡུ་ལས་འདས་པར་ལ་བཟླ་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་ དོན་ལ་བསྒོམས་རུང་མ་བསྒོམས་རུང་། །བླང་དོར་མེད་པས་དཔྱད་རུང་མ་དཔྱད་རུང་། །གནས་ལུགས་འབྲས་བུ་གྲུབ་རུང་མ་གྲུབ་རུང་། །ས་དང་ལམ་ལ་བགྲོད་རུང་མ་བགྲོད་རུང་། །རིག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་སངས་ཆོས་ཀྱིས་མ་གོས་པར་རྟོགས་པས་འདི་ཡིན་གཏད་སོའི་ཆོས་ལ་དཔྱད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་མེད་པ་ལས། སྣང་བྱེད་མ་ཡིན་སྣང་བའི་ཕྱོགས་དང་བྲལ། །སྒྲིབ་བྱེད་མ་ཡིན་སྒྲིབ་པའི་ཆོས་ལས་འདས། །བྲི་བ་མ་ཡིན་ཐོགས་མེད་ཕྱོགས་བཅུར་ཁྱབ། །རྩོལ་བ་མ་ཡིན་རྩོལ་སྒྲུབ་ཆོས་དང་བྲལ། །གཅིག་པུ་མ་ཡིན་དུ་མའི་ཆོས་དང་བྲལ། །ཞེས་པ་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། མ་བཅོས་རྣལ་མ་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། །ཆོས་ཉིད་ལས་ནི་སངས་རྒྱས་གུད་ན་མེད། །སངས་རྒྱས་མིང་དུ་བཏགས་པ་བླ་དྭགས་ཡིན། །ཆོས་ཉིད་བྱ་བ་གཞན་མེད་རང་སེམས་ཏེ། །རང་སེམས་མ་བཅོས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རུ་བཤད། །མ་བཅོས་པ་ལ་ཡེ་ནས་སྐྱེ་མེད་པས། །སྐྱེ་མེད་དོན་ལ་བཙལ་ཞིང་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། །བཙལ་ཞིང་བསྒྲུབས་པས་བྱར་མེད་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །རིག་པ་སྒྲིབ་མེད་ཟང་ཀར་རྟོགས་པས་བྲལ་ཐོབ་མེད་པར་ལ་བཟླ་བ་ནི། སྒྲིབ་པ་ཀུན་དང་བྲལ་རུང་མ་བྲལ་རུང་། །བསྐྱེད་རྫོགས་ཆོས་ཉིད་རྫོགས་རུང་མ་རྫོགས་རུང་། །ཐར་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་རུང་མ་ཐོབ་རུང་། །འགྲོ་དྲུག་འཁོར་བར་འཁྱམས་རུང་མ་འཁྱམས་རུང་། །རིག་པའི་ངོ་བོ་འདི་ལ་སྤངས་ཐོབ་དང་གྲོལ་འཁྲུལ་མི་འདུག་པས། ད་ནི་ཡར་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོབ་ཏུ་མི་ རེ་བས་དེའི་ལམ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ཆོས་མི་བསྒོམ། མར་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཀྱིས་མི་དོགས་པས་དེའི་རྒྱུ་སྡིག་སྒྲིབ་ལ་སྦྱོང་བཤགས་མི་བྱེད། བྱར་མེད་ཆོས་མེད་དུ་ལས་ཟད་པས་འ
Chinese
无论是否超越一切思虑言说，无论是否破除能立所立的错觉，无论是否证悟觉性的见地。因为当下的觉性中没有能作所作的法，所以在这无所作为的赤裸空性中，无法用任何法来修饰。如《觉性自解脱》中所说：“在真实现实的觉性本体中，没有能作和所作的觉性。对于因执着而迷失的根本，道上没有遮破和建立。没有任何依赖的觉性，没有边际和局限的执着。”又如《摩尼宝鬘》中所说：“因为没有造作和生起，所以从一开始就远离能作所作。”因此，心中证悟无所作为、彻底寂灭的境界，就是超越了心识的专注、思维、开展和收摄。法性 的意义上，无论修不修持，因为没有取舍，无论观察不观察，无论实相的果是否成就，无论是否行走于地道。因为觉性的本体是空明，没有被法所染污，所以不应观察诸如此类的法。如《无字》中所说：“不是显现者，远离显现的方面；不是遮蔽者，超越遮蔽的法；不是减少者，无碍地遍布十方；不是勤奋者，远离勤奋和成就的法；不是唯一者，远离多样的法。”又如《普作续》中所说：“无为的本性是万法的法性，法性之外没有其他的佛，佛只是一个名称而已。法性的作用不是其他，就是自心，自心无为即是法身。因为无为本来无生，所以无生的意义无法寻觅和修证。寻觅和修证也无法成就无所作为。”因为觉性是无有遮蔽的空性，所以证悟到没有舍弃和获得。无论是否远离一切遮蔽，无论生圆次第的法性是否圆满，无论是否获得解脱的果，无论是否在六道轮回中流转。因为觉性的本体中没有舍弃和获得，也没有解脱和迷惑，所以现在不再期望从佛那里获得什么，因此不修持生圆次第的道。也不再害怕在轮回中流转，因此不对治其因——罪业和遮蔽，不做忏悔。因为无所作为、没有法，所以业力已经耗尽。
English
Whether or not it transcends all thoughts and expressions, whether or not it dispels the illusion of subject and object, whether or not it realizes the view of awareness. Because there are no actions or objects of action in the present awareness, in this naked emptiness of non-action, there is no way to adorn it with any dharma. As it says in 'Awareness Self-Liberated': 'In the essence of true and real awareness, there is no awareness of doing and being done. For the root of straying through clinging, there is no rejection or establishment on the path. There is no dependent awareness, no clinging to boundaries or limitations.' And as it says in 'Garland of Pearls': 'Because there is no creation or arising, from the very beginning it is free from doing and being done.' Therefore, realizing the state of non-action and complete cessation in the mind is to transcend the focus, thought, expansion, and contraction of the mind. In the meaning of dharmata, whether or not you meditate, because there is no acceptance or rejection, whether or not you examine, whether or not the result of reality is achieved, whether or not you walk the grounds and paths. Because the essence of awareness is empty and clear, unpolluted by dharma, you should not examine dharmas such as 'this is it.' As it says in 'Without Letters': 'It is not a manifestor, it is separate from the aspect of manifestation; it is not an obscurer, it transcends the dharma of obscuration; it is not diminishing, it pervades the ten directions without obstruction; it is not diligent, it is separate from the dharma of diligence and accomplishment; it is not one, it is separate from the dharma of multiplicity.' And as it says in 'The All-Creating King': 'The unconditioned nature is the dharmata of all things, there is no other Buddha apart from dharmata, Buddha is just a name. The function of dharmata is not other, it is self-mind, self-mind unconditioned is said to be the dharmakaya. Because the unconditioned is originally unborn, the meaning of unborn cannot be sought or cultivated. Seeking and cultivating will not accomplish non-action.' Because awareness is unobstructed emptiness, realizing that there is no abandonment or attainment. Whether or not you are free from all obscurations, whether or not the dharmata of generation and completion is perfected, whether or not you attain the fruit of liberation, whether or not you wander in the six realms of samsara. Because there is no abandonment or attainment, no liberation or delusion in the essence of awareness, now there is no longer any expectation of attaining anything from the Buddha, therefore you do not cultivate the path of generation and completion. Nor are you afraid of wandering in samsara, therefore you do not remedy its cause—sins and obscurations, you do not make confession. Because there is no action and no dharma, karma is exhausted.
Tibetan
ཁོར་འདས་སྤངས་ཐོབ་མེད་པར་བློ་བདེ་བས་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། གཞི་ནས་གཞན་བྱུང་ཆོས་མེད་པས། །གདོད་ནས་རང་བྱུང་ཉག་གཅིག་གོ། །གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ཟད་པས། །ཐིག་ལེ་ཟླ་དང་བྲལ་བ་ཉིད། །མུན་པ་གདོད་ནས་རྣམ་དག་པས། །རིག་པའི་སྣང་བ་འོད་གསལ་ཁྱབ། །འཁོར་བ་རྒྱུ་མེད་འགགས་ཟིན་པས། །ཡེ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས། །མཚན་མའི་དངོས་པོ་སྟོང་སངས་པས། །བདག་འཛིན་བློ་ནི་ཡེ་ནས་ཟད། །ཅེས་སོ། །ཆོས་ཟད་རྒྱ་གྲོལ་ཕྱམ་གདལ་དུ་རྟོགས་པས་གང་ལ་ཡང་རྩིས་མེད་རང་ཡན་དུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་རུང་མ་གྲུབ་རུང་། །རྟག་ཆད་གཉིས་འཛིན་བཅིངས་རུང་མ་བཅིངས་རུང་། །ཆོས་ཉིད་དགོངས་པར་སླེབ་རུང་མ་སླེབ་རུང་། །གོང་མའི་རྗེས་སུ་སྙོགས་རུང་མ་སྙོགས་རུང་། །ད་ནི་རིག་པའི་སྟེང་འདིར་ཁྱད་མི་འདུག་སྟེ། ཆོས་ལ་བྱར་མི་འདུག །བྱས་ཀྱང་ཆོས་སུ་མི་འདུག །ཡོད་མེད་མཐར་འདུག །ཡིན་མིན་བློར་འདུག །ལྟ་སྒོམ་སྒྲོག་ཏུ་འདུག །ཆོས་ཉིད་གོལ་སར་འདུག །འཁོར་འདས་རིག་པར་འདུག །རིག་པ་ཟང་ཐལ་དུ་འདུག །ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་འདུག །ཕྱལ་པ་རང་ཡན་གྱི་ཤེས་པ་རྒྱ་གྲོལ་བར་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །བསམས་ན་རྟོག་པ། བསྒོམས་ན་བློ། བརྗོད་ན་ ཚིག །བལྟས་ན་གཟུང་འཛིན། བཞག་ན་ཆོས་ཉིད། བྱས་ན་འཁོར་བ། བྱུང་ན་རང་ཤར། རང་བབས་གནམ་ཡན་གྱི་ཤེས་པ་དགའ་བདེ་གུ་ཡངས་སུ་ཐལ་ལོ། །བྱས་པས་མི་ཟིན། བལྟས་པས་མི་མཐོང་། བསྒོམས་པས་མི་གྲོལ། བཙལ་བས་མི་འགྲུབ། གློད་པས་མི་གྲོལ། བཟུང་བས་མི་ཟིན། ཆོས་ཟད་མིང་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཟང་ཀ་རྗེན་པར་ཐལ་ལོ། །འཁོར་འདས་ལ་བར་མེད། ཟང་ཐལ་ལ་རྗེས་མེད། རང་ཤར་ལ་རིས་མེད། རང་གྲོལ་ལ་ཆོས་མེད། ཆོས་ཟད་ལ་མིང་མེད། ལྟ་སྒོམ་ལ་རྩིས་མེད། རང་རིག་ལ་སེམས་མེད། ཕྱལ་པ་ལ་རིས་མེད། སྐྱེ་འགག་ལ་གཞི་མེད། རང་གསལ་བར་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཅར་ཕོག་རིས་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །ཤར་ས་ནས་གྲོལ། སྣང་ས་ནས་སྟོང་། འགྱུ་ས་ནས་ཡལ། ཡིན་ས་ནས་མིན། མིན་ས་ནས་ཡིན། ཡོད་ས་ནས་མེད། མེད་ས་ནས་ཡོད། གནས་ས་ནས་འགྱུ། འགྱུ་ས་ནས་གནས། རང་བཞིན་བར་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གྱི་བསམ་གཏན་དུ་ཐལ་ལོ། །ཡོད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་རྟག་མི་སྲིད། མེད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་ཆད་མི་སྲིད། ཡོད་མེད་དུ་བལྟས་ཀྱང་མཐར་མི་ལྷུང་། ཡིན་མིན་དུ་ཤར་ཡང་རིས་སུ་མ་བཅད། བདེ་སྡུག་ཏུ་སྣང་ཡང་རྗེས་མི་མཐུད། ཆོས་ཉིད་དུ་སངས་ཀྱང་བློ་མི་འཇུག །བར་མེད་དུ་གྲོལ་ཡང་གཤིས་མི་སྐྱོང་། རིས་མེ
Chinese
因为对轮回涅槃没有舍弃和获得而感到心安。如《摩尼宝鬘》中所说：从根本上说没有从他处产生的法，本来就是自生的唯一。一和二的数字已经穷尽，明点与月亮分离。黑暗本来就是完全清净的，智慧的显现光明普照。轮回没有原因已经止息，本来就是自生佛的境界。有相的事物空寂，我执的念头本来就已穷尽。如是。因为通达法尽、解脱广大、坦然开阔，所以对任何事物都不在意，处于自在的状态。无论是自性任运成就还是没有成就，无论是执着于常断二边还是没有束缚，无论是领悟法性还是没有领悟，无论是追随上师还是没有追随，现在于觉性之上没有差别，对法没有可做的，即使做了也不是法，有和无最终归于一处，是和非存在于心中，见和修存在于言说中，法性存在于过失之处，轮回涅槃存在于觉性中，觉性存在于通透中，通透存在于赤裸中，自然自在的觉性已经广大解脱，毫无阻碍。如果思维就是分别念，如果禅修就是心，如果说就是词语，如果看就是能取所取，如果安住就是法性，如果做就是轮回，如果生起就是自显，自然而然、如天空般自在的觉性已经喜乐宽广。做了也无法抓住，看了也无法看见，禅修也无法解脱，寻找也无法成就，放下也无法解脱，抓住也无法抓住，法尽、无名的觉性已经坦然赤裸。轮回涅槃之间没有间隔，通透之中没有痕迹，自显之中没有界限，自解脱之中没有法，法尽之中没有名称，见修之中没有在意，自明之中没有心，自然之中没有界限，生灭之中没有基础，自明无碍的觉性已经当下直指、毫无分别。从显现处解脱，从显现处空性，从流动处消失，是的地方不是，不是的地方是，有的地方没有，没有的地方有，住的地方变化，流动的地方安住，自性无碍的觉性已经如流水般的禅定。即使观修有，也不可能恒常，即使观修无，也不可能断灭，即使观有无，也不会堕入边见，即使显现是和非，也不会划定界限，即使显现乐和苦，也不会延续痕迹，即使觉悟法性，心也不会介入，即使无碍解脱，也不会守护自性，没有界
English
Because of being at ease with the mind without abandoning or attaining samsara and nirvana. As it says in the "Pearl Rosary": From the ground up, there is no dharma that arises from elsewhere, From the beginning, there is only one self-arising. Because the numbers of one and two are exhausted, The bindu is separated from the moon. Because darkness is pure from the beginning, The light of awareness pervades clearly. Because samsara has ceased without cause, It is the state of self-enlightened Buddha from the beginning. Because the objects of signs are empty, The mind of self-grasping is exhausted from the beginning. Thus it is. Because of realizing that dharma is exhausted, liberation is vast, and it is completely open, one does not care about anything and is in a state of natural freedom. Whether self-nature is spontaneously accomplished or not, Whether clinging to the two extremes of permanence and annihilation or not bound, Whether one attains the meaning of dharmata or not, Whether one follows the predecessors or not, Now there is no difference in this state of awareness. There is nothing to do with dharma. Even if done, it is not dharma. Existence and non-existence ultimately come to an end. Being and non-being reside in the mind. View and meditation reside in speech. Dharmata resides in the place of error. Samsara and nirvana reside in awareness. Awareness resides in transparency. Transparency resides in nakedness. The knowledge of natural freedom has become vast and unobstructed liberation. If thought, it is conceptualization. If meditated, it is mind. If spoken, it is words. If looked at, it is grasping and the grasped. If placed, it is dharmata. If done, it is samsara. If arisen, it is self-arising. The knowledge of natural, sky-like freedom has become joyful and expansive. It cannot be grasped by doing. It cannot be seen by looking. It cannot be liberated by meditating. It cannot be accomplished by searching. It cannot be liberated by releasing. It cannot be grasped by holding. The knowledge of dharma exhaustion and namelessness has become nakedly transparent. There is no gap between samsara and nirvana. There is no trace in transparency. There is no limit in self-arising. There is no dharma in self-liberation. There is no name in dharma exhaustion. There is no concern in view and meditation. There is no mind in self-awareness. There is no limit in naturalness. There is no basis in arising and ceasing. The self-luminous, unobstructed knowledge has become directly penetrating and without discrimination. Liberated from the place of arising. Empty from the place of appearance. Vanished from the place of movement. Not from the place of being. Is from the place of not being. Non-existent from the place of existence. Existent from the place of non-existence. Changing from the place of abiding. Abiding from the place of movement. The naturally unobstructed knowledge has become a continuous stream of contemplation. Even if one meditates on existence, it is impossible to be permanent. Even if one meditates on non-existence, it is impossible to be annihilated. Even if one looks at existence and non-existence, one will not fall into extremes. Even if being and non-being arise, one will not draw boundaries. Even if happiness and suffering appear, one will not continue the traces. Even if one awakens to dharmata, the mind will not intervene. Even if one is liberated without obstruction, one will not protect one's nature. No bound