Tibetan
ད་ཕྱོགས་ཡན་གྱི་ཤེས་པ་ཁ་ཡན་དུ་ཐལ་ལོ། །ཡོད་དུ་ཆུག །མེད་དུ་ཆུག །སྣང་དུ་ཆུག །སྟོང་དུ་ཆུག །ཡིན་དུ་ཆུག །མིན་ དུ་ཆུག །བཟང་དུ་ཆུག །ངན་དུ་ཆུག །རྟོགས་སུ་ཆུག །མ་རྟོགས་སུ་ཆུག །རང་སངས་རྗེན་པ་སྟོང་ཡལ་གྱི་ཤེས་པ་ཁ་གང་རྒྱ་ཕྱལ་རྗེས་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །ཡེ་ནས་མ་གྲོལ་ཏེ་གཞི་མེད། རང་ངོ་མི་ཤེས་ཏེ་གཉིས་མེད། ལྟ་སྒོམ་མི་སྤྱོད་དེ་བྱར་མེད། གནས་ལུགས་མི་སྐྱོང་སྟེ་ངང་མེད། རང་བབས་མི་འཇོག་སྟེ་གནས་མེད། རང་སར་མི་གྲོལ་ཏེ་རྟེན་མེད། ཡེ་སངས་ཆོས་མེད་དེ་དབྱིངས་མེད། མཐར་ཐུག་རིས་མེད་དེ་མཐོང་ཐོབ་ལས་འདས། ཆོས་མེད་བྱ་བྲལ་གྱི་ཤེས་པ་རྗེན་པར་ཐལ་ལོ། །ལྟ་སྒོམ་གྱི་གཟེབ་ཏུ་མ་འཆིངས། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་རར་མ་གཞུག །གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་དུ་མ་བསྐྱངས། ཟལ་ཐལ་གྱི་རྗེན་ལ་མ་འབུད། ཤར་གྲོལ་གྱི་འཕྲང་ལ་མ་བཤར། རང་ཡུལ་གྱི་ཕྱམ་ལ་མ་བསྐྱུར། རང་གྲོལ་གྱི་དོན་ལ་མ་སྤྱོད། བརྗོད་མེད་ཀྱི་གཤིས་ལ་མ་སྐྱེལ། གཏད་མེད་ཀྱི་རིག་པ་གཏོད་མེད་དུ་ཕྱམ་པ་ལ་ངང་དྭངས་ཀྱི་ཤོལ་འདེབས་སྒྲོག་ཏུ་ཆེ་བས། ཆོས་མ་བསྒོམས། བློ་མ་བསྒྱུར། སྔུན་མ་བསུ། རྗེས་མ་སྙོགས། ད་ལྟ་མ་བཟུང་། ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་དུ་མ་བསྐྱངས་པར་རྩིས་མེད་རང་ཡན་གྱི་རིག་པ་མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས་ཆེན་པོར་ཐལ་ལོ། །ད་ནི་ཅིར་སྣང་རྒྱ་ཡན་དུ་སངས་པས། ཡིན་མིན་གྱི་རྩིས་ལས་འདས་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་ལྟར་སྨྲ་དང་བྱ་བྱེད་རྣམས། །སྟོང་རིག་གསལ་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །བཟང་དང་ངན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས། །བསྒོམ་པ་ཆུ་བོའི་ཀློང་ཆེན་ཡིན། །ལོག་ལྟ་ཡང་དག་འདོད་པ་རྣམས། ། རྣལ་འབྱོར་རིས་མེད་ལྟ་བ་ཡིན། །རེ་དང་དོགས་པར་འཛིན་པ་ཀུན། །ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཞེས་པ་ཐོག་ཏུ་བབས་པའི་དུས་སོ། །རྟོགས་པ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་གསལ་བར་བཤད་པ་ནི། གནམ་ས་འདྲེ་ལྡོག་སྣང་བ་ཅི་ཤར་ཡང་། །ཕྱལ་པ་ལྷུག་པ་གཞི་མེད་ཟང་ཀ་མ། །གཏད་མེད་ཟ་ཟི་བན་བུན་ཕྱལ་མ་ཕྱོལ། །རེ་དོགས་གཉིས་མེད་སྨྱོན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །ལྟ་སྒོམ་རིས་མེད་ཆེད་འཛིན་འདོད་བློ་ཞིག །ཞེ་འདོད་འཁྲིས་མེད་འདི་ཞེས་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པས་ཆོས་ཟད་མིང་མེད་དུ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། ཅིར་སྣང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་མཐོང་བ་མེ་ལོང་དུ་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ལྟར་རྟོགས་པས། ཕྱི་ཡུལ་དུ་མཐོང་བ་རིག་པའི་རོལ་པ་དེ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྟོང་གཟུགས་ཙམ་ལས། ཆོས་ཉིད་ནམ་
Chinese
現在，朝向一方的意識變得漫無目標了。讓它存在吧！讓它不存在吧！讓它顯現吧！讓它空虛吧！讓它是吧！讓它不是吧！讓它是好的吧！讓它是不好的吧！讓它證悟吧！讓它不證悟吧！自生赤裸空寂的意識，變得徹底空虛，無跡可尋了。本來就沒有解脫，因為沒有基礎。自己不認識自己，因為沒有二元。不修持見修行，因為沒有作為。不守護本性，因為沒有狀態。不安住自性，因為沒有處所。不在自身解脫，因為沒有所依。本來成佛沒有法，因為沒有法界。究竟無偏，超越見地和獲得。沒有法，無所作為的意識，赤裸裸地徹底消失了。不要被見修的盒子束縛。不要進入法性的空地。不要守護本性的狀態。不要攀登徹底的赤裸。不要穿過自然解脫的隘口。不要拋棄自性的平庸。不要修持自解脫的意義。不要度過不可言說的本性。無所依的覺性，在無所依中變得平庸，因為澄澈的自性非常廣大。不要修法。不要改變心意。不要迎接未來。不要追逐過去。不要抓住現在。不要守護虛假的顯現，而是讓無關緊要、自由自在的覺性，在徹底解脫的廣大空間中消失。現在，無論顯現什麼，都自在地覺醒，超越了是非的計算。如《摩尼寶鬘》中所說：「如何說和做的一切行為，都是空性覺性的清晰展現。好與壞的念頭，都是禪修如河流般廣闊的境界。錯誤的見解和正確的願望，都是瑜伽士無偏的見地。執著希望和懷疑的一切，都是虛假顯現的果實。」這就是落到實處的時候。為了清楚地解釋這些證悟的本性，無論天地顛倒，顯現什麼，都是隨意自在，沒有基礎，虛假不實。沒有目標，混亂不清，隨意而行。沒有希望和懷疑，具有瘋狂的狀態。沒有見修的偏頗，沒有特別的執著和慾望。沒有偏袒和慾望，沒有『這是』的努力和修行。為什麼呢？因為意念沒有離開法性，所以在法盡名滅中解脫。無論顯現什麼，都視為自生智慧的遊戲，就像鏡子中顯現面容的影像一樣。在外境中看到的是覺性的遊戲，除了無生的空性之外，法性從未
English
Now, the consciousness directed towards one side has become aimless. Let it be! Let it not be! Let it appear! Let it be empty! Let it be yes! Let it be no! Let it be good! Let it be bad! Let it be realized! Let it be unrealized! The self-arisen, naked, empty consciousness has become completely empty, without any trace. It has not been liberated from the beginning because there is no basis. One does not recognize oneself because there is no duality. One does not practice view and meditation because there is no action. One does not guard the natural state because there is no condition. One does not settle in one's own state because there is no place. One is not liberated in oneself because there is no support. Originally enlightened, there is no dharma because there is no realm of reality. Ultimately impartial, it transcends seeing and attainment. The consciousness of no dharma and no action has completely vanished nakedly. Do not be bound by the box of view and meditation. Do not enter the empty field of reality. Do not guard the state of the natural condition. Do not climb the nakedness of complete abandonment. Do not cross the narrow path of natural liberation. Do not abandon the ordinariness of one's own land. Do not practice the meaning of self-liberation. Do not spend the unspeakable nature. The unattached awareness, being ordinary in unattachment, is greatly proclaimed as sowing the seeds of clear nature. Do not meditate on dharma. Do not change your mind. Do not welcome the future. Do not chase after the past. Do not grasp the present. Without guarding the false appearances as they arise, the awareness of being unconcerned and free is completely liberated into the vast expanse. Now, whatever appears is awakened freely, transcending the calculation of right and wrong. As it says in the "String of Pearls": "How all actions of speaking and doing are the clear manifestation of empty awareness. All thoughts of good and bad are the vast realm of meditation like a river. All wrong views and correct desires are the impartial view of the yogi. All clinging to hope and doubt are the fruits of false appearances." This is the time when it falls into place. To clearly explain the nature of these realizations, no matter what appears, whether heaven and earth are reversed, it is all free and easy, without basis, false and unreal. Without aim, confused and unclear, acting freely. Without hope and doubt, possessing a mad state. Without the bias of view and meditation, without special clinging and desire. Without partiality and desire, without the effort and practice of 'this'. Why is that? Because the intention has not moved from the nature of reality, so it is liberated in the exhaustion of dharma and the cessation of name. Whatever appears is seen as the play of self-arisen wisdom, just as the image of a face appears in a mirror. What is seen in the external world is the play of awareness, and apart from the unborn emptiness, the nature of reality has never