Tibetan
ད་ང་ཡི་ལུང་འདི་བསྟན་མི་བྱ། །ང་ཡི་ལུང་འདི་ངེས་པར་བསྟན་བྱས་ན། ། དགེ་སྡིག་ལས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཡོད་ཟེར་ནས། །ཡང་དག་ང་ལ་སྒྲོ་དང་སྐུར་བཏབ་པས། །ཡང་དག་ང་དང་ཡུན་དུ་འཕྲད་མི་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། མི་གནས་མི་རྟོག་ཅིར་ཡང་དགོས་མེད་པས། །མི་རྟོག་མཉམ་པའི་ཡུལ་ལ་རང་བཞིན་གནས། །ཡེ་ནས་བྱས་ཟིན་རྩོལ་བའི་སེམས་མི་འབྱུང་། །བདེ་ཆེན་དེ་ལ་གང་སུ་གནས་པ་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོར་དེ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །སྐབས་འདིར་དཔེ་འགལ་བས་དོན་ལ་རྒོལ་བའི་ལོག་རྟོག་སྤང་བ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱིས་འགྲུབ་ངེས་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་ལ། སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་རོ། །འདི་གཉིས་སེམས་གཅིག་གི་ངོ་བོས་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ལ། འདུས་བྱས་མ་བྱས་ཀྱི་དཔེ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་ལ་སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་སྐལ་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། རྒྱུ་འབྲས་འབད་རྩོལ་གྱིས་འགྲུབ་པའང་འཁྲུལ་སྣང་གཞན་དུ་ཟད་དེ། འཁྲུལ་པས་མ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་པར་རྫས་འགལ་བ་ཉིད་དང་། གཅིག་ཏུ་ན་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཀུན་མཐུན་ལ། དེ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དཔེ་དོན་མེད་པས་དཔེ་དོན་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པར་བཤད་ནའང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་འགལ་ཏེ། ཐུན་མོང་གི་ལུང་ ལས། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་པ་དང་ནང་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བའི་དཔེ་འགོད་པས་དོན་སྒྲུབ་པ་ཤིན་ཏུ་འགལ་བས་ན་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། རྫོགས་ཆེན་རྒྱུ་འབྲས་ཡེ་ནས་འདས་པའི་ཕྱིར། །བཙལ་ཞིང་བསྒྲུབས་པས་བྱར་མེད་འགྲུབ་པ་མེད། །རྒྱུ་འབྲས་ལྟ་བའི་སྟོན་པས་ལུང་བསྟན་པ། །འཇིག་རྟེན་མཚན་མའི་ཆོས་ལ་ཚོད་བཙུགས་ནས། །རྒྱུ་ལས་བཙལ་ནས་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །སེམས་ལ་རྒྱུ་མེད་འབྲས་བུ་ཡེ་ནས་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་དཔེ་བླངས་ནས། །སྐྱེ་ལས་འཇིག་པ་འབྱུང་བར་སྒྲོ་མི་གདགས། །རང་བྱུང་རྒྱུ་འབྲས་འདས་པ་མ་རྟོགས་པར། །འཇིག་རྟེན་མཚན་མའི་ཆོས་ལ་ཚོད་བཙུགས་ནས། །རྒྱུ་ལས་བཙལ་བས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ཟེར་བ། །དེ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་དྲང་ལུང་ཡིན། །རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་མཚུངས་མེད་ཡེ་ཤེས་དེ། །ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པས་གཞན་ནས་ཆོས་འབྱུང་མེད། །འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་འབྲས་ཆོས་ལ་ཚོད་བཙུགས་ནས། །བཙལ་བས་མེད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པའི་སྐྱེ། །འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་འགག་ཆོས་ལ་ཚོད་མི་གཟུགས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་རྐྱེན་སྐྱེད་ཆོས་ལ་དཔེ་མ་ལེན། །ཞེས་ སོ། །དེའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་གིས་མི་བསྐྱེད་པར་རང་བྱུང་འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བཙལ་ས་མེད་དེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཆོས་རྣམས་ཕར་འབྱུང་བའི་གཞི་ཡིན་པ་ལ། ཚུར་བསྐྱེད་དགོས་པའང་མ་ཡིན་པས་བསྐྱེད་ལུགས་འཛོལ་བས་ཀྱང་བསྐྱེད་བྱར་མ་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་བྱར་མེད་ཀྱི་ངང་དེར་གནས་པས་ཁོ་རང་ལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་གསལ་བར་འཆར་བས་མ་བཙལ་བར་འགྲུབ་པས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ངང་ལ་གནས་པས་གཡོ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །རང་བཞིན་གནས་པས་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད། །མ་བཙལ་ཇི་བཞིན་པ་རུ་གནས་པ་དེ། །བྱ་བ་མེད་པ་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན། །དོན་དེ་རྟོགས་པས་ལས་རྣམས་མི་བྱེད་དེ། །ལས་མ་བྱས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གང་ཞིག་སུ་གནས་པ། །དེ་ཡིས་མ་ནོར་མ་བཅོས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་རྩོལ་སྒྲུབ་ལས་འདས་པའི་རིག་པ་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཚད་ངེས་པ་ནི། ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་མཁའ་མཉམ་ཆོས་སྐུའི་ཀློང་། །ཆོས་སྐུའི་ཀློང་དུ་མ་གྲོལ་འགའ་ཡང་མེད། །ཆོས་ཉིད་ངང་བཞེངས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྐུ། །བག་ཆགས་ལུས་ལ་སྙིང་པོའི་རྩལ་རྫོགས་ཏེ། །སྐྱེ་ཤི་བར་དོར་སྲིད་པའི་ལུས་བོར་ནས། །རིག་པ་གཅིག་པུ་ཀུན་དང་དབྱེར་མེད་ཅིང་། །ལྷུན་གྲུབ་ས་ལ་རྒྱལ་པོའི་སྲིད་ཟིན་ནས། །རྒྱ་ཆད་མེད་པར་སྤྲུལ་པ་ འབྱུང་བ་དང་། །ཐོགས་པ་མེད་པར་ཀུན་ལ་འཇུག་པ་ནི། །བྱར་མེད་རླུང་ཞོན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། །དམན་པའི་ཐེག་པ་ཀུན་ལ་མི་རིགས་ཀྱང་། །ཨ་ཏི་རིགས་པར་སྟོན་པ་འབྲས་བུའི་གནད། །འདིར་བརྩོན་འགྲུས་དང་སྐལ་པ་རབ་ལུས་རྒྱ་རང་དེངས་ནས་ན་བུན་ལྟར་གྲོལ་བ་དང་། འབྲིང་བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་གྲོལ་བ་དང་། ཐ་མ་བཅོ་ལྔའི་ཉི་ཟླ་ལྟར་གྲོལ་བ་དང་གསུམ་ལས། རབ་དེས་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་སྣང་བ་བཞི་གོ་བཟློག་ནས་རྟགས་ཚད་ལ་ཕེབས་པ་སྟེ། དེའང་དང་པོ་རིག་པ་ཀ་དག་རྗེན་པ་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ལ་རང་ངོ་ཤེས་པས། ཆོས་སྐུ་རྒྱལ་པོའི་དགོངས་པ་དེ་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་སྐྱོང་དུས། གཅིག་དང་དུ་མའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བའི་
Chinese
現在不要宣說我的預言。如果一定要宣說我的預言，說善惡業有因果，就等同於對我進行誹謗和誣陷，將永遠無法與我相遇。如是說。不住於任何事物，不作任何思維，不需要任何東西，自性安住於無思平等的境界。本來就已完成，不會生起勤作之心。誰安住於此大樂之中，那將成為一切法的精髓。如是說。此處，捨棄因譬喻相違而對意義進行反駁的邪見，有人說因果必定成立，例如從種子中生出苗芽。也有人說心性如虛空。這兩者以同一心性的本質來成就佛果，但有為法和無為法的兩種譬喻是相違的。因此，共同乘沒有迅速成就佛果的機會。因為事物本身也是他者，並且通過因果和努力來成就也是虛幻的顯現。以虛幻來成就非虛幻的本質，這本身就是物質上的矛盾。或者，心性如虛空般普遍相同，對此使用因果的譬喻是沒有意義的，因此譬喻和意義是相違的，所以這是不合理的。即使說它是任運成就，也與因緣所生相違。共同的教證中說：「非造作且任運成就。」這本身就是內在的矛盾。此外，以心性如虛空來比喻世間的產生，這與意義的成立極為矛盾，因此不是這樣的。《普作王續》中說：「大圓滿本來超越因果，尋找和修持也無法成就。以因果觀點進行教導的導師，以世間有相之法來衡量，從因中尋找並成就果。心沒有因，本來就沒有果。菩提心沒有生起，以世間生滅之法為例，不要妄加臆測從生起中產生毀滅。如果不能理解自生超越因果，以世間有相之法來衡量，說從因中尋找會產生果，那是因果乘的不了義教言。不由因所生，無與倫比的智慧，由於產生一切，不會從他處產生法。
English
Now, do not proclaim my prophecy. If you must proclaim my prophecy, saying that good and evil deeds have cause and effect is tantamount to slandering and falsely accusing me, and you will never meet me. Thus it is said. Not abiding in anything, not thinking anything, needing nothing, the nature abides in the realm of non-thought equality. It is already accomplished from the beginning, and the mind of effort does not arise. Whoever abides in this great bliss will become the essence of all dharmas. Thus it is said. Here, abandoning the wrong view that opposes the meaning due to the contradiction of the example, some say that cause and effect must be established, just as a sprout arises from a seed. Others say that the nature of mind is like space. These two achieve Buddhahood with the essence of the same mind, but the two examples of conditioned and unconditioned are contradictory. Therefore, the common vehicle does not have the opportunity to quickly achieve Buddhahood. Because things themselves are also other, and achieving through cause and effect and effort is also a deceptive appearance. Achieving the non-deceptive essence with deception is itself a material contradiction. Or, the nature of mind is universally the same like space, and it is meaningless to use the example of cause and effect for this, so the example and meaning are contradictory, so this is not reasonable. Even if it is said to be spontaneously accomplished, it contradicts being produced by causes and conditions. The common scripture says, "Uncreated and spontaneously accomplished." This itself is an internal contradiction. Furthermore, using the example of the arising of the world with the nature of mind like space is extremely contradictory to the establishment of meaning, so it is not like that. The All-Creating King Tantra says, "Dzogchen is originally beyond cause and effect, and searching and practicing cannot achieve anything. The teacher who teaches with the view of cause and effect measures with worldly phenomenal dharmas, seeks from the cause and achieves the result. The mind has no cause, and there is originally no result. Since the Bodhicitta has no arising, taking the example of the worldly dharmas of arising and ceasing, do not falsely assume that destruction arises from arising. If one does not understand that self-arising is beyond cause and effect, and measures with worldly phenomenal dharmas, saying that seeking from the cause will produce the result, that is the provisional teaching of the cause and effect vehicle. That unequaled wisdom that does not arise from cause, since it produces everything, dharma does not arise from elsewhere.
Chinese
因此，对于世间因果之法加以衡量，寻求本不存在的果实是不会产生的。菩提心是无因无缘而生的，不要用世间生灭之法来衡量。菩提心不是由因缘所生，所以不要以世间因缘生法为例。如是等等。 也就是说，菩提心的体性不是由任何事物所生，而是自然而然、不可改变的，因此没有用因缘去寻求的地方，就像虚空一样。菩提心是诸法向外产生的根本，但并非需要从外部去产生，即使产生的方法有误，也无法产生。因此，安住于无为的状态，自身本具的任运自成就会清晰显现，无需寻求即可成就。正如经中所说：安住于自性，不动任运成，安住于自性，谁也无法改变。不寻求而安住于本然，这显示了无为是诸行之最。领悟此义，则不作诸业，不作诸业，即安住于真如。于真如中，谁安住于何处，彼即不谬不改而成就。如是等等。因此，证悟超越因果、勤作之识的果之证量，确定无疑的是：一切皆为大乐虚空般法身之界，法身之界中无有未解脱者。法性自然显现金刚藏之身，习气之身圆满了心要之功用，舍弃了生死中阴有之身，觉性唯一与一切无别，任运成就之地获得了国王的统治权，无有止境地化身显现，无碍地融入一切，这是无为风乘瑜伽士的行境。对于低劣的乘不适合，但对于阿底的种姓，显示果之要点。在此，精进和根器上等者，身体的束缚自然松开，如雾般解脱；中等者如瓶中虚空般解脱；下等者如十五的日月般解脱。上等者将彻却的四种显现颠倒过来，到达证量的境地。也就是，首先觉性本净赤裸，在法性穷尽的显现中认识自性，守护法身国王的意旨不离不散时，从一和多的边解脱的
English
Therefore, by measuring the Dharma of worldly cause and effect, seeking a fruit that does not exist will not arise. Bodhicitta arises without cause or condition; do not measure it with the Dharma of worldly arising and ceasing. Since Bodhicitta is not produced by conditions, do not take worldly conditioned Dharmas as an example. So on and so forth. That is to say, the essence of Bodhicitta is not produced by anything, but is naturally unchanging, so there is no place to seek it through causes and conditions; it is like the sky. Bodhicitta is the basis from which all Dharmas arise outwardly, but it is not necessary to produce it from the outside. Even if the method of production is wrong, it cannot be produced. Therefore, by abiding in the state of non-action, the spontaneously accomplished nature inherent in oneself will clearly manifest, and it will be accomplished without seeking. As it is said in the scripture: "Abiding in nature, unmoving and spontaneously accomplished; abiding in nature, no one can change it. Not seeking, but abiding in the natural state, this shows that non-action is the supreme of all actions." Understanding this meaning, one does not perform actions; not performing actions is abiding in Suchness. In Suchness, whoever abides in whatever place, that one will achieve without error or alteration. So on and so forth. Therefore, the sign of the result of realizing the wisdom that transcends cause and effect and diligent effort is definitely: everything is the realm of the Dharmakaya, the great bliss and emptiness; in the realm of the Dharmakaya, there is no one who is not liberated. The Dharma-nature naturally arises as the Vajra-essence body; the habitual body perfects the function of the essential heart; abandoning the body of existence in birth, death, and Bardo, the single awareness is inseparable from all; in the spontaneously accomplished ground, the sovereignty of the king is attained; without limit, manifestations arise; without obstruction, one enters into all. This is the realm of the yogi who rides the wind of non-action. It is not suitable for all inferior vehicles, but for the lineage of Ati, it shows the key point of the result. Here, those with diligence and superior faculties naturally loosen the bonds of the body and are liberated like mist; those with medium faculties are liberated like the sky in a vase; and those with inferior faculties are liberated like the sun and moon on the fifteenth day. The superior one reverses the four appearances of Trekchö and reaches the state of the sign. That is, first, awareness is primordially pure and naked; in the appearance of the exhaustion of Dharma-nature, one recognizes one's own nature; when guarding the intention of the Dharmakaya king without separation, one is liberated from the extremes of one and many.