Tibetan
། །ཞེས་སོ། །འདིར་རིག་པ་རྗེན་པ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་འཛིན་པ་ལ་ལུགས་གཉིས་ལས། གནད་ལ་མ་བརྟེན་པར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ཕྱིར་མ་སྤྲོས། ནང་དུ་མ་བཟུང་། བར་དུ་མ་བཞག །བློས་མ་བཅོས། རྟོག་པར་མ་འགྱུས་པའི་ཤེས་པ་བར་མེད་ཕྱལ་པ་ཟང་ཀ་མ་དེ་དུས་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པས། དཔོན་སློབ་གཉིས་དར་ཅིག་ཙེན་ནེ་ཡོད་པའི་དུས་དེར་རྗེན་ཤར་རེ་བ་དེ་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ངང་ནས་ངོ་སྤྲད་པས། ཟང་མ་རྗེན་པར་མཐོང་བའོ། །དེ་ཀ་ཆོས་སྐུ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་ལ་མ་བསྒོམས་ ལ་མ་ཡེངས་པའི་ངང་ལ་སྐྱོང་བ་གནད་ཡིན་ནོ། །གནད་ཀྱི་ངོ་སྤྲད་པ་ལ་དྲུག་ལས། སེམས་བཟུང་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི་ལུས་གནད་སྐྱིལ་ཀྲུང་། རླུང་གནད་དལ་བ། མིག་ཧར་པོ། སེམས་མི་རྟོག་པར་བཞག་དུས། གསལ་སང་ངེ་གནས་དུས་ཀྱི་གསལ་བ་དང་གནས་པ་གཉིས་པོ་དེ་ཉམས་ཡིན་པས་ལོགས་སུ་བཅད་ནས། རིག་གེ་རྗེན་ནེ་བའི་ཆ་དེ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པར་ངོ་སྤྲད་དོ། །སེམས་གནས་པ་ལ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། སེམས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཡང་རང་ས་ན་ལྷན་ནེ་རང་བབ་ཏུ་འདུག་དུས། གནས་ཆ་དེ་བཞག་ལ། རིག་གེ་སལ་ལེ་བ་དེ་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་དོ། །རྩ་བ་བཅད་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། སེམས་ནང་དུ་དེད་ནས་གང་ནས་བྱུང་གང་ན་འདུག་མཐའ་བརྟགས་པས་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པར་རྗེན་སང་ངེ་སོང་འདུག་དུས། གང་ཡང་མི་རྟོག་པར་སོང་བ་དེ་བཞག་ལ། རིག་གེ་རྗེན་ནེ་མིང་དོན་ལས་འདས་པ་དེ་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་དོ། །དངོས་པོ་དེ་དེད་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། སེམས་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་ཤོར་དུས་ཡུལ་དེ་ལ་ཚལ་པ་དུམ་བུ་ལ་སོགས་པར་བཤིག་པའི་ཕྱོགས་གང་ན་སེམས་དེ་འདུག་དེད་པས། ཡུལ་ཡང་མེད་སེམས་ཀྱང་མེད་པར་བརྗོད་མི་ཤེས་པར་སྟོང་སངས་ཀྱི་ངང་ལ་གནས་དུས། གང་ཡང་འཕྲོ་འདུ་མེད་པའི་གནས་ཆ་དེ་བཞག་ལ། རིག་ཆ་རྗེན་སང་ངེ་བ་དེ་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་དོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་བར་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་ཤར་དུས་སིམ་མེ་བཞག་རྗེས། ཡུལ་ལ་ཕར་མི་བསམ་སེམས་ལ་ཚུར་ མི་བསམ་པར། བར་མེད་དུ་ཧ་རེ་སོང་དུས། ཧ་རེ་གནས་ཆ་དེ་བཞག་ལ། ཧྲིག་གེ་ས་ལེ་བའི་རིག་པ་ཟང་ཀ་དེ་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་དོ། །ཡེངས་ལ་བོར་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། དར་ཅིག་ཐ་མལ་དུ་འདུག་ནས། ལབ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པས་ཤེས་པ་ཡེང་དུ་བཅུག་པའི་བར་དེར། ཧ་ས་ར་ཀི་ཅི་ལ་ཟེར་ཤོད་ཤོད་བྱས་དུས། ཅི་ཟེར་ཆ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཧད་དེ་སངས་སེ་བ་ཅིག་བྱུང་དུས། ཧད་དེ་གནས་ཆ་དེ་བཞག་ལ། རིག་གེ་སལ་ལེ་རྗེན་པར་སོང་བའི་ཆོས་སྐུ་དེ་ངོ་སྤྲད་དོ། །ཡང་ན་འགྲོ་འཕྲོ་ལ་འདིར་སྡོད་བྱ་བའམ། སོང་ཅིག་བྱས་ནས་ཕ་ཚད་སོང་དུས་ཚུར་ལོག་བྱས་ནས། ལོག་དུས་ཀྱི་ཤེས་པའི་ས་ལེ་མི་འཕྲོ་བ་དེ་བཞག་ལ། རིག་གེ་རྗེན་ལ་སོང་བ་དེ་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད་དོ། །མདོར་ན་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེའི་ཐབས་སམ། གཞན་ཡང་རུང་སྟེ་སེམས་སྤྲོ་བ་དང་། གནས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ཅི་བྱེད་ཀྱང་། རིག་པ་གསལ་དག་ཤེལ་གོང་འདྲ་བ་བློ་བྲལ་རྗེན་ལ་བུད་ནས་ལྟ་སྒོམ་དང་གཉེན་པོ་མེད་པ་དེ་ཆོས་སྐུ་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོར་ངོ་སྤྲད་དོ། །འདི་ལ་གསལ་ཉམས་དང་ཕྱེད་དགོས་ཏེ། གསལ་ཉམས་ནི་གནས་ཆ་ས་ལེ་བ་ཡིན་ལ། ཆོས་སྐུ་ནི་གསལ་རིག་གནས་ཆ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། སྣང་སྟོང་། གསལ་བདེ། མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མ་འདྲེས་པར་རིག་གེ་རྗེན་ནེ་བ་དེ་ཡིན་པས། ཟང་ཐལ་མ་ཐལ་དང་། རིག་ཆ་དང་། གནས་ཆའི་ཁྱད་ཡོད་པས་འཛོལ་ས་མེད་དོ། །གནད་དེ་དག་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་ ལས། སེམས་ནི་གཟུང་དང་གནས་པ་དང་། །རྩ་བ་བཅད་དང་དངོས་པོ་དེད། །ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་བར་ནས་བཙལ། །ཡེངས་ལ་བོར་བ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །མ་བསྒོམས་པའི་རིག་པ་ཟང་ཐལ་རྗེན་པ་ནི་འདིའི་ལ་བཟླས་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཆེན་པོ། ཆོས་ཟད་མིང་མེད་ཆེན་པོ། དགེ་སྡིག་སྐྱོན་ཡོན་ལས་འདས་པ། ཐོག་མའི་ཀ་དག་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་ངོས་འཛིན་གྱིས། སྟོང་ཆད་ནམ་མཁའ་འདྲ་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་དང་ངོ་སྤྲོད་ལུགས་མི་འདྲའོ། །དབུ་མ་ལ་སོགས་ནས་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སྤྱི་ཁྱབ་གཅིག་ལ་དམིགས་རྩེ་གཏད་ནས། སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་འཇལ་ལ། སེམས་ཀློང་ཕལ་ནས་ཡུལ་སྣང་དང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱམ་གཅིག་མེད་མ་མྱོང་། ཡོད་མ་མྱོང་བ་ལ་སོགས་པར་འཇལ་བས། སྤྱི་འབྱམས་གཤིས་ཤོར་གྱི་སྐྱོན་དང་གོལ་ས་ཆེའོ། །འདི་ལ་ཐབས་གང་གིས་ཀྱང་མཚོན་དུ་ཡོད་ལ། ངོ་བོ་ཟང་ཐལ་དུ་རྗེན་ལ་བུད་པས་སྤྲོས་བྲལ་ཉག་གཅིག་ཏུ་ཁ་འདུམས་ཏེ། གོལ་ས་དང་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། ངོ་བོ་ལ་འཛོལ་ས་མེད་པར་ཆོས་ཟད་མིང་མེད་དུ་ལ་ཟློས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྟོགས་པ་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས་འཁོར་བ་མིང་མེད་དུ་སངས་པར་བསྟན་པ་ནི། སྒོ་ངའི་ ནང་ནས་འདབ་གཤོག་རྒྱས་པའི་བྱ། །རྒྱ་དང་བྲལ་བས་ནམ་མཁའི་ཀློང་ན་གནས། །ཀླུ་རྣམས་ཟིལ་གནོན་གཡང་ས་ཤུགས་ཀྱིས་ཆོད། །ཐེག་པའི་ཡང་རྩེ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཡང་། །ཇི་བཞིན་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྐལ་པ་ཅན། །ཐེག་དམན་ཟིལ་གནོན་འཁོར
Chinese
如是说。此处，对于将赤裸觉性直接指示为认识对象，有两种方式。不依赖要点而进行指示是：不对外扩张，不对内执取，不置于中间，不经由心智改造，不为分别念所动摇的，无间断、敞开、空旷的觉性，它存在于所有时间。师徒二人短暂地处于放松状态时，那种赤裸显现的期望，通过加持的方式进行指示，从而使空旷之物被赤裸地见到。那个状态，就是生起法身定解，并在不修习、不散乱的状态中保持，这是关键。依赖要点的指示有六种。从抓住心来指示是：身体要点是跏趺坐，气息要点是缓慢，眼睛睁大，心不作分别念而安住时，明晃晃地安住，那个明和住二者是体验，所以要分开。觉知、赤裸的部分，被指示为法身。从心安住来指示是：心不是被抓住的，但在其自身位置上自然而然地安住时，安住的部分放下，觉知、明亮的部分被指示为法身。从切断根源来指示是：心向内追溯，从何处来，在哪里住，追查到最后，什么也找不到，变得赤裸空旷时，不作任何分别念的状态放下，觉知、赤裸、超越名言概念的部分被指示为法身。从追逐事物来指示是：心跑到对境上时，将对境分解成碎片等，追查心住在哪个方向。结果，境也消失，心也消失，处于无法言说的空明状态时，没有任何收放的安住状态放下，觉知的部分、赤裸空旷的部分被指示为法身。从境与识之间来指示是：觉性在对境上显现时，放松地安住之后，不对境向外思，不对心向内思，无间断地变得空荡荡时，空荡荡的安住状态放下，闪亮、明亮、空旷的觉性被指示为法身。从散乱中放任来指示是：短暂地处于平常状态，说话等，让觉性处于散乱的间隙中。哈萨拉吉，说什么呢，说啊说的时候，对于说什么毫无概念的觉性，突然变得茫然、清醒时，茫然的安住状态放下，觉知、明亮、赤裸显现的法身被指示出来。或者，对于正在行走的人说，在这里停下。
English
Thus it is said. Here, regarding the direct pointing out of naked awareness as an object of recognition, there are two methods. The pointing out without relying on the key points is: not expanding outwards, not grasping inwards, not placing in the middle, not modifying with the intellect, the uninterrupted, open, and spacious awareness that is not swayed by thoughts, which exists at all times. When the master and disciple are briefly in a relaxed state, that expectation of naked appearance is pointed out through the blessing, so that the spaciousness is seen nakedly. That state is the key to generating certainty in the Dharmakaya and maintaining it in a state of non-meditation and non-distraction. There are six types of pointing out that rely on key points. Pointing out by grasping the mind is: the body key point is the lotus posture, the breath key point is slow, the eyes are wide open, and when the mind is placed without conceptualization, the clarity and abiding of the clear and bright state are experiences, so they should be separated. That aspect of awareness and nakedness is pointed out as the Dharmakaya. Pointing out by abiding in the mind is: the mind is not grasped, but when it naturally abides in its own place, the abiding aspect is let go, and the aspect of awareness and clarity is pointed out as the Dharmakaya. Pointing out by cutting the root is: when the mind is chased inwards, and after investigating where it comes from and where it abides, nothing is found and it becomes naked and spacious, that state of not thinking anything is let go, and the aspect of awareness, nakedness, and transcendence of names and concepts is pointed out as the Dharmakaya. Pointing out by chasing after objects is: when the mind runs to an object, the object is broken down into pieces, etc., and the mind is chased to see where it abides. As a result, the object disappears and the mind disappears, and when one abides in an inexpressible state of emptiness and clarity, that state of abiding without any taking or leaving is let go, and the aspect of awareness, nakedness, and spaciousness is pointed out as the Dharmakaya. Pointing out from between the object and awareness is: when awareness arises on an object, after abiding relaxedly, without thinking outwards about the object and without thinking inwards about the mind, when one becomes empty and clear without interruption, that state of empty abiding is let go, and the awareness of luminosity, clarity, and spaciousness is pointed out as the Dharmakaya. Pointing out by abandoning into distraction is: briefly abiding in an ordinary state, talking, etc., allowing awareness to be in a distracted state. When one says, "Ha sa ra ki, what are you saying?" and a state of awareness arises that is blank and clear, without any concept of what is being said, that state of blank abiding is let go, and the Dharmakaya of awareness, clarity, and naked appearance is pointed out. Or, to someone who is walking, say, "Stop here."
Chinese
或者说，说一声“去”，等到去了尽头再回来。回来的时候，把不散乱的觉知安住下来，让赤裸的觉性前去，这就是指示法身。总之，无论是运用脉、气、明点的方便，还是其他任何方法，无论做什么样的心的生起和安住等方便，当觉性如明净的水晶球一般，从离念的赤裸状态中显现出来，并且没有见、修和对治的时候，这就是指示大彻大空的法身。这里需要区分明和不清，明和不清是安住的状态，而法身是明觉与安住状态分离的。因此，不要与显空、明乐、无分别等混淆，而是要让觉性赤裸裸地显现。因此，大彻大空与非大彻大空，觉性和安住状态是有区别的，所以不会混淆。这些要点也在《中观》中提到：心是所执和安住，断除根本，追逐事物，在境和识之间寻找，这些都是在散乱中迷失的。如是说。未经修饰的赤裸大彻大空的觉性，就是在此不断重复的。它的自性是远离生、住、灭三者的，是不可言说、不可思议的伟大，是法尽名灭的伟大，是超越善恶、功过的，是初始的原始清净。要这样去认识它，而不是把它当成空洞的虚空。与其他指示的方式不同。不从《中观》等任何未成立的法性之法，专注于一个普遍的法性，并衡量无生无灭等。从普通的心性角度，将一切境相和觉知都衡量为从未存在过，也从未存在过等等，这是普遍散漫、失去本性的过失，是很大的错误。对此，可以用任何方法来表示，但当自性以大彻大空的方式赤裸显现时，就会在离戏的唯一性中融合，因为没有错误和障碍而确定，所以在自性上没有混淆，而是在法尽名灭中不断重复。如是证悟的瑜伽士，安住在证悟如河流般持续不断的瑜伽中，因此显示轮回在无名中成佛，就像从鸡蛋中长出翅膀的鸟，脱离束缚而安住在虚空之中，降伏龙族，以强大的力量斩断悬崖，拥有如实证悟最高胜乘金刚藏的瑜伽士的幸运者，降伏下劣乘
English
Or, saying "go," and when it has gone to the end, come back. When coming back, leave that non-scattered awareness in place, and let the naked awareness go forth, that is the introduction to the Dharmakaya. In short, whether using the methods of channels, winds, and bindus, or any other method, whatever methods of arising and abiding of the mind are done, when awareness, like a clear crystal ball, emerges from the naked state of non-thought, and there is no view, meditation, or antidote, that is the introduction to the great thorough emptiness of the Dharmakaya. Here, it is necessary to distinguish between clarity and dullness. Clarity and dullness are the state of abiding, while the Dharmakaya is the separation of clear awareness from the state of abiding. Therefore, do not confuse it with appearance-emptiness, clear bliss, non-conceptuality, etc., but let awareness appear nakedly. Therefore, there is a difference between thorough emptiness and non-thorough emptiness, awareness and the state of abiding, so there is no confusion. These key points are also mentioned in the Madhyamaka: The mind is the grasped and the abiding, cutting off the root, chasing after things, searching between the object and awareness, these are all lost in distraction. Thus it is said. The unadorned, naked, thorough emptiness of awareness is what is repeated here. Its nature is free from the three of arising, abiding, and ceasing, it is the great unspeakable, unthinkable, the great Dharma-exhausted, name-extinguished, transcending good and evil, merit and fault, the primordial original purity. Recognize it in this way, not as an empty void. The way of introduction is different from others. Not from the Dharma of suchness, which is not established in Madhyamaka, etc., focus on one universal Dharma of Dharma-nature, and measure non-arising, non-ceasing, etc. From the ordinary state of mind, measure all appearances and awareness as never having existed, and never having existed, etc. This is the fault of universal dispersion and loss of nature, a great mistake. For this, any method can be used to represent it, but when the nature appears nakedly in the way of thorough emptiness, it will merge into the oneness of non-elaboration, because it is determined without error and obscuration, so there is no confusion in the nature, but it is constantly repeated in Dharma-exhausted, name-extinguished. The yogi who realizes in this way abides in the yoga of continuous realization like a river, therefore it is shown that samsara becomes enlightened in namelessness, like a bird that grows wings from an egg, freed from bondage and abiding in the expanse of the sky, subduing the nagas, cutting off the cliff with powerful force, the fortunate one who possesses the yogi of truly realizing the highest vehicle Vajra Essence, subduing the inferior vehicle.