Tibetan
ཤེས་པའོ། །སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡེ་ཤེས་ལ་ཐུག་ཅིང་། གསེབ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གདངས་སམ་རྩལ་ལྟར་ཡོད་པས་རང་ངོ་ཡེ་ཤེས་སུ་དུས་ལ་ལྟོས་ནས་ངོས་ཟིན་པར་བྱེད་དགོས་ཏེ། མ་ཟིན་ན་དྲི་མ་ཞེས་བྱའོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་དང་། རྩལ་གྱི་ཁྱད་ཡོད་པས་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དེ་དང་། ཀྲཱི་ཡ། ཨུ་པ། ཡོ་ག་གསུམ་སྟེ་བཞི། མཧཱ་ཨ་ནུ་གཉིས་ཏེ་དྲུག་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གོལ་སར་བསྟན་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། ངེས་པ་ཐོབ་པའི་ཐེག་པ་དྲུག །རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གོལ་སར་བསྟན། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེ་ནི། །ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་འདོད་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི། །ཆོས་ཉིད་ སྟོང་པ་ནམ་མཁར་འདོད། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །རྟོག་དཔྱོད་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྟོག་དཔྱོད་འདས་ལ་མདོ་སྡེས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་ནི། །མདོ་སྡེ་དག་ཏུ་གོལ་བར་བཤད། །ཀྲཱི་ཡ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་འདོད་པ། །དག་པ་རྣམ་གསུམ་སྒོར་ཞུགས་ནས། །གཟུང་འཛིན་དག་པའི་ཡུལ་ལ་གནས། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །གཟུང་འཛིན་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །གཟུང་འཛིན་འདས་ལ་ཀྲཱི་ཡས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་གཟུང་དང་འཛིན་བྱེད་པ། །ཀྲཱི་ཡ་དག་ཏུ་གོལ་བར་བཤད། །ཨུ་པ་ཡ་ཡི་ལྟ་སྤྱོད་ནི། །ཀྲཱི་ཡ་སྤྱོད་ཅིང་ཡོ་ག་སྒྲུབ། །ལྟ་སྤྱོད་འབྲེལ་བའི་དོན་མེད་པས། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །གཉིས་སུ་མེད་ལ་ཨུ་པས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་གཉིས་སུ་བྱེད་པ་ནི། །ཨུ་པ་ཡ་རུ་གོལ་བར་བཤད། །ཡོ་ག་སྟུག་པོ་བཀོད་འདོད་པས། །མཚན་མ་ཡོད་མེད་སྒོར་ཞུགས་ནས། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་གཙོར་བྱེད་པ། །བླང་དོར་མེད་ལ་འཇུག་མ་ནུས། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །བླང་དོར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བླང་དོར་མེད་ལ་ཡོ་གས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་བླང་དང་དོར་བྱེད་པ། །ཡོ་ག་དག་ཏུ་གོལ་བར་བཤད། །མཧཱ་རྡོ་རྗེ་འཆང་འདོད་པ། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྒོར་ཞུགས་ནས། །རང་རྒྱུད་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། །བསྙེན་སྒྲུབ་རྣམ་བཞིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཨ་ཏི་ཡོ་ གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་ལ་མཧཱས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ནི། །མཧཱ་ཡོ་གར་གོལ་བར་བཤད། །ཨ་ནུ་དབྱེར་མེད་ས་འདོད་པ། །དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས
Chinese
是知识。 心的根本在于智慧，间隙中如有智慧的光彩或能力，因此必须依时认识自性为智慧，若不认识则称为垢染。由于觉性的自性和能力有所差别，因此应区分心和智慧。 此外，将因乘的三者合一，加上克里亚、邬波、瑜伽三者，共四者，以及玛哈、阿努二者，共六者，都显示为大圆满的歧途。《普作续》中说：获得决定的六乘，显示为大圆满的歧途。那又是怎样的呢？菩萨的经部，认为一切光明地，以二谛的分别，法性视为空性虚空。阿底瑜伽的大乐，是超越分别的菩提心，经部遮蔽了超越分别。大圆满的分別和思辨，据说在经部中是歧途。克里亚渴望金刚持，进入清净三门，安住于所取能取的清净境。阿底瑜伽的大乐，是超越所取能取的菩提心，克里亚遮蔽了超越所取能取。大圆满的能取和所取，据说在克里亚中是歧途。邬波耶的见行，行持克里亚并修持瑜伽，由于见行没有关联的意义，因此不领悟无二的意义。阿底瑜伽的大乐，是无二的菩提心，邬波遮蔽了无二。大圆满的二取，据说在邬波耶中是歧途。瑜伽渴望密集排列，进入有相无相之门，主要修持四手印，无法进入无取舍。阿底瑜伽的大乐，是无取舍的菩提心，瑜伽遮蔽了无取舍。大圆满的取和舍，据说在瑜伽中是歧途。玛哈渴望金刚持，进入方便和智慧之门，在自续清净的坛城中，以四种修持方式进行修持。阿底瑜伽的大乐，是超越勤作修持的菩提心，玛哈遮蔽了超越勤作修持。大圆满的勤作修持，据说在玛哈瑜伽中是歧途。阿努渴望无别的地，法界和智慧
English
It is knowledge. The root of mind lies in wisdom, and in the gaps there is the radiance or ability of wisdom, so one must recognize one's own nature as wisdom in relation to time. If one does not recognize it, it is called impurity. Because there is a difference between the nature of awareness and its ability, one should distinguish between mind and wisdom. Furthermore, combining the three vehicles of the causal vehicle into one, plus the three: Kriya, Upa, and Yoga, making four, and the two: Maha and Anu, making six, are all shown to be detours on the path of the Great Perfection. As it says in the Kunje Gyalpo Tantra: "The six vehicles that have attained certainty, are shown to be detours on the path of the Great Perfection." What are they like? The Sutra of the Bodhisattva, considers the ground of all light, with the conceptualization of the two truths, the nature of reality is considered emptiness like space. The great bliss of Ati Yoga, is the Bodhicitta beyond conceptualization, the Sutra obscures that which is beyond conceptualization. Conceptualization and speculation in Dzogchen, are said to be detours in the Sutras. Kriya desires Vajradhara, enters the three doors of purity, and abides in the pure realm of grasping and being grasped. The great bliss of Ati Yoga, is the Bodhicitta beyond grasping and being grasped, Kriya obscures that which is beyond grasping and being grasped. Grasping and being grasped in Dzogchen, are said to be detours in Kriya. The view and conduct of Upaya, practices Kriya and cultivates Yoga, because the view and conduct have no related meaning, therefore one does not realize the meaning of non-duality. The great bliss of Ati Yoga, is the non-dual Bodhicitta, Upa obscures that which is non-dual. Duality in Dzogchen, is said to be a detour in Upaya. Yoga desires dense arrangement, enters the door of existence and non-existence, mainly practices the four mudras, and cannot enter that which is without acceptance or rejection. The great bliss of Ati Yoga, is the Bodhicitta without acceptance or rejection, Yoga obscures that which is without acceptance or rejection. Acceptance and rejection in Dzogchen, are said to be detours in Yoga. Maha desires Vajradhara, enters the door of skillful means and wisdom, and in the self-continuum pure mandala, one practices with the four modes of accomplishment. The great bliss of Ati Yoga, is the Bodhicitta beyond effort and practice, Maha obscures that which is beyond effort and practice. Effort and practice in Dzogchen, are said to be detours in Maha Yoga. Anu desires the ground of non-difference, Dharmadhatu and wisdom.
Tibetan
་སྒོར་ཞུགས་ནས། །འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །རྒྱུ་ནི་དག་པའི་དབྱིངས་ལྟ་བ། །འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །རྒྱུ་འབྲས་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྒྱུ་འབྲས་འདས་ལ་ཨ་ནུས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལྟ་ན། །ཨ་ནུ་ཡོ་གར་གོལ་བར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །རང་ངོ་ཨ་ཏིའི་དགོངས་པ་ནི། བླང་དོར་བྱ་བརྩལ་མེད་པའི་ཆོས་ཆེན་ནི། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བྱུང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ཀྱི། །ངོ་བོ་ཐད་དྲང་ངང་ལས་མ་གཡོས་པར། །མངོན་དུ་བྱེད་པས་གཞན་དུ་རྩོལ་མི་དགོས། །རང་ལ་བཞག་ནས་གཞན་དུ་འཚོལ་མི་བྱེད། །རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་འདིའི་རང་གཞུང་ནི་རིག་པ་བཅོས་བསླད་མེད་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པ་ཆོས་སྐུ་གཞིའི་སངས་རྒྱས་སུ་འདོད་པས། དེ་ལས་གཞན་དུ་བཙལ་ཡང་སངས་རྒྱས་མི་རྙེད་ལ། སངས་རྒྱས་མིང་ཙམ་ལས་དོན་ལ་རིག་པ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཀློང་དུ་ཕེབས་པ་ཙམ་དུ་འདོད་དེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་དང་བྲལ་བའི་རང་སྣང་སྒྲིབ་མེད་ཉིད། །རྩོལ་བྲལ་ཉག་གཅིག་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི། །ཡེ་རྫོགས་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྲུབ་ཡུལ་ལ་ རོལ། །ཞེས་པ་དང་། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ནི་རང་རིག་ཉིད། །ཅེས་པ་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། སངས་རྒྱས་མ་བལྟ་རང་སེམས་བྱར་མེད་རྟོགས། །བརྟགས་ན་མེད་དེ་རང་རིག་ཡེ་ནས་གསལ། །འདི་མིན་སྙམ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་ཆེན་ལ། །སྤོང་འགེགས་སྦྱངས་པ་བྱིན་རླབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། །རང་སེམས་ཆོས་ཉིད་བྱར་མེད་དེ་ལས་གོལ། །རང་གམ་བཞག་ནས་གཞན་མ་རྒྱང་དུ་འཚོལ། །བྱར་མེད་བདེ་བོར་རྩོལ་བ་དང་དུ་ལེན། །ཚི་ཆད་ནད་དུ་དེ་ལས་ཆེ་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །ཐེག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ནི། འདི་ནི་ཉི་མའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དོན། །རང་གཞག་འོད་གསལ་མི་གཡོ་གནས་པར་འདོད། །གཞན་ནི་སྤྲིན་དང་མུན་སེལ་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །ཉི་མ་གདོད་གྲུབ་བྱེད་དང་མཚུངས་པར་བསྟན། །དེས་ན་འདི་གཉིས་ཁྱད་པར་གནམ་ས་བཞིན། །ལྷུན་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་འདི་ནི་རིག་པའི་ངོ་བོ་འདི་ཉིད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་གྲུབ་ཟིན་པ་ཉི་མ་དངོས་སུ་ལྟར་ཡོད་པ་དང་འདྲ་ལ། གཞན་རྣམས་སྤྲིན་དང་མུན་པ་བསལ་བའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་གདོད་ཉི་མ་མཐོང་བར་འདོད་པ་ལྟར། རྒྱུ་རྐྱེན་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱས་པའི་མཐར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་འདོད་པ་སྟེ། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བར་ཞུགས་པས་ཐེག་པ་དེ་དག་སོ་སོའི་གཞུང་ནང་འགལ་བ་སྟེ
Chinese
入坛后，如此显现之诸法，因是清净之法界，果是智慧之坛城。阿底瑜伽之大乐，是超越因果之菩提心。超越因果被阿努遮蔽。若于大圆满观因果二者，则说已迷于阿努瑜伽。如是说。自性阿底之意为，无取舍作为之大法，自生智慧菩提心性之，本体直截了当不移动，显现故不需勤作于他处。安住于自，不于他处寻觅。此任运成就之金刚藏，其自宗认为，觉性无有造作，不离法性之状态，是法身本初之佛陀。若于彼之外寻觅，亦不寻得佛陀。佛陀仅是名称，然于意义上，认为觉性无有迁变之本体，仅是安住于空性之中。如雄鹰云：无因离缘之自显无垢性，离勤唯一谁亦未造作，本来圆满心要任运于境中。如是说。如摩尼宝鬘云：圆满佛陀乃自明智。如是说。如《普贤根本续》云：莫观佛陀，了悟自心无作。若考察则无有，然自明本自明晰。认为此非，于因果大乘中，以舍弃、遮止、修习、加持等种种，自心法性无作即偏离。安住于自，莫于远处寻觅。于无作安乐中，接受勤作。无意义之疲惫，无有比此更大之疾病。如是说。显示二乘之差别为，此乃太阳之本体即是意义，认为安住于自，光明不移。彼等乃以云雾和除暗之勤作，示现太阳本初成就相同。因此二者差别如天地。此任运成就之金刚藏，此觉性之本体即是本初成就之佛陀，如实有太阳一般。其他则如从去除云雾和黑暗之因缘中，认为能见到本初之太阳一般。认为从因缘勤作之究竟能成就佛陀。与任运成就相违背，故彼等乘于各自之论典中相违背也。
English
After entering the mandala, all phenomena that appear in this way, the cause is like the pure realm of reality, the result is like the mandala of wisdom. The great bliss of Ati Yoga is the bodhicitta that transcends cause and effect. Transcending cause and effect is obscured by Anu. If one views both cause and effect in Dzogchen, it is said to be lost in Anu Yoga. Thus it is said. The meaning of self-nature Ati is: the great Dharma without acceptance or rejection, without effort, the essence of self-born wisdom bodhicitta, its essence is direct and unwavering, manifesting, so there is no need to strive elsewhere. Abiding in oneself, do not seek elsewhere. This spontaneously accomplished Vajra Essence, its own doctrine is that awareness is without fabrication, unwavering from the state of Dharma, and is considered the Buddha of the Dharmakaya basis. If one seeks outside of that, one will not find the Buddha. Buddha is only a name, but in meaning, it is considered that the essence of awareness without change is only abiding in emptiness. As the Great Garuda says: The self-appearance without cause and free from conditions is immaculate. Effortless, unique, uncreated by anyone. Primordial perfection, the essence spontaneously present, enjoys the realm. Thus it is said. As the Garland of Pearls says: The perfect Buddha is self-knowing. Thus it is said. As the Kunjed Gyalpo Tantra says: Do not look for the Buddha, realize your own mind is unmade. If examined, it does not exist, but self-knowing is primordially clear. Thinking this is not it, in the cause and effect Mahayana, with abandonment, obstruction, practice, blessings, and various kinds, one deviates from the unmade nature of one's own mind. Abiding in oneself, do not seek far away. In the unmade bliss, accept effort. Meaningless fatigue, there is no greater disease than that. Thus it is said. Showing the difference between the two vehicles is: this is the meaning of the essence of the sun itself, it is considered to abide in oneself, luminous and unmoving. Others show that the sun is primordially accomplished by the effort of clearing clouds and darkness. Therefore, the difference between these two is like heaven and earth. This spontaneously accomplished Vajra Essence, this essence of awareness itself is the primordially accomplished Buddha, like the actual existence of the sun. Others are like thinking that the primordial sun can be seen from the cause and conditions of removing clouds and darkness. It is thought that Buddhahood can be achieved at the end of cause, condition, and effort. Contradicting spontaneous accomplishment, therefore those vehicles contradict each other in their respective treatises.