Tibetan
ལྔ་པ། རྩོལ་སྒྲུབ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ། ལྔ་པ། རྩོལ་སྒྲུབ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཉིད་བྱ་བཙལ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པར་བསྟན་པ་ནི། སེམས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། །ལྟ་བ་བསྒོམ་མེད་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དུ་མེད། །འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་མེད་ས་ལམ་བགྲོད་དུ་མེད། །དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་མེད་བཟླས་བརྗོད་རྫོགས་རིམ་མེད། །དབང་ལ་བསྐུར་མེད་དམ་ཚིག་བསྲུང་དུ་མེད། །ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །གློ་བུར་རིམ་རྩོལ་རྒྱུ་འབྲས་ཆོས་ལས་འདས། །འདིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངོར་བྱས་ན་གང་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་རྫོགས་དང་། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པའི་རིག་པ་མཚོན་བརྗོད་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་བྱེད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཉིད་ཆོས་ཉིད་ལ། །ལྟ་བ་བསྒོམ་མེད་དམ་ཚིག་བསྲུང་དུ་མེད། །འཕྲིན་ལས་བརྩལ་མེད་ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་མེད། །ས་ལ་སྦྱང་མེད་བགྲོད་པའི་ལམ་ཡང་མེད། །ཕྲ་བའི་ཆོས་མེད་གཉིས་མེད་འབྲེལ་པ་མེད། །སེམས་ལས་ངེས་ལུང་གཏན་ལ་འབེབས་པ་མེད། །སྒྲོ་སྐུར་འདས་པས་མན་ངག་ལ་བཟླར་མེད། །རྫོགས་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ལྟ་བའོ། །ཞེས་པ་དང་། རང་ཤར་ལས། དོན་ནི་སྐྱེ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དེ་ལ་གཉེན་པོས་གཞིག་ཏུ་མེད། །དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་རིས་སུ་མེད། །ང་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད། །བཟང་དང་ངན་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད། །ཡིན་དང་མིན་པའི་མཐའ་ལས་འདས། །རྟོགས་དང་མི་རྟོགས་ཆོས་ལས་འདས། །རྟག་དང་ཆད་པ་གཉིས་དང་བྲལ། །གོལ་དང་སྒྲིབ་པའི་ཆོས་ལས་འདས། །རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་གཉིས་སུ་མེད། །དག་དང་མ་དག་མཐའ་ལས་འདས། །སེམས་དང་ཡིད་དང་ཆོས་ལས་འདས། །ཤེས་དང་མ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད། །མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་སེམས་ལས་འདས། །སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་ཚིག་དང་བྲལ། །གཟུང་འཛིན་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་མེད། །རྟོག་པ་ལམ་གྱི་དྲི་མ་བསལ། །བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱ་བྱེད་འདས། །དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཆོས་དང་བྲལ། །ས་དང་ལམ་ལ་སྦྱང་དུ་མེད། །ལྷ་ལ་མཆོད་པ་འབུལ་མི་དགོས། །དགེ་བ་བཅུ་ཡིས་བསྐྱབ་ཏུ་མེད། །སྡིག་པས་དེ་ལ་གོས་མི་འགྱུར། །འཁོར་བ་ངན་སོང་ག་ལ་ཡོད། །མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས་མེད་ཅིང་། །བདག་དང་གཞན་དུ་ལྟ་བ་མེད། །ལོག་དང་མ་ལོག་ག་ལ་
Chinese
第五，勤作因果之外的章节的解释。 第五，勤作因果之外的章节的解释。 如是自性即是显示超越作为、寻觅、因果，心性即是菩提心之体性。 见解无修，行持无用行，果无成办，地道无行进，坛城无生起，念诵无次第圆满，无灌顶，无誓言守护，本来自成清净之法性，突发次第勤作因果超越法。此处若于胜义谛之真理，如虚空之觉性面前，以任何方式皆无成立之故。见修果，坛城生圆，誓言律仪等皆无成立，空且无我之觉性，乃超越一切诠释言说之体性故。《普作王》中云：菩提心犹如虚空，如虚空之心性法性，见解无修，誓言无守护，事业无勤作，智慧无遮障，无地之修习，亦无行之道，无微细之法，无二无关联，无从心而定论，超越增益损减故，无诀窍可重复，此乃大圆满菩提心之见解。如是说。自显现中云：意义乃无生菩提心， 彼无能以对治摧毁者，彼无有方分与派系，无有我与我所执，无有善与恶之分别念，超越是与非之边，超越证悟与未证悟之法，远离常与断二者，超越迷谬与遮蔽之法，证悟与未证悟无二，清净与不清净超越边，超越心与意与法，知与不知无二，超越无明迷惑之心，离于声音与名相词句，无有能取所取心之垢，遣除分别念道之垢，超越思虑种种作为，远离执着事物之法，于地与道无有修习，无需供养诸神，无须十善之救护，罪业亦无法沾染彼，轮回恶趣又于何处有？无有寂灭之法，无有自他之见，邪与非邪又于何处？
English
Fifth, Explanation of the Chapter Beyond Effort, Accomplishment, Cause, and Effect. Fifth, Explanation of the Chapter Beyond Effort, Accomplishment, Cause, and Effect. Such is the nature itself, showing transcendence of action, seeking, cause, and effect. The nature of mind is the essence of Bodhicitta. View without meditation, conduct without practice, fruit without accomplishment, ground and path without traversing, mandala without arising, recitation without completion stage, without empowerment, without guarding vows. From the beginning, the spontaneously accomplished pure Dharma nature, sudden gradual effort, cause, and effect transcend Dharma. Here, if the ultimate truth of reality is done in the face of awareness like the sky, there is no establishment in anything. View, meditation, conduct, and result, mandala generation and completion, vows, and commitments, etc., are not established because the awareness of emptiness and selflessness is the very nature of transcendence of all expressions and words. In the All-Creating King, it is said: Bodhicitta is like the sky. In the Dharma nature of the mind like the sky, there is no view, no meditation, no vows to keep, no activity to exert, no obscurations of wisdom, no purification on the ground, and no path to travel. There is no subtle Dharma, no duality, no connection. There is no definitive statement from the mind. Because it transcends addition and subtraction, there is no need to repeat the key instructions. This is the view of the Great Perfection Bodhicitta. It is said. In Self-Arisen Wisdom, it is said: The meaning is unborn Bodhicitta. It cannot be destroyed by an opponent. It has no sides or factions. There is no grasping of self and mine. There are no discriminations of good and bad. It transcends the extremes of yes and no. It transcends the Dharma of realization and non-realization. It is separate from permanence and annihilation. It transcends the Dharma of straying and obscuration. Realization and non-realization are not two. Purity and impurity transcend extremes. It transcends mind, intellect, and Dharma. Knowing and not knowing are not two. It transcends the mind of ignorance and delusion. It is separate from sound, name, and words. There is no stain of the grasping mind. The stain of the path of thought is removed. Thoughts and various actions are transcended. It is separate from the Dharma of grasping at things. There is no cultivation on the ground and path. There is no need to offer worship to the gods. It cannot be protected by the ten virtues. Sin cannot stain it. Where is samsara and the lower realms? There is no Dharma of nirvana. There is no view of self and other. Where is wrong and not wrong?
Tibetan
ཡོད། །ཡོད་དང་མེད་པའི་མཐའ་ལས་འདས། །ཁ་དོག་མེད་ཅིང་དབྱིབས་མེད་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས། འདི་ལ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་མེད། །དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་དང་མཆོད་པ་ཡང་། །འདི་ལ་དགོས་དོན་གང་ཡང་མེད། །རྫས་དང་ཆོ་ག་བཤམ་མི་དགོས། །འཇུག་དང་ཡེ་ཤེས་དབབ་ཏུ་མེད། །ཅེས་པ་ དང་། རྩལ་རྫོགས་ལས། རྫོགས་ཆེན་རིག་པའི་རང་སྐད་ནི། །སྣང་དང་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །སེམས་དང་ཡིད་དང་ཆོས་ལས་འདས། །ཡིན་དང་མིན་པ་གཉིས་ལས་འདས། །བཟང་དང་ངན་པའི་ལྟ་བ་མེད། །སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་གཉིས་སུ་མེད། །ཅེས་པ་དང་། རིག་པའི་སྐུ་དང་དམ་ཚིག་མེད། །སྲུང་དང་བསྲུང་བར་བྱ་བ་མེད། །སྣང་དང་མི་སྣང་དམ་ཚིག་མེད། །རང་རིག་རྫོགས་ཆེན་ངོ་བོ་ལ། །དམ་ཚིག་ལུང་དུ་བསྟན་དུ་མེད། །ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི། །མེད་པ་ཉིད་ལ་མེད་པ་སྤྱོད། །གཅིག་པུ་ཉིད་ལ་གཅིག་པུ་སྤྱོད། །ཕྱལ་པ་ཉིད་ལ་ཕྱལ་པ་ཡིས། །ལྷུན་གྲུབ་ཉིད་ལ་ལྷུན་གྲུབ་སྟེར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་གང་དུའང་བྱ་རྩོལ་དང་སྤང་བླང་མེད་པའི་དཔེ་ངེས་པ་ནི། འདི་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། །ཉི་མ་སྤྲིན་དང་མུན་པས་མ་བསྒྲིབས་ལ། །གློ་བུར་མ་བྱས་དབྱིངས་ན་ངང་གིས་གསལ། །ཉི་མའི་ངོ་བོ་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ལ་སྤྲིན་གྱིས་སྒྲིབ་ཏུ་ཡང་མེད་དེ། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱིས་གློ་བུར་དུ་འོད་གསལ་བར་ཡང་བྱར་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། རིག་པའི་རང་ངོ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་དང་སྒྲིབ་པ་ཡོད་མི་སྲིད་པའོ། །གླིང་བཞིའི་མིས་བལྟས་དུས་རེས་འགའ་བསྒྲིབས་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ནི། ཉི་མ་བསྒྲིབས་པ་མ་ཡིན་གྱིས། རང་གི་མིག་སྔར་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབ་པར་སྣང་བ་ལ། ཉི་མ་བསྒྲིབས་ སོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གློ་བུར་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པས་རིག་པ་ལ་གོལ་བ་དང་བསྒྲིབས་པ་མེད་ཀྱིས། འཁྲུལ་རྟོག་གི་ངོ་ཁ་ལ་བསྒྲིབས་པར་སྣང་བ་ལ། རིག་པ་བསྒྲིབ་པ་དང་ལྡན་ནོ་དག་པར་བྱའོ། །ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་དོ་སྙམ་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཟང་མ་ཞེས་བྱའོ། །ཡུམ་ཆེན་མོ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འོད་གསལ་བ་ལགས་སོ་ཞེས་པ་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་པ་དང་། རང་ཤར་ལས། རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ནི། །རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས། །བརྗོད་མེད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས། །ཡིན་དང་མིན་པའི་
Chinese
有。超越有和无的边际。没有颜色也没有形状。就像《珍宝堆积》中所说：这里没有咒语和手印。坛城本尊和供养，于此也没有任何必要。无需陈设供品和仪轨。没有进入和降伏智慧。就像《功德圆满》中所说：大圆满觉性的自语，超越显现和空性的境地。超越心和意和法。超越是与不是二者。没有好与坏的见解。没有修与不修二者。就像《觉性之身》中所说：没有誓言和觉性之身。没有守护和所守护。没有显现和不显现的誓言。自明大圆满的体性中，誓言无法以教言指示。大智慧的行境是，于无之中行持无。于唯一之中行持唯一。以赤裸行持赤裸。于任运自成之中给予任运自成。如是。像这样于任何处都没有作为和取舍的确定譬喻是：这些是菩提心的体性，太阳不被云和黑暗遮蔽，不需临时造作，于虚空中自然明亮。太阳的体性是在虚空中自性光明，云也无法遮蔽它的体性，也无法通过因果临时使之光明，同样，觉性的自性不可能有因果和遮蔽。四大部洲的人们观看时，有时显现被遮蔽等等，这不是太阳被遮蔽，而是自己的眼前显现被云遮蔽，认为太阳被遮蔽了，这叫做错觉。同样，突发的烦恼等等不会使觉性迷失和被遮蔽，而是于错觉分别的表面上显现被遮蔽，认为觉性具有遮蔽需要清净，想要生起功德，这叫做纯粹的错觉。于《大般若经》中也说：心无心，心的自性是光明。于《现观庄严论》中也说：于此无有任何需要去除，也没有丝毫需要安立。于《自生》中说：觉性自身的显现，超越常断二边的边际，不可言说、完全清净的法，是与不是的
English
It is. It transcends the limits of existence and non-existence. It has no color and no shape. As it is said in "Precious Accumulation": Here there are no mantras and mudras. Mandala deities and offerings, here there is no need for anything. There is no need to arrange offerings and rituals. There is no entering and subduing of wisdom. As it is said in "Perfection of Skill": The natural language of Dzogchen awareness is, it transcends the realm of appearance and emptiness. It transcends mind and intellect and dharma. It transcends the two, is and is not. There is no view of good and bad. There is no two, meditation and non-meditation. As it is said in "Awareness Body": There is no samaya and awareness body. There is no guarding and what is to be guarded. There is no samaya of appearance and non-appearance. In the nature of self-aware Dzogchen, samaya cannot be indicated in teachings. The field of activity of great wisdom is, in non-existence, to practice non-existence. In oneness, to practice oneness. With nakedness, to practice nakedness. In spontaneous accomplishment, to give spontaneous accomplishment. So it is. Thus, the definite analogy for where there is no action and acceptance or rejection is: These are the nature of bodhicitta, the sun is not obscured by clouds and darkness, without sudden creation, it is naturally clear in the space. The nature of the sun is naturally luminous in the space of the sky, and clouds cannot obscure its nature, nor can it be made luminous suddenly by cause and effect, similarly, the self-nature of awareness cannot have cause and effect and obscuration. When people of the four continents look, sometimes it appears to be obscured, etc., this is not the sun being obscured, but the appearance in front of one's eyes being obscured by clouds, and thinking that the sun is obscured is called illusion. Similarly, sudden afflictions, etc., do not cause awareness to be lost and obscured, but on the surface of illusory thoughts it appears to be obscured, and thinking that awareness has obscuration and needs to be purified, and wanting to generate qualities, this is called pure illusion. In the Great Mother Sutra it is also said: Mind has no mind, the nature of mind is luminosity. In the Ornament of Clear Realization it is also said: Here there is nothing to be removed, and there is not even a little to be established. In "Self-Arisen" it says: The appearance of awareness itself, transcends the limits of the two extremes of permanence and annihilation, the inexpressible, completely pure dharma, is and is not