Tibetan
ཉིས་སྐྱེ་བ་ན། དེའི་མཚམས་ སུ་སྲུབ་ནོན་དུ་མཆོད་སྦྱིན་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་སྐྱེས་ན། ཤེས་པ་གཉིས་པོ་དང་སྲུབ་ནོན་གཅིག་པོ་ལ་ཡུན་རིང་ཐུང་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་གསུམ་ཀ་ཆ་བཅས་སུ་ཐལ་ལ་མེད་ན་བསྐལ་པའང་སྐད་ཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་དུ་མ་མཐུད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལས་རིང་རྒྱུ་མེད་པས་སོ། །འདིར་རང་རྒྱུད་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱང་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འཇུག་པས་འགལ་བ་མེད་ཀྱང་། བློ་ལ་འཆར་བདེ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྐྱེས་བུ་ལྷས་བྱིན་གྱི་རྟོག་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་སྐྱེ་བའི་མཚམས་དེར། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རྟོག་པ་སྐད་ཅིག་གཅིག་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ཡང་ལྷས་བྱིན་གྱི་རྟོག་པ་སྔ་མ་ཙམ་མ་སྔ། ཕྱི་མ་ཙམ་མ་ཕྱི་བར་བར་དེར་སྐྱེ་བ་སྲིད་པས་ན། དེ་འདྲའི་སྐད་ཅིག་གསུམ་ལ་ཡུན་རིང་ཐུང་ཡོད་མེད་བརྟག་པས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མ་གྲུབ་ཚུལ་གཏན་ལ་ཕེབས་སོ། །བར་དེར་སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་ཡང་སྐད་ཅིག་གཉིས་ཀྱི་ཡུན་ལ་གཅིག་མི་ཤོང་མི་སྲིད་ལ་དེ་ཡང་དབུས་སམ་བར་མཚམས་དེར་སྐྱེ་བ་ལ་འགོག་བྱེད་མེད་པས་སོ། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་བདུན་བཤད་པའི་སྐབས་བརྗོད་པ་གསལ་བས་རྒྱས་བཤད་མི་དགོས། བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་རྫས་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་གནས་མ་བུའི་སྡེ་པ་ཙམ་ཡིན་པར་སྤྱིར་གྲགས་ལ་འདིར་བྱེ་སྨྲ་སྤྱིའི་འདོད་པར་བཤད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་ཙམ་ཡིན་པའམ། ཉན་ཐོས་པའི་འདོད་ཚུལ་ཐུན་མིན་ཆེ་ལོང་བསྡུས་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་བྱེ་སྨྲ་ལ་འདི་འདྲ་འདོད་ མཁན་བྱུང་བ་ཙམ་བསྟན་པའི་ཆེད་སོགས་གང་ཡིན་ཀྱང་རུང་བར་སྣང་ལ། ཉན་ཐོས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཚུལ་བཞིན་སྨྲ་བ་ཡིན་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྨྲ་བ་ཡིན་པར་སྐབས་སོ་སོའི་ཤན་མ་འདྲེས་པར་ཕྱེད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་ནས། བདག་རྐྱེན་མེད་དེ་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་སྐྱེད་ན་ཆ་ཤས་རྐྱང་པ་བསྐྱེད་བྱར་འགྱུར་ཞིང་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེད་རྒྱུ་དང་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ། ཁྱད་པར་ཁོ་ན་སྐྱེད་ན་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཆ་ཤས་རྐྱང་བ་བསྐྱེད་དགོས་ན་དེ་མི་སྲིད་ལ། ངོ་བོ་བསྐྱེད་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་བདག་རྐྱེན་ཁྱད་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཞེས་བཞག་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །སྐྱེད་ཚུལ་མི་འཐད་དེ་ཤེས་པའི་སྐྱེ་འཇིག་གཉིས་ཤེས་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཐལ་ཏེ། བུམ་པའི་རྣམ་པ་སྣང་མི་སྣང་ཆོས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་ཤེས་པ་འདུས་བྱས་རྟག་པར་ཐལ་ཏེ། ཞེ
Chinese
在二生之间，如果在那中间，没有产生作为间隔的供养智慧的刹那智慧，那么这两个智慧和一个间隔，有长短吗？如果有，那么三者都成为有分，如果没有，那么劫也成为刹那，即使不连接众多刹那，也无法比一个刹那更长。这里即使以一个自续为主，进行分别观察也没有矛盾。为了容易理解，如果以异续为主，那么在天授童子生起两个刹那念头的那个中间，生起一个供养的念头。而且，天授童子的前一个念头不早，后一个念头不晚，在中间生起是可能的。因此，通过观察这样的三个刹那有无长短，可以确定没有成立无分刹那。在中间生起是可能的，两个刹那的时间不可能容纳一个，而且在中间或间隔生起没有阻碍。在讲述分别说者的七种观点时，表达清晰，不需要详细解释。普遍认为，承认不可言说的自体实有，只是住子部的观点，但这里说这是分别说者普遍的观点，要么只是名称上的观点，要么是简要概括了声闻部的独特观点，因此，在分别部和经部中，仅仅是为了说明分别说者中有这样认为的人，无论如何都可以。如果如实宣说声闻部的宗义，就必须区分开来，不混淆各个时期的观点，因为他们宣说人无我。从经部开始，如果没有自缘，仅仅产生差别，那么将成为仅仅产生部分的生起者，并且本体将没有生起因和差别。如果仅仅产生差别，那么必须产生没有本体的仅仅部分，这是不可能的。如果产生本体，那么因缘和自缘将没有差别，那么设立对自性本体和差别有利益的说法就没有意义了。生起方式不合理，因为智慧的生灭二者将成为与智慧不同的实体，因为瓶子的显现与不显现是相违的法。如果承认，那么智慧将成为有为常法。
English
In the interval between two births, if a momentary consciousness of offering wisdom does not arise as an interval, do these two consciousnesses and one interval have length or not? If they do, then all three become partitive, and if not, then the kalpa also becomes a moment, and even if many moments are not connected, they cannot be longer than one moment. Here, even if one's own continuum is taken as the main subject, there is no contradiction in making analytical observations. However, for the sake of easy understanding, if different continua are taken as the main subject, then at the moment when two moments of the thought of the boy Devadatta arise, one moment of the thought of offering arises. Moreover, it is possible for the earlier thought of Devadatta not to be early and the later thought not to be late, but to arise in the middle. Therefore, by examining whether such three moments have length or not, it can be determined that the indivisible moment is not established. It is possible to arise in the middle, and it is impossible for one to fit into the duration of two moments, and there is no obstacle to arising in the middle or interval. When explaining the seven views of the Vaibhashikas, the expression is clear, so there is no need for detailed explanation. It is generally known that admitting the existence of an inexpressible self-substance is only the view of the Vatsiputriya school, but here it is said that this is the general view of the Vaibhashikas, either it is just a matter of terminology, or it is a summary of the unique views of the Shravakas. Therefore, in the case of the Vaibhashikas and Sutrantikas, it seems that it is only for the purpose of showing that there are those who hold such views among the Vaibhashikas. If the tenets of the Shravakas are truly proclaimed, then it is necessary to distinguish them without mixing the views of each period, because they proclaim the absence of self of persons. From the Sutrantika onwards, if there is no self-cause and only differences arise, then it will become the producer of only parts, and the essence will have no cause of arising and no distinction. If only differences arise, then it is impossible to produce only parts without essence. If the essence arises, then the cause and condition and the self-cause will become indistinguishable, and then it is meaningless to establish the statement that benefiting the nature of essence and difference. The mode of arising is unreasonable, because the arising and ceasing of wisdom will become different entities from wisdom, because the appearance and non-appearance of the pot are contradictory phenomena. If it is admitted, then wisdom will become a permanent conditioned phenomenon.