Tibetan
དཀའ་བ་རྣམས་ལ་བཤད་དགོས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ཡང་། མཐའ་དག་བྲིས་ན་ཡི་གེས་འཇིགས་པས་འདིར་དཀའ་གནས་འགའ་ཞིག་བསྡུས་ཏེ་བྲི་ན། བློན་པོ་དྲུག་གི་སྐབས་ནས་གྲུབ་པའི་གནས་དྲུག་པོ་གསུམ་དུ་བསྡུ་བ་ན། ཡོན་ཏན་མཁན་དང་། རྒྱལ་པོ་དང་འབངས་གསུམ་གྱི་བསླབ་བྱར་བསྡུ། དེ་ལས་ཡོན་ཏན་མཁན་ནི་སྐར་མཁན་ཏེ་དེས་གནས་དང་པོ་གསུམ་ལ་སློབ། རྒྱལ་པོས་ལྷའི་ཆོས་ལུགས་ཏེ་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་རབས་ལས་བྱུང་བ་བཞིན་ཁྲིམས་སྐྱོང་བ། འབངས་ལ་མདུན་འདོན་ནམ་བློན་པོ་དང་། ཚོང་དཔོན་དང་། ཕལ་པ་གསུམ་དུ་ཡོད་པ་ལས། ཚོང་དཔོན་གྱིས་གནས་ལྔ་པ་བརྟག་པ་བསླབ་ཅིང་། མདུན་ན་འདོན་དང་ཕལ་པས་གནས་དྲུག་པ་སློབ་སྟེ། དེ་ཡང་མདུན་འདོན་གྱིས་སྲིད་སྡེ་རྒྱལ་འཕམ་ཤེས་པས་སྲིད་སྲུང་བ་དང་། ཕལ་པས་འཚོ་ཚིས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རང་སྲིད་སྲུང་བ་ཤེས་དགོས་པས་སྲིད་སྲུང་གི་མཛོད་ལ་བསླབ་པའོ། །རིག་ཤེས་ཞེས་པའང་རིག་པ་ཤེས་པ་སྟེ་ཡོན་ཏན་མཁན་གྱི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། །༈ བདག་དང་འཇིག་རྟེན་རྟག་ཆད་དུ་རྟོག་པ་བཞི་དང་། ཁ་ཅིག་ཆད་པར་སྨྲ་བ་བཞི་དོན་གཅིག་སྟེ། ཁ་ཅིག་ཆད་པར་སྨྲ་བས་ཀྱང་འགའ་ཞིག་རྟག་པར་འདོད་པས་སོ། །བདག་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་བདག་ཡོད་པའང་མི་འཐད་དེ། ཞེས་པ་སེམས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཅོག་ལ་བདག་ཡོད་པས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའམ་བདག་གི་ལུས་ལ་བདག་གིས་ཁྱབ་བོ་སྙམ་པས་བརྗོད་པའོ། །གྲངས་ཅན་སྐབས་བདག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཟོལ་སྦྱོར་གྱི་རྟགས་བཀོད་པས་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བདག་གྲུབ་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ་མིག་སོགས་ཉེར་བཞི་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདུས་ཤིང་ བསགས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མལ་ཆ་དང་སྟན་བཞིན་ནོ། །ཞེས་འགོད་དེ། དེ་ཡང་བདག་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དངོས་སུ་འགོད་མི་ནུས་པས། ཤེས་བྱ་ཉེར་བཞི་པོ་རྩོད་གཞིའམ་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་བས་ན། ཤེས་བྱ་ལ་ཉེར་ལྔ་ལས་མེད་པས་དེ་ལས་གཞན་པ་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལས་འོས་མེད་ལ་དེ་ལྟར་ན་མིག་སོགས་དེའི་དོན་བྱེད་པར་གྲུབ་ན་བདག་ཀྱང་གྲུབ་སྙམ་དུ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་འགོད་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ཞེ་འདོད་བདག་ལ་བསྙགས་པ་མིན་པར་མིག་སོགས་ཀྱིས་མིག་སོགས་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཙམ་ཞིག་སྒྲུབ་ན་ནི་གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་ཞེ་འདོད་གྲུབ་པ་ལ་ཅི་ཡང་མི་ཕན་ལ། ཞེ་འདོད་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་ནི་རྟགས་དེས་མི་ནུས་ཏེ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས
Chinese
虽然需要解释的困难之处非常多，但如果全部写下来，篇幅会过于庞大，所以在此仅摘录一些难点进行阐述。从六大臣时期形成的六个方面，可以归纳为三个方面：贤者、国王和民众三者的行为准则。其中，贤者指的是星算家，他们负责教授前三个方面的内容。国王则遵循天神的法度，如同转轮王等的故事中所记载的那样，依法治理国家。民众分为三种：朝臣或大臣、商人和平民。商人学习第五个方面，即考察事务；朝臣和平民学习第六个方面。朝臣因了解政事的成败，所以要守护政权；平民则通过生计等方式，懂得如何守护自己的政权，因此要学习守护政权的宝库。所谓“智慧”，就是指了解知识，是贤者的别称。 关于“我”和“世界”的四种常断论，以及某些人主张断灭的四种观点，实际上是相同的，因为主张断灭的人也认为某些事物是常存的。认为“我”遍及一切众生，并且能够发挥作用的观点也是不合理的。这里所说的意思是，认为一切众生都有“我”，所以“我”遍及一切，或者认为“我”遍及自身的身体。数论派为了证明“我”的存在，提出了虚假的理由，数论派认为，眼睛等二十四法，具有为他者服务的功能，因为它们是聚集和积累的，例如床垫和坐垫。他们这样提出的意思是，因为无法直接提出证明“我”存在的真实理由，所以将二十四种所知法作为争论的对象或有法。由于所知法只有二十五种，除了这二十四种之外，就只能是作为知性的补卢沙（梵文：Purusha，意为“人”）的“我”了。如果眼睛等能够为它服务，那么“我”也就成立了。他们这样向佛教徒提出。但在这里，如果仅仅是证明眼睛等对眼睛等之外的事物有所帮助，而不是针对所希望的“我”进行辩驳，那么就只是重复证明了已经成立的事实，对所希望的结论没有任何帮助。如果想要按照所希望的方式进行证明，那么这个理由是无法成立的，因为它们之间没有关联。
English
Although there are many difficulties that need to be explained, writing them all down would be overwhelming. Therefore, I will summarize and write down some of the difficulties here. The six aspects established since the time of the six ministers can be summarized into three: the guidelines for the wise, the king, and the people. Among them, the wise refers to astrologers, who teach the first three aspects. The king governs according to the divine law, as described in the stories of the Chakravartin kings. The people are divided into three: courtiers or ministers, merchants, and commoners. Merchants learn the fifth aspect, which is examining affairs. Courtiers and commoners learn the sixth aspect. Courtiers protect the government by understanding the success and failure of politics. Commoners protect their own government through livelihoods and other means, so they must learn the treasury of protecting the government. The term "intelligence" means understanding knowledge, which is another name for the wise. Regarding the four eternalist and annihilationist views of "self" and "world," and the four views of some who claim annihilation, they are actually the same, because those who claim annihilation also believe that some things are eternal. The view that the "self" pervades all sentient beings and can function is also unreasonable. What is meant here is that all sentient beings have a "self," so the "self" pervades everything, or that the "self" pervades one's own body. In the Samkhya school, a false reason is given to prove the existence of the "self." The Samkhya school argues that the twenty-four elements, such as the eyes, have the function of serving others because they are assembled and accumulated, like mattresses and cushions. The meaning of this is that because they cannot directly present a real reason to prove the existence of the "self," they take the twenty-four knowable elements as the subject of debate or the subject of property. Since there are only twenty-five knowable elements, other than these twenty-four, it can only be the "self" of Purusha (梵文：Purusha，意为“人”), the intelligent being. If the eyes and so on can serve it, then the "self" is also established. They present this to the Buddhists. But here, if it is merely proving that the eyes and so on are helpful to things other than the eyes and so on, rather than arguing against the desired "self," then it is merely repeating the proof of an already established fact, which does not help the desired conclusion at all. If you want to prove it in the way you want, then this reason cannot be established because there is no connection between them.
Tibetan
་ན་སྦྱོར་བ་དེ་དག་འགོད་ཚུལ་གྱིས་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཞིབ་པར་རྣམ་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཙོ་བོ་དགག་སྐབས་མེད་པ་གཞན་ལས་གྲོལ་ཞེས་པ་རི་རྭ་སོགས་མིན་པ་ཙམ་སྟེ་མེད་པ་གཞན་མིན་ཀྱང་རང་ཉིད་ཡོད་པར་མི་གྲུབ་པའོ། །བདེ་སྡུག་གཏི་མུག་ཙམ་ལ་གཙོ་བོས་ཁྱབ་པ་ཞེས་དང་། བདེ་སྡུག་གཏི་མུག་ཙམ་ལས་གཙོ་བོའི་ཁྱབ་པ་ཞེས་དཔེ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་འདུག་ཀྱང་། གང་ལྟར་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དེ། དང་པོ་ལྟར་ན་ཚོར་བ་གསུམ་ལ་གཙོ་བོ་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། གཙོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ རྟགས་ལས་གཙོ་བོ་ཡོད་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། དེ་དག་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཤིང་དང་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་འགོད་པ་ལས་འདིར་ཕྱི་མ་ལྟར་བཟུང་བའོ། །ཡང་གཙོ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་བདེ་སྡུག་དམིགས་པ་ཞེས་པ། གཙོ་བོ་ཡོད་དེ། གཙོ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བདེ་སོགས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། ཆོས་ཅན་གཙོ་བོ་ཉིད་གཞི་མ་གྲུབ་པས་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པའོ། །ཡང་རང་བཞིན་དང་ནུས་པ་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་མ་ཁྱབ་སྟེ་ཞེས་པ། རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བདག་དང་གཙོ་བོ་ལ་ཤེས་བྱ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ཝ་དང་སེང་གེ་ལ་སྲོག་ཆགས་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཡང་དེ་དག་གཅིག་མིན་པར་བསྟན་པ་ནི། སྔ་མ་ཁོ་རང་གིས་ཁས་བླངས་དང་། ཕྱི་མ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་བརྗོད་པའོ། །ནུས་པ་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་དགག་སླད་འགྲེལ་བར། བསྐྱེད་པས་ཡོད་པར་སྒྲུབ་ན་ནི་འགལ་བའི་རྟགས་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོགས་དོན། ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པས་ས་བོན་ཉིད་ད་ལྟ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་ན་འགལ་ཏེ། འབྲས་དུས་རྒྱུ་འགགས་ནས་སླར་སྐྱེ་མི་རུང་བས་དེ་མེད་པ་བཞིན་རྒྱུ་གཙོ་བོ་དེ་ད་ལྟ་འབྲས་དུས་ན་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པའོ། །འདུས་པ་མ་ཡིན་པའི་གཞན་ཞེས་པས་བསྒྲུབ་ན་ཞེས་སོགས་དོན། སྔར་ལྟར་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་དོན་མེད་ཚུལ། གཞན་ཙམ་ཞིག་གྲུབ་པས་བདག་ མི་འགྲུབ་པ་བུམ་པ་ལས་སྣམ་བུ་བསྒྲུབ་པ་བཞིན་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། འདིར་གཞན་ཞེས་པ་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལ་ཟེར་ན་དཔེ་མལ་སྟན་སོགས་ཀྱིས་རྟག་བདག་གི་དོན་བྱེད་པར་གྲུབ་ཟིན་པ་མིན་པས་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཅེས་སྨྲས་པ་ན། གཞན་ཙམ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་མིག་སོག
Chinese
如《释量论》中所详述的那样，这些结合的方式会产生矛盾。驳斥“自性”时，所谓“从无中解脱”，仅仅是指不是山羊角等，虽然不是其他的“无”，但也不能证明自身存在。所谓“自性遍及乐、苦、痴”，以及“自性遍及乐、苦、痴之外”，虽然有两种不同的说法，但无论如何都没有矛盾。如果按照第一种说法，一个“自性”不能遍及三种感受，因为“自性”本身不存在。如果按照第二种说法，从乐、苦、舍的 征象中，不能推出“自性”存在的遍及，因为它们不能随之同去同还，就像树木和天空一样。这里采用了后一种说法。又如“缘于自性的影像而生乐、苦”，如果说“自性存在，因为缘于自性的影像而生乐等”，那么，作为法相的“自性”本身尚未成立，所以宗法不成。又如“仅仅随顺自性和能力，并不能遍及成为一体”，所谓随顺自性，比如我和“自性”随顺于仅仅是所知的自性，狐狸和狮子随顺于仅仅是生物的自性，但它们并不是一体，这表明：前者是他自己承认的，后者是现量所违背的。随顺能力就像从种子中生出芽一样，为了驳斥它，解释说：“如果以产生来证明存在，那就是相违的征象”等等。意思是，如果以种子产生芽来证明种子现在存在，那就是相违的，因为果时因已灭，不能再次产生，就像它不存在一样，所以因“自性”现在不能在果时存在。如果用“非聚合的他者”来证明等等，意思是，像以前一样，用眼睛等为他者服务的征象来证明，是没有意义的。仅仅成立了他者，也不能成立我，就像从瓶子上证明布匹一样，会变得没有关联。这里所说的“他者”，如果指的是所希求的、具有智慧的补特伽罗，那么用床垫等来为常我的利益服务，并不是已经成立的，所以说在比喻上没有随同。如果说仅仅是他者是所要证明的，那么眼睛等……
English
As detailed in the Pramāṇavārttika, these ways of combining would lead to contradictions. When refuting the Pradhāna, the statement "liberated from non-existence" merely means that it is not like a goat's horn, etc. Although it is not other "non-existence," it cannot prove its own existence. The statement "Pradhāna pervades pleasure, pain, and ignorance," and "Pradhāna pervades beyond pleasure, pain, and ignorance," although there are two different statements, there is no contradiction in any case. According to the first statement, one Pradhāna cannot pervade the three feelings, because Pradhāna itself does not exist. According to the second statement, from the signs of pleasure, pain, and equanimity, there is no pervasion that Pradhāna exists, because they cannot go and return together with them, just like trees and the sky. Here, the latter statement is adopted. Also, like "experiencing pleasure and pain from the image of Pradhāna," if it is said that "Pradhāna exists, because pleasure, etc., arise from the image of Pradhāna," then, since the subject, Pradhāna itself, is not established, the property of the subject is not established. Also, like "merely following nature and ability, it is not pervaded to become one," the so-called following nature, such as I and Pradhāna follow the nature of merely being knowable, and foxes and lions follow the nature of merely being living beings, but they are not one, which shows that: the former is admitted by himself, and the latter is contradicted by direct perception. Following ability is like a sprout arising from a seed. To refute it, it is explained: "If existence is proved by production, then it is a contradictory sign," etc. The meaning is that if the existence of the seed is proved by the seed producing the sprout, it is contradictory, because the cause ceases at the time of the result and cannot be produced again, just as it does not exist, so the cause, Pradhāna, cannot exist at the time of the result. If one proves by "the other that is not an aggregate," etc., the meaning is that, as before, using the sign of eyes, etc., serving others to prove, is meaningless. Merely establishing the other cannot establish the self, just like proving cloth from a pot, it will become irrelevant. Here, the "other" refers to the desired person of intelligence, then using mattresses, etc., to serve the benefit of the permanent self is not already established, so it is said that there is no concomitance in the metaphor. If it is said that merely the other is what is to be proved, then the eyes, etc...