Tibetan
ཡོད་པའམ་མེད་པ་གང་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་སྐྱེས་ཟིན་པས་སྐྱེ་བར་མི་འཐད། མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་འགལ་བས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་མི་རུང་ངོ་། །བཞི་པ་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐད་ཅིག་མས་དོན་མི་བྱེད་དེ། དོན་བྱེད་པར་གཟོ་དུས་འགག་པའི་ཕྱིར་དང་། རིམ་གྱིས་མི་བྱེད་དེ་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་སྣང་ཙམ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་བརྟེན་ནས་མི་འབྱུང་སྟེ་དངོས་པོར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་སྟེ། སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་སྣང་དུས་ནས་རྟ་གླང་གིས་སྟོང་པ་བཞིན་ཕྲ་རགས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་བཞིན་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ཙམ་གྱིས་དབང་གིས་སྣང་བ་བསླུ་མེད་འདི་ཡང་སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སྟེ་དཔྱད་ན། གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཅིང་ཁས་བླང་གི་གནས་མི་རྙེད་པའོ། །གཞན་ཡང་རྟག་འཇིག་མེད་པ། འགྱུར་མི་འགྱུར། ཆོས་བཞི་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་སྟེ། དང་པོ། སྣང་ཙམ་ཆོས་ཅན་དངོས་པོར་མེད་དེ། འཇིག་མི་འཇིག་གཉིས་ཀར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་པ་འཇིག་པར་ཡོད་ན་ཡོད་དུས་དང་མེད་དུས་གང་རུང་འཇིག་དགོས་ན། ཡོད་དུས་འཇིག་པ་མིན་ཏེ་འཇིག་པའི་འགལ་ཟླ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མེད་དུས་འཇིག་རྒྱུ་མེད་དོ། །མི་འཇིག་པའམ་རྟག་པར་མེད་དེ། སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྣང་ཙམ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་མེད་དེ། འགྱུར་མི་འགྱུར་གཉིས་ཀར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དངོས་པོ་གནས་སྐབས་འགྱུར་ན་རྒན་པོ་ལས་ཀྱང་གཞོན་ནུར་འགྱུར་བར་ཐལ་ཞིང་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱང་རྟག་མི་རྟག་གང་ལ་ཡོད་ཚུལ་དང་། ཆ་ཤས་བརྟགས་པས་མ་གྲུབ་བོ། །མི་འགྱུར་ན་གཞོན་ནུ་ལས་རྒན་པོར་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། སྐྱེ་རྒ་གནས་འཇིག་བཞི་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་ཚང་ཞིང་། ཅིག་ཆར་འབྱུང་ན་སྐྱེ་ཤི་དང་རྒས་གཞོན་མཉམ་དུ་འབྱུང་བ་སོགས་འགལ་བ་གཅིག་ཏུ་འདུ་བས་གནོད་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྐབས་ནས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀུན་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པའི་བློས་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་པའི་མཚན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་བཅད་དེ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ནའང་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་ཚུལ་མི་འགོག་པར། གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས། ལམ་དབུ་མ་
Chinese
因为无论是有还是无，都脱离了产生。如果是存在，因为已经产生，所以不应该再产生。如果是不存在，因为与存在相违背，所以不可能变成存在。第四，所知法，不成立为实有，因为不能起作用。刹那不能起作用，因为在想要起作用的时候已经停止了。渐次也不能起作用，因为常和刹那互相矛盾。第五，显现法，不成立为实有，因为是依缘而生，就像影像一样。如果是实有自性成立，就不会依赖而产生，因为已经是实有成立了。依赖而产生的，就被空性所遍及。就像幻化的马牛显现的时候，实际上是空无马牛一样，无论在微细还是粗大上都没有成立，仅仅是因缘聚合的力量，这个无欺的显现也是空性中显现，如果观察，在任何地方都没有成立，也找不到可以承认的地方。此外，常断灭无有，变化不变化，这是遮止四种法的三个理由。第一，显现法不是实有，因为既不是坏灭也不是不坏灭。如果瓶子是坏灭的，那么在存在的时候和不存在的时候，总有一个时候应该坏灭。存在的时候不是坏灭，因为与坏灭相违背。不存在的时候也没有可以坏灭的东西。也不是不坏灭或者常有，因为已经变成了刹那的自性。第二，显现法不是实有，因为既不是变化也不是不变化。如果是实有暂时变化，那么老年人也会变成年轻人，而且变化本身存在于常和无常的哪一种状态中呢？而且通过分析部分也无法成立。如果不变化，那么年轻人也不可能变成老年人。第三，生老住灭四者如果是依次产生，那么一刹那不能具足。如果同时产生，那么生和死，老和少同时产生等，互相矛盾的事物会聚集在一起，这是有损害的，就像在声闻乘中说的那样。这样，以确定一切法没有自性的智慧，在一切行为中，断除所缘的执相的一切戏论，安住在平等性中。即使这样，也不遮止名言中的显现方式，基础是中观二谛，道路是中观
English
Because neither existence nor non-existence is free from arising. If it is existence, it should not arise because it has already arisen. If it is non-existence, it cannot become existence because it contradicts existence. Fourth, the object of knowledge (chos can), is not established as real, because it cannot perform a function. A moment cannot perform a function, because it ceases when it is about to perform a function. It cannot perform it gradually, because permanence and momentariness are mutually contradictory. Fifth, mere appearance (snang tsam chos can), is not established as real, because it is dependent origination, like an image. If a real thing were established by its own nature, it would not arise dependently, because it is already established as real. That which arises dependently is pervaded by emptiness. Just as a magical horse and cow are empty of horse and cow from the moment they appear, so too, without being established in either subtle or gross form, this unfailing appearance due to the mere aggregation of causes and conditions is also appearing while being empty. If examined, it is not established anywhere, and no place for affirmation can be found. Furthermore, the three reasons for negating the four characteristics of permanence, destruction, change, and non-change are as follows: First, mere appearance is not real, because it is neither destructible nor indestructible. If a pot were destructible, it would have to be destroyed either when it exists or when it does not exist. It is not destroyed when it exists, because it is the opposite of destruction. When it does not exist, there is nothing to destroy. Nor is it indestructible or permanent, because it has become the nature of a moment. Second, mere appearance is not real, because it is neither changing nor unchanging. If a real thing were to change temporarily, then an old person would become young, and in which state, permanent or impermanent, would the change itself exist? Moreover, it is not established by analyzing its parts. If it does not change, then it is impossible for a young person to become old. Third, if the four, birth, aging, abiding, and decay, occur sequentially, then they are not complete in a single moment. If they occur simultaneously, then birth and death, old age and youth occur together, and so on, which is harmful because contradictory things gather together, as explained in the context of the Hearers (Shravakas). Thus, with the wisdom that ascertains that all phenomena are without inherent existence, one cuts off all the elaborations of grasping at characteristics aimed at in all activities, and abides in equanimity. Even so, without obstructing the way things appear in conventional truth, the basis is the Two Truths of Madhyamaka, the path is Madhyamaka.
Tibetan
ཚོགས་གཉིས། འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འདོད་དེ། དང་པོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་བློ་ཡི་ཡུལ་དང་། དོན་དམ་པ་བློ་བྲལ་སོ་སོ་རང་ རིག་གི་ཡུལ་གཉིས་ཀའང་ངོ་བོ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། ངེས་ཚིག་ཀུན་རྫོབ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་འཁྲུལ་ངོར་མི་བསླུ་བ་དང་། དོན་དམ་གཉེར་བྱའི་དོན་ཡིན་པ་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་མི་བསླུ་བས་བདེན་པར་བཞག་གོ། །མཚན་ཉིད་ནི། ཀུན་རྫོབ་བློ་ཡི་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པའི་ཆོས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ། དོན་དམ་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །དཔྱད་བཟོད་པ་མི་འཐད་དེ་སྔར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དེ་གཉིས་ཀའང་དོན་ལ་སོ་སོར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དག་མཉམ་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་བློ་དང་མཚན་མས་དབེན་པར་གནས་པའོ། །དབྱེ་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་ལ། དེ་ལའང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དང་བསྟུན་ནས་བརྡ་བཏགས་ན། གནོད་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གཟུགས་སོགས་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་། གནོད་པ་ཅན་གྱི་དབང་པོ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བཞག་གོ། །ལམ་དབུ་མ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་ཉམས་ལེན་དང་། དོན་དམ་པ་སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ཡང་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་ལེན་སྐབས་སུ་བཞག་ཐབས་ནི། སྟན་བདེ་བ་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བྱས་ཏེ་སྐྱབས་སེམས་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། བློ་ཙེན་གྱིས་ལྷོད་ལ། ལྟ་བས་ཐག་བཅད་པ་ལྟར་ གང་ཡང་མི་སེམས་ཅི་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ། གསལ་ལེ་སེང་ངེ་མ་ཡེངས་པར་འཕྲོ་འདུ་དང་བྲལ་བར་བཞག་པས། ཕྱི་ཡུལ་དང་ནང་སེམས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་ཞིང་སྒོམ་པའི་བློ་ལའང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པས་ན་དམིགས་པ་ཀུན་ཉེ་བར་ཞི་བས་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་འཇུག་པ་ཞི་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ནང་དུ་རིག་པ་ནི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་བའི་དོན་བསྒོམ་པ་སྟེ། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ངང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བར་བྱ་ཞིང་ཆགས་ཞེན་མེད་པར་བསོད་ནམས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་དབུ་མ་ནི། ས་བཅུའི་རྒྱུན་མཐར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞི་ཞིང་ནུབ་ནས། ཡེ་ཤེས་དང་དབྱིངས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། དེ་ལས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་ཕན་བདེ་མཛད་པའོ། །དེ་ལ་སྐབས་འདིར་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་ཁས་ལེན་གཏ
Chinese
二谛：中观的果是二身双运，初者，世俗是心识的对境，胜义是离心识各自自证的对境，二者本体皆是无自性。定义是，世俗显现无自性，于迷乱前不欺惑，胜义是所求之义，于道与果之法不欺惑故立为谛实。体相是，世俗是不离心识对境之法，不堪忍观察；胜义是超离心识对境之法性，所缘寂灭。堪忍观察不应理，因先前已遮破。二者于实义中皆无各自成立，法与法性平等，是远离戏论之自性，安住于离心识与相状。分类则立为世俗与胜义二谛。其中，随顺世间名言而安立，无损之六根境所显现之色等是真实世俗，有损之根境所显现之毛发等是虚妄世俗。中观道是，于世俗中修持六度波罗蜜，于胜义中修持离戏光明之智慧双运。其中，于入定修持时之安立方法是，于舒适之座上结跏趺坐，先发皈依心与菩提心，放松身心，如以正见所决断般，于不起任何心念、不起任何分别之状态中，明朗澄澈、不散乱、无有收放而安住，则外境与内心之能取所取皆远离，且于修持之心亦无有破立，故所缘皆寂灭，心与心所之行相寂灭，于离戏之中，觉性乃各自自证之智慧光明之义，如是修持。于出定时，于如幻之状态中，为利有情而回向，且无有贪执而行持积累资粮之善行。中观之果是，十地之相续至终结时，轮回之因——心与心所之习气连同心识寂灭融入法界，智慧与法界二者无别，即是法身，由此无勤任运而现起二色身，尽轮回际利益安乐有情。于此，应成派承认
English
The Two Truths: The result of Madhyamaka is considered to be the union of the two kayas. Firstly, the conventional is the object of the mind, and the ultimate is the object of self-awareness separate from the mind. Both of these are merely without inherent existence. The definition is that the conventional appears without inherent existence and does not deceive in the face of delusion. The ultimate is the meaning to be sought and is established as truth because it does not deceive in the Dharma of the path and the result. The characteristics are that the conventional is a phenomenon that does not go beyond the object of the mind and cannot withstand analysis. The ultimate is the nature of phenomena that transcends the object of the mind, and its object is pacified. It is unreasonable to withstand analysis because it has already been refuted. Neither of these is established separately in reality. Dharma and the nature of Dharma are equal and are the nature of being beyond elaboration, abiding in being devoid of mind and characteristics. The classification is established as the two truths of conventional and ultimate. Among these, in accordance with worldly terminology, the appearance of forms, etc., to the objects of the six unimpaired senses is the correct conventional, and the appearance of hair, etc., to the objects of the impaired senses is the false conventional. The Madhyamaka path is the practice of the six perfections in the conventional and the meditation on the union of non-elaboration and clear light wisdom in the ultimate. The method of establishing this during the practice of meditative equipoise is to sit in the lotus position on a comfortable seat, first generate refuge and bodhicitta, relax the mind, and in a state of not thinking anything or discriminating anything, as determined by the view, clearly, serenely, without distraction, and without scattering or gathering, the grasping of external objects and internal mind is abandoned, and there is no affirmation or negation in the mind of meditation, so all objects are pacified, and the activity of mind and mental factors is pacified. In non-elaboration, awareness is the meaning of the clear light wisdom of self-awareness, and this is how to meditate. In the post-meditation, in the state of illusion, dedicate the merit for the benefit of sentient beings, and without attachment, engage in virtuous actions to accumulate merit. The result of Madhyamaka is that at the end of the ten bhumis, the cause of samsara, the habitual tendencies of mind and mental factors, together with consciousness, are pacified and dissolved into the Dharmadhatu. Wisdom and Dharmadhatu are inseparable, which is the Dharmakaya. From this, the two form kayas arise spontaneously, benefiting and bringing happiness to sentient beings as long as samsara exists. Here, the Prasangikas acknowledge