Tibetan
་སྐུ་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་འབྲས་བུ་དམ་པ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་ནས་ཞི་དེ་རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །ཅེས་པ་དང་། ཞི་སྐུ་ དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་གསལ་གྱུར་ཅིང་། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཇི་བཞིན་རྣམ་མི་རྟོག །འགྲོ་གྲོལ་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་འབྱོར་སླད་རྟག །འདི་ནི་སྤྲོས་དང་བྲལ་ལ་སྣང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་རྣམ་གཞག་གཞན་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མི་ལེན་པ། ལེན་པ། མཐུན་པར་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། དབུ་མ་པ་ལ་ཁས་བླང་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་མེད་དེ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དམ་བཅའ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་དོན་དམ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ལ། ཀུན་རྫོབ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཟེར་ནས་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་དབུ་མ་ལ་ཁས་ལེན་མེད་ཀྱང་དབུ་མ་པས་དེའི་དོན་གཞལ་བ་ཉིད་ཁས་བླང་བར་ཡང་སོང་ལ། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གསུམ་གྱི་སྐབས་བཞིན་ནོ་ཞེས་པས་ཀྱང་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཁས་བླང་བར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ན་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ལས། གཞིའི་ཆོས་རྣམས་དེའི་སྐད་ཅིག་ལ་མ་གཞལ་བས་མི་ཤེས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བློས་སྐད་ཅིག་ལ་གཞལ་ལོ་ཞེ་ན། གཞན་སྣང་གི་སངས་རྒྱས་དེས་གཞལ་གཞལ་འདྲ་ཡང་གཞལ་བ་མེད་དེ་གཞན་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་པས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ཐོབ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མི་འཐད་དེ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ལམ་སྒྲུབ་པ་དང་། གྲོལ་བ་འདོད་པའི་རྣམ་གཞག་མེད་ཅིང་། ཆགས་སྡང་རང་ག་མའི་སྣང་བ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ཉིང་འཁྲུལ་དུ་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས། དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བས་ལམ་དབུ་མ་དང་འབྲས་བུའི་དབུ་མ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ལྟར་ན། དོན་དམ་པར་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཁས་བླང་མེད་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་ཁས་ལེན་ཏོ་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། དོན་ལ་མེད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་འགལ་བ་འཛིན་པས་ལུང་པ་འཚོལ་བ་དང་། ཁས་ལེན་ན་ཐ་སྙད་ལས་དོན་དམ་པར་འོག་མ་རྣམས་ལས་གོང་མ་སུ་ཞིག་ཁས་ལེན། ཡོད་མེད་རྫས་འགལ་བས་སོ། །མ་ཟིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ནི་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལུགས་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་མཐུན་པར་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཕྱོགས་རེའི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བས། གཞུང་གི་དོན་མ་གོ་བར་ཟད་མོད། འོན་ཀྱང་སྐྱོན་གཉིས་པོ་ཁས་བླངས་མ་བླངས་གང་ལའང་ཡོད་པས། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་དམ་བཅའ་མ་ཡིན་པས་འདིར་འདི་ལྟར་གོ་བར་བྱ་སྟེ། ཁས་ལེན་མི་ལེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་ཡོད་ཀྱི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་དོན་དམ་དུ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་དཔྱད་ར་མེད་པས་ན་རེ་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་དུ་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཁས་ལེན་པ་དང་། མི་ལེན་པ་གཉིས་སུ་གོ་བར་བྱའོ། །དེའང་རྩོད་པ་དང་དོན་ དམ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ་སྣང་བ་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པས་གཤིས་ལ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལམ་རྗེས་ཐོབ་པ་ཐ་སྙད་ཡུལ་དུ་བྱེད་དུས་གསུང་རབ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་རྣམ་དབྱེ་དང་བཅས་པ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་གྲུབ་མཐའ་ཙམ་དུ་ཤེས་ནས་རང་གིས་ཀྱང་དཔྱད་དེ་བསམ་ཞིང་། གཞན་ལའང་བསྟན་པས་བླང་དོར་གྱི་དམིགས་ཕྱེད་ནས་ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས་ལ་ཞུགས་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐུ་གཉིས་འགྲུབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དང་པོ་ཁས་མི་ལེན་པའི་དུས་ཀྱང་བཤད་དེ། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད། ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ཁས་ལེན་པའང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཚིག་གསལ་དུ། ཆུ་འདོད་པས་སྣོད་ལྟར་ཐོག་མར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་། འཇུག་པའི་འགྲེལ་པར། ཕྱོགས་འདི་ནི་མཁས་པ་དག་གིས་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུགས་འདི་གཉིས་སྔ་རབས་པ་དག་གིས་མ་ཕྱེད་པས་གཙང་བ་ནི་ཁས་མི་ལེན་ལ། རྨ་བྱ་ནི་ལེན་པར་སྣང་སྟེ་གཉིས་ཀར་ལེགས་ཆོས་རེ་དང་སྐྱོན་རེ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཞུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་ཅུང་ཟད་མ་དགོངས་པར་སྣང་ངོ་། །འདི་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བློ་གྲོས་དང་གཞུང་ལུགས་ཕལ་པོ་ཆེ་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་མིག་རྒྱས་པས་གཞུང་ན་གབ་ཅིང་འཐོར་བའི་ དོན་གསལ་པོར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིན་ཆད་དམ་བཅའ་འདི་འཆའ་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་ཁོ་བོའི་གཞུང་འདིའི་མཐུར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་བཤད་ཟིན་ཏེ། བསྡོམས་པས་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལུགས་བཤད་པ་ནི། འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཉིད། །རྒྱུ་ཡི་ཆོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་མས་འཕགས། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་ལས
Chinese
显现他身之二利，乃殊胜之果。如《入行论》云：尽焚所知干薪已，寂灭是彼诸佛法身，尔时无生亦无灭。如是。寂灭之身，如意树般显现，如如意宝般无分别。为度众生故，恒常利益世间，此乃离戏且显现。如是。第三，显示承诺与不承诺之差别有三：不承诺，承诺，一致归纳意义。第一，不承诺之差别：中观派无少许承诺，因是圣者三三摩地之时，且无誓言故。彼亦云，随顺胜义圣者之三摩地，随顺世俗世间，故不承诺任何。然亦不应理，中观虽无承诺，然中观师衡量其义即成承诺，如圣者三三摩地之时，如是亦成三摩地之承诺。若随顺胜义圣者三摩地，则道与果之法，地之诸法于彼刹那未衡量故亦不解。若谓一切智智于刹那衡量，则他显之佛衡量衡量相似，然无衡量，因是他显故，如是认为而遮遣。随顺后得世间不应理，因世间无修道与欲解脱之差别，且贪嗔自生之显现执为真实之错乱，乃错乱之根本，若随顺彼则太甚，故不生道中观与果中观。若如承诺之差别，胜义中无任何成立故无承诺，然于世俗中如所说诸法之安立而承诺亦不应理，因执著于义中无而名言中有之相违，故如寻觅国土，若承诺，则于名言中从下者之上者谁承诺？因有无为实体相违故。未摄持之宗派非大中观之理。第三，一致归纳意义者
English
The manifestation of the two benefits of another body is the supreme fruit. As it says in the "Entering the Middle Way": 'Having completely burned the dry firewood of knowable objects, the quiescence that results is the Dharmakaya of the Victors. At that time, there is neither birth nor cessation.' Like that. The quiescent body is clear like a wish-fulfilling tree, and without discrimination like a wish-fulfilling jewel. For the sake of liberating beings, it constantly benefits the world. This is free from elaboration and yet manifest. Like that. Third, there are three aspects to showing the distinction between accepting and not accepting: not accepting, accepting, and harmoniously summarizing the meaning. First, the aspect of not accepting is that the Madhyamika school has no commitment whatsoever, because it is the time of the three samadhis of the noble ones, and because there are no vows. They also say, 'We follow the samadhi of the noble ones in ultimate truth, and we follow the worldly conventions,' so they do not accept anything. However, that is not reasonable, because even though the Madhyamika has no commitment, the Madhyamika's very measurement of its meaning becomes a commitment. Just like the time of the three samadhis of the noble ones, it also becomes a commitment to samadhi. If one follows the samadhi of the three noble ones in ultimate truth, then one will not understand the phenomena of the ground, because the phenomena of the path and the fruit are not measured at that moment. If you say that the omniscient mind measures it in an instant, then even though the Buddha who appears to others seems to measure, there is no measurement because it is an appearance to others, and that is how it is refuted. It is not appropriate to follow the worldly conventions of subsequent attainment, because worldly people have no concept of practicing the path and desiring liberation, and they use the delusion of clinging to the appearance of uncontrolled attachment and aversion as the root of delusion. If one follows them, it would be too extreme, and therefore the Madhyamika of the path and the Madhyamika of the fruit would not arise. According to the aspect of accepting, there is no commitment because nothing is established in ultimate truth, but it is also not reasonable to accept the establishment of phenomena in conventional truth as it is said, because it is contradictory to hold that something does not exist in reality but exists in name, like searching for a country. If one accepts, then in conventional truth, who accepts the higher one from the lower ones? Because existence and non-existence are substantially contradictory. That ungrasped philosophical system is not the way of the Great Madhyamika. Third, harmoniously summarizing the meaning is
Chinese
这两种情况都是因为只看到了一方的顺应之处，而没有看到不顺应之处，因此没有理解经论的意义。然而，这两种过失无论承认与否都存在。因为这不是一种确定于一方的誓言，所以应该这样理解：承认与不承认都存在于世俗谛中，而对于应成派中观宗来说，在胜义谛中没有承认与不承认的辩论余地。因此，暂时在世俗名言中，根据场合的不同，理解为承认和不承认两种情况。当辩论和胜义谛作为对境时，因为任何显现都没有自性，所以不承认其本性存在，因此不应该承认。在后得位，当世俗作为对境时，如经论所说，了解其与分别，如同梦幻泡影的宗义一样，自己也进行观察思考，并且也向他人展示，从而区分取舍的目标，进入中观道二资粮，从而有必要成就果位二身。首先也说明了不承认的时候：例如，如果我说有一些誓言等等。其次也说明了承认的时候：导师月称在《明句论》中说：如同渴望水的人需要容器一样，首先必须毫不犹豫地承认世俗谛。在《入中论释》中说：认为这个宗派没有过失并且具有功德，所以必须毫不犹豫地承认。以前的人们没有区分这两种方式，所以似乎清净派不承认，而孔雀派承认，因为在这两种方式中都注意到了一些优点和一些缺点，所以似乎没有稍微领会经论如实之义。这是由分别的智慧和看到许多经论而产生的眼界开阔，从而清晰地揭示了经论中隐藏和分散的意义。今后，那些知道如何立誓的人，应该知道这是我的经论的力量。他们已经讲述了大中观应成派的宗义，总而言之，已经确定了因明宗的体系。现在讲述密咒金刚乘的宗义：果位密咒金刚乘本身，比因位的法具有许多殊胜之处，胜过修持大乘的方式。
English
Both of these situations arise because only the agreeable aspects of one side are seen, while the disagreeable aspects are not, thus failing to understand the meaning of the scriptures. However, both faults exist whether acknowledged or not. Since this is not a vow fixed on one side, it should be understood as follows: Acknowledgment and non-acknowledgment exist in conventional truth, but for the Prasangika Madhyamaka, there is no room for debate about acknowledgment or non-acknowledgment in ultimate truth. Therefore, for the time being, in conventional terms, it should be understood as two aspects: acknowledgment and non-acknowledgment, depending on the occasion. When debate and ultimate truth are the objects, since no appearance has inherent existence, it is not acknowledged as existing in its own nature, and therefore should not be acknowledged. In the subsequent attainment, when the conventional is the object, as explained in the scriptures, understanding it with distinctions, like the tenets of dreams and illusions, one should contemplate and examine it oneself, and also show it to others, thereby distinguishing the objects of acceptance and rejection, entering the Madhyamaka path of the two accumulations, and thus it is necessary to accomplish the two kayas of the result. First, the time of non-acknowledgment is also explained: for example, if I say I have some vows, etc. Secondly, the time of acknowledgment is also explained: Master Chandrakirti said in the Prasannapadā, 'Just as a person desiring water needs a vessel, one must first unhesitatingly acknowledge conventional truth.' In the commentary on the Madhyamakāvatāra, it says, 'Thinking that this tenet is faultless and endowed with qualities, one must unhesitatingly acknowledge it.' Since earlier people did not distinguish these two ways, it seems that the Tsang tradition does not acknowledge, while the Rong tradition does, because in both ways some advantages and some disadvantages are noted, so it seems that the meaning of the scriptures as they are has not been slightly comprehended. This is due to the broadened vision arising from discriminating wisdom and seeing many scriptures, thereby clearly revealing the hidden and scattered meanings in the scriptures. In the future, those who know how to make vows should know that this is the power of my scripture. They have already explained the tenets of the Great Madhyamaka Prasangika, and in summary, the system of the epistemology has been established. Now, the tenets of the Secret Mantra Vajrayana are explained: The resultant Secret Mantra Vajrayana itself is superior to the causal dharma in many ways, surpassing the practice of the Mahayana.