Tibetan
དང་བྲལ་བར་བཞག་པས། ཕྱི་ཡུལ་དུ་མི་རྟོག་པས་ཕྱིའི་དངོས་པོ་དང་། ནང་སེམས་སུ་མི་རྟོག་པས་ནང་གི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། བསྒོམ་པའི་བློ་ལའང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པས་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་པས་ན་དམིགས་བྱ་བློའི་མདུན་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་རིག་པ་ཉིད། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་དམིགས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །རྗེས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་སྣང་བ་ལ་བལྟས་ནས། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བ་བྱའོ། །ཐུན་མཚམས་སུ་ཚེ་འདིའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལ་ཆགས་ཞེན་དང་འཁྲི་བ་ཅུང་ཟད་མེད་པས། ཕྱག་དང་། བསྐོར་བ་དང་། མདོ་བཀླག་པ་དང་། ཚྭ་ཚྭ་གདབ་པ་དང་། ཆུ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་སྣང་བཅས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེའང་མཉམ་བཞག་ཆོས་ཉིད་ལ་བཞག་པས་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་བློ་རྟོག་འཕྲོ་འདུ་དང་བཅས་པ་ཞི་ནས། ཕྱིས་བསྒོམ་བྱའི་ཆོས་ཉིད་ལའང་འཛིན་པ་ཞི་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །དངོས་ པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་བསྒོམས་པས་ནི། །ཕྱི་ནས་དེ་ཡང་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སྤང་བྱ་བདག་དང་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་བཞག་པས་ཞི་དུས། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་པ་ཞི་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་། ངང་ལ་བསྒོམས་པའི་བསམ་གཏན་ལའང་མི་གནས་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སྤང་བ་ཕ་རོལ་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཚོགས་གཉིས་སྣང་བཅས་ལ་འབད་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་དང་མཐར་ཐུག་གི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བོ། །འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་ནི། ས་བཅུ་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་འཇུག་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞི་ཞིང་ནུབ་ནས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དམ་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་སེམས་ཅན་གྱི་མོས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྲུབ་པའི་ནུས་པ་ལས་ཆུ་ཟླ་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་སྣང་ཞིང་། ལོངས་སྐུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བས། ནོར་བུ་བུམ་མཆོག་དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་མཛད་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བས་ཆོས་སྐུ་རང་གི་དོན་དང་། གཟུགས
Chinese
因此，安住于远离（二取）的状态。在外境不作分别，因此外境的物体不存在；在内心中不作分别，因此内心的物体不存在，这就是远离能取所取二者。因为在修行的心中也没有破立，所以没有成立为不同于此的其他法，因此称为所缘在心前不存在。从无所缘的各自自证的智慧中，觉性自身显现。《入菩萨行论》中说：“何时事物与非事物，于心前皆不显现，尔时无有他相故，无所缘中乃寂灭。”这就是其中的含义。之后，观察如幻显现而自性不成立的现象，为了如幻的众生而回向。在座间休息时，对于此生的显现，因为没有丝毫的贪执和依恋如幻的自性，所以要努力进行顶礼、绕转、读经、堆砌泥塔、布施水等有相的福德资粮。这也就是安住于等持法性中，对于实物执着的分别念以及散乱平息后，之后对于所修的法性，执着也会平息。如彼经中说：“空性习气增上故，实物习气当尽除，修习一切皆非有，后亦断除彼习气。”当将所断的我和对于实物的执着，安住于无生状态而平息时，能断的对治法性也因为所缘平息而成为般若波罗蜜多，并且不住于安住状态的禅定中。《摄颂》中说：“坏灭诸想已，舍弃到彼岸。”后得时，努力于有相的二资粮，就能成就暂时的利益和究竟的愿望。果地的中观二身是，在十地相续的最后，轮回之因的心和心所的行蕴以及习气在法界中寂灭和消失，从而现前圆满受用身和法身圣身，从众生的意乐和佛陀往昔愿力成就的力量中，如水月般显现于各个众生，并且显现于圆满报身菩萨圣者们，如如意宝瓶、如意树般，事业任运自成，因此法身是自利，色
English
Therefore, abide in a state of being free from (dualistic grasping). Not conceptualizing external objects, therefore external objects do not exist; not conceptualizing internal mind, therefore internal objects do not exist, this is being free from the grasper and the grasped. Because there is no affirmation or negation in the mind of meditation, therefore no other dharma is established apart from this, hence it is called the object of focus not being present before the mind. From the wisdom of individual self-awareness without an object of focus, awareness itself arises from within. The *Bodhicharyavatara* states: "When neither things nor non-things, appear before the mind, then, because there is no other aspect, there is perfect peace in the absence of focus." This is the meaning of that. Afterwards, contemplate the appearance that appears like an illusion but whose nature is not established, and dedicate it for the sake of sentient beings who are like illusions. During the breaks between sessions, because there is not even the slightest attachment or clinging to the illusory nature of the appearances of this life, strive to accumulate the accumulation of merit with appearances, such as prostrations, circumambulations, reading sutras, erecting stupas, and offering water. That is, by abiding in the equality of meditative equipoise, the mind that grasps at objects, along with its conceptual proliferation, is pacified. Afterwards, the grasping at the dharma of what is to be meditated upon will also be pacified. As it says in that very text: "By becoming accustomed to the impression of emptiness, the impression of things will be eliminated, and by meditating that nothing exists, even that will be eliminated later." When the consciousness of grasping at the self and objects, which are to be abandoned, is placed in the state of non-arising and pacified, the antidote dharma, which is to be abandoned, also becomes prajnaparamita because the object of focus is pacified, and it does not abide even in the samadhi of abiding in that state. The *Collected Verses* state: "Having destroyed all thoughts, abandoning goes to the other shore." In the post-meditation period, by striving for the two accumulations with appearances, all temporary benefits and ultimate desires will be accomplished. The result, the two kayas of Madhyamaka, is that at the end of the ten bhumis, the afflictions of the cause of samsara, the mind and mental factors, along with their habitual tendencies, are pacified and extinguished in the dharmadhatu, and the sambhogakaya and the sacred dharmakaya are manifested. From the power of the aspirations of sentient beings and the previous prayers of the Buddhas, they appear like reflections of the moon in water to individual beings, and they appear to the noble bodhisattvas of the sambhogakaya. Like a wish-fulfilling jewel, a vase, or a wish-fulfilling tree, activities arise spontaneously. Therefore, the dharmakaya is for one's own benefit, and the form