Chinese
极甚深，是贤明人士、具正念者所能理解的，而非思辨者之领域。如《明句论》所说：“以善妙之语结合，思辨之风未曾扰动者，方能明晰。”此处，所有主张实有者，皆因各自之思辨而显现，为确立其义，故称思辨者。此理应于两种时机进行辨析：一是互相辩论宗派之时，二是道路以智慧解脱之时。宗派辩论之时，因无自方之承许，故无需立宗与破斥，而是揭示主张实有者自身论典之内部矛盾。例如，若我说有某些宗派，以及《诤论回避论》所说：“若以现量等，于义有所缘，应成办或遮遣，然无故于我，无责难。”道路以智慧辨析之时，无论外在显现之种种境，内在之种种分别念与无分别念之心，三摩地与禅修等之体验，行、住、坐、卧，喜、不喜，言语，思惟佛法，思惟非法，睡眠，入睡，醒来，行持佛法等一切
English
is extremely profound, and it is to be understood by wise and clear-minded individuals, not the domain of speculators. As it says in the Clear Words: "Those who combine with well-arranged words, and are not disturbed by the winds of speculation, will make it clear." Here, all who assert entities are called speculators because they appear to their own speculations in order to establish their meaning. This principle should be examined at two times: when mutually debating tenets, and when the path is liberated by wisdom. At the time of debating tenets, since there is no acceptance of one's own side, there is no need to establish a proposition or refute faults, but rather to arrange the internal contradictions of the very texts of those who assert entities. For example, if I say that there are some propositions, and as it says in the Refutation of Disputes: "If something is perceived by means of direct perception, etc., then one should accomplish or refute it. But since there is nothing, there is no blame for me." At the time of examining the path with wisdom, whether it is the various external appearing objects, the various internal conceptual and non-conceptual minds, the experiences of samadhi and meditation, going, staying, sitting, lying down, joy, displeasure, speaking, thinking about Dharma, thinking about non-Dharma, sleeping, falling asleep, waking up, practicing Dharma, etc., all
Tibetan
དེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ། ངེས་ཚིག །མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། དགོས་ཆེད་དོ། །ངོ་བོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། དེའང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་བློ་དང་དབང་པོས་བསམ་པའི་ཡུལ་དང་། དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོ་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། བདེན་པ་གཉིས་ ཀའང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། འཇུག་པ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སོ་སོ་རང་རིག་དང་བློ་གཅིག་ཡིན་མོད་སྙམ་ན། བརྡ་ལ་རྨོངས་པས་རེ་བདེན། འོན་ཀྱང་བློ་ནི་ཀུན་རྟོག་པ་ལ་སྐབས་འདིར་མཛད་དེ། བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཀུན་རྟོག་པའི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནའོ། །སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་ནི། མ་འཁྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱིས་ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་དང་། མཚན་བརྗོད་ལས། སོ་སོ་རང་རིག་མི་གཡོ་བ། །མཆོག་གི་དང་པོ་སྐུ་གསུམ་འཆང་། །ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་དུ་བློ་དང་རང་རིག་གཅིག་ཏུ་བརྟག་པ་ནི་སེམས་ཙམ་གྱི་སྐབས་ཏེ། འདིར་སྐབས་འཆོལ་བར་ཟད་དོ། །ངེས་ཚིག་ནི་སྒྱུ་མར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཀུན་རྫོབ། རེ་ཞིག་འཁྲུལ་ངོར་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བས་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ་བློའི་ཡུལ་དུ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །ཞེས་སོ། །དེའང་སྣང་ཡུལ་བདེན་ རྫུན་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བློས་འདི་ནི་སྣང་བའོ། །འདི་དབང་པོ་དང་། ཤེས་པ་དང་ཆོས་སོ་སྙམ་ནས། གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་དུས་གཟུང་བའི་ཆ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྟགས་སོ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་ངེས་ཚིག་ནི། གཉེར་བྱའི་དོན་ཡིན་པ་དང་། ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་མི་བསླུ་བར་བདེན་པས་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། རྟོགས་པར་བྱ་ཞིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པ་ལས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཐོབ་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣ
Chinese
二谛的体性、定义、相、分类、必要。体性是诸法皆无自性，其中世俗的体性是心和根识所思的对境，胜义的体性是各自自证智的对境，远离戏论之边，二谛皆是无自性。入行论云：二谛之中亦无有自性，故彼等非常亦非断。如是。若想自证智和心识是一体，那是因不了解词义所致。然而，此处的心是指分别念，心被认为是世俗。如是。分别念的对境和根识以及作意等都是世俗，仅仅是错觉。各自的自证智是，无错觉的智慧，超越言思表达，持声赞母经云：言思表达皆无有，般若波罗蜜多母，不生不灭如虚空，各自证智之境界，三世诸佛之母前，我今顶礼作赞颂。如是。名号经云：各自证智不可动，殊胜第一具三身。如是。自性上将心和自证智执为一体是唯识宗的观点，此处是场合错乱。定义是如幻显现而无自性是世俗，暂时在错觉面前各自的体相不欺骗故称为谛，即心识的对境与各种显现和合的一切执实之分。入行论云：愚昧自性覆障故为世俗谛，由此虚假显现为真实，佛陀宣说彼为世俗谛。如是。其中显现的对境无论真假、错觉与否皆不成立，因为无自性之故。然而，心想这是显现，这是根识、这是意识和法等，于能取所取而执着时，所取之分被认为是世俗。胜义谛的定义是，是所求之义，并且作为道和果之法不欺骗故为谛。母经云：般若波罗蜜多是，应证悟且应修习，从完全修习中则，获得无上之法，因此菩萨们
English
The nature, definition, characteristics, divisions, and purpose of the two truths. The nature is that all phenomena are without inherent existence. The nature of the conventional (truth) is the object of thought by mind and sense faculties, and the nature of the ultimate (truth) is the object of the wisdom of individual self-awareness, free from the extremes of elaboration. Both truths are without inherent existence. As stated in the Entering (the Middle Way): Because both truths are without inherent existence, they are neither permanent nor annihilated. So it is. If one thinks that individual self-awareness and mind are one, it is true due to ignorance of the terms. However, here, mind refers to conceptual thought, and mind is considered conventional. So it is. The objects of conceptual thought, sense faculties, and attention are all conventional, merely illusions. Individual self-awareness is non-erroneous wisdom, beyond speech, thought, and expression. As stated in the Praise to the Mother by Rāhu: Beyond speech, thought, and expression, the Perfection of Wisdom, unborn, unceasing, the essence of space itself, the realm of individual self-awareness and wisdom, to the Mother of the Buddhas of the three times, I prostrate and praise. So it is. As stated in the Praise of Names: Individual self-awareness, unmoving, the supreme first, possessing the three bodies. So it is. To regard mind and self-awareness as one in nature is the view of the Mind-Only school, which is out of place here. The definition is that which appears like an illusion but is without inherent existence is conventional. For the moment, in the face of delusion, it is called truth because its own characteristics are not deceptive, that is, all aspects of clinging to reality together with the various appearances in the realm of mind. As stated in the Entering (the Middle Way): Ignorance obscures its own nature, hence it is conventional; whatever is falsely perceived as true by it is said by the Sage to be the conventional truth. So it is. Moreover, the objects of appearance, whether true or false, illusory or not, are not established in any way, because they are without inherent existence. However, when the mind thinks, "This is an appearance, this is a sense faculty, this is consciousness, and this is a dharma," and clings to the grasper and the grasped, the aspect of the grasped is considered conventional. The definition of the ultimate truth is that it is the meaning to be attained, and it is true because it is not deceptive as the dharma of the path and the fruit. As stated in the Mother (Prajnaparamita Sutra): The Perfection of Wisdom is to be realized and cultivated. From complete cultivation, the unsurpassed dharma is attained. Therefore, Bodhisattvas
Tibetan
མས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་སོ། །མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དག་མཉམ་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་བློ་དང་མཚན་མས་དབེན་པ་སྟེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་བློའི་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པའི་ཆོས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་བློ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །དཔྱད་བཟོད་མི་འཐད་དེ་སྔར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དབྱེ་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པའི་བདེན་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལས་མ་གསན་རང་གིས་གཟིགས། །ཞེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ ལ་ཐ་སྙད་འཇིག་རྟེན་པས་བདེན་རྫུན་དུ་བྱེད་པ་དང་བསྟུན་ནས་བརྡ་ཤེས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དབང་པོ་གནོད་པ་མེད་པ་དྲུག་གི་སྣང་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི། གཟུགས་སྒྲ། དྲི་རོ། རེག་བྱ་དང་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ལ། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གནོད་པས་དཀྲུགས་པའི་སྣང་བ་རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། གནོད་པ་མེད་པ་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱི། །ཡུལ་འགྱུར་གང་ཡིན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ལ་ལྟོས་ཡུལ་གྱུར་ལོག་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དགོས་ཆེད་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་དག །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ནས། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས་ནི། དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐབས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་ལེན་ཞིང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་བའི་དོན་ལ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །འོད་གསལ་བ་ནི་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་འཇུག་པ་ཞི་བས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ནང་དུ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། སྟན་བདེ་བ་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། སེམས་ བསྐྱེད་ནས། ཤེས་པ་གང་བབས་ཅིག་ལ་ཙེན་གྱིས་གློད་ནས། གང་ལ་ཡང་མི་སེམས་ཅི་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་ས་ལེ་སིང་ངེ་མ་ཡེངས་སྤྲོ་བསྡུ་
Chinese
究竟的真实是般若波罗蜜多。自性是，诸法与法性皆超越戏论的自性，远离心与相。如《根本慧论》所说：非从他知是寂静，无有分别义各异，不以众戏而戏论，是则名为如实性。世俗谛的自性是，不离心识境的法，不耐观察。胜义谛的自性是，超越心识的法性，所缘寂灭。不应理观察，因为之前已经遮止了。分类为世俗和胜义两种。如《父子相见经》所说：知世间之二谛，汝不从他闻，自所见。世俗，随顺世间名言，作为认识词语的支分。真实世俗是，六根无损之境所显现的色、声、香、味、触和法。虚假世俗是，因损害而扰乱的显现，如眼翳和毛发等。如《入行论》所说：无损六根之变境，世间说为真实性，其余即是依世间，说为颠倒虚妄性。必要是，如《二谛论》所说：若能善知二谛别，不为能仁教所惑，彼等一切皆积集，圆满资粮趣彼岸。中观道之二资粮是，于彼，依于世俗谛，修持方便福德资粮，如六度等。依于智慧资粮，修持胜义谛的智慧光明之义。光明是，心与心所的行相寂灭，远离戏论之义，内为觉性的智慧。如《八千颂》所说：心无有心，心之自性光明。如何修持彼义呢？于舒适的坐垫上结跏趺坐，皈依，发心后，于任何所缘放松专注，于任何也不思，于任何也不分别的状态中，坦然放松，不散乱，无有收放。
English
The ultimate truth is Prajnaparamita. The nature is that the nature of all dharmas and dharmata is beyond the nature of elaboration, and is separated from mind and characteristics. As stated in the Root Wisdom: Not known from others is peaceful, There is no difference in meaning without distinction, Not elaborated by all elaborations, That is called the true nature. The nature of the conventional truth is that the dharma that does not go beyond the realm of consciousness cannot withstand examination. The nature of the ultimate truth is that the nature of dharma that transcends consciousness is the cessation of the object of focus. It is not reasonable to examine, because it has already been blocked before. It is divided into two types: conventional and ultimate. As stated in the Sutra of Meeting Father and Son: Knowing the two truths of the world, you do not hear from others, but see for yourself. Conventional, in accordance with worldly names, as a branch of understanding words. The true conventional is the appearance of form, sound, smell, taste, touch, and dharma, which appear in the realm of the six unimpaired senses. False conventional is the appearance disturbed by damage, such as cataracts and hairs. As stated in the Introduction: The changing realm of the six unimpaired senses, the world says is the true nature, the rest is based on the world, and is said to be inverted and false. The need is, as stated in the Two Truths: If one can know the difference between the two truths, one will not be confused by the teachings of the capable one, and all of them will accumulate and complete the accumulation of resources to reach the other shore. The two accumulations of the Middle Way are, in that, relying on the conventional truth, practicing the method of accumulating merit, such as the six perfections. Relying on the accumulation of wisdom, cultivate the meaning of the wisdom of the ultimate truth. Light is the wisdom of awareness within, the meaning of the cessation of the behavior of mind and mental events, and the separation from elaboration. As stated in the Eight Thousand Verses: There is no mind in the mind, the nature of the mind is light. How to practice its meaning? Sit in the lotus position on a comfortable cushion, take refuge, generate bodhicitta, then relax your focus on whatever object arises, and in a state of not thinking about anything or distinguishing anything, relax openly, without distraction, without gathering or scattering.