Chinese
如果抓住，愚人以智者自居的傲慢，抛弃了不可救药的自性，将在无间地狱中普遍存在。如是说。现在，对于佛教徒们来说，如何安立大乘顶峰中观应成派的宗义呢？ 诸佛的究竟意，应成派能断除一切戏论，诸法皆是缘起性空无自性，通过二谛如幻离边的途径，使道和果的诸法达到究竟。能不颠倒地阐释释迦牟尼佛的意旨就是中观应成派，而最初开创引导它的车轨者，就是世尊在《大鼓经》中所授记的圣者智慧日，他以无垢的智慧驱散了恶见的黑暗，即圣者龙树。他的论典《理聚六论》的注释者有圣天、佛护、清辨、月称等。其中，拥有无与伦比的智慧和慈悲的圣者月称，他如实地领会了导师的意旨，著有解释《中观根本慧论》的《入中论》和解释词句的《显句论》，从而在赡部洲升起了究竟的佛教宗义——中观应成派的太阳，驱散了恶见的黑暗。在此，将该论典不颠倒的要义归纳起来叙述：任何事物在自性上都不成立，由于一切承认都伴随着实执，所以主张自性者们的观点，会与自己的论典自相矛盾，并且以事物本身的力量来成立的承认者，其观点会被世俗共许所遮破。在遮破之后，并不像自续派那样有必须成立的誓言，如果我有一些誓言，那么我就会有这些过失。因为我没有誓言，所以我才是无过失的。以这种方式来理解。因此，在这里确定它的意义有三点：由于在自性上没有承认，所以遮止戏论的方式；在名言中不遮止显现的方式；以及显示承认与不承认的安立方式。第一点是，一切法
English
If caught, the fool, with the arrogance of a wise man, abandons the incorrigible self-nature, and will universally exist in the Avīci hell. Thus it is said. Now, for the Buddhists, how is the tenet of the Madhyamaka-Prāsaṅgika school, the pinnacle of the Mahāyāna, established? The ultimate meaning of the Buddhas' intention, the Prāsaṅgika school can cut off all elaborations, all phenomena are interdependent, empty of inherent existence, and without self-nature. Through the path of the two truths, like illusions, free from extremes, the dharmas of the path and the fruit are brought to perfection. To non-erroneously explain the intention of Śākyamuni Buddha is the Madhyamaka-Prāsaṅgika school, and the first to open the way for guiding its chariot was the noble Sun of Wisdom, prophesied by the Blessed One in the Great Drum Sūtra, who dispelled the darkness of evil views with immaculate wisdom, namely the noble Nāgārjuna. The commentators on his treatise, the Six Collections of Reasoning, are Āryadeva, Buddhapālita, Bhāviveka, Candrakīrti, and others. Among them, the noble Candrakīrti, endowed with unparalleled wisdom and compassion, truly understood the intention of the teacher, and composed the Commentary on the Fundamentals of the Middle Way, the *Entering the Middle Way* (Madhyamakāvatāra), and the commentary on the words, the *Clear Words* (Prasannapadā), thus causing the sun of the Madhyamaka-Prāsaṅgika, the ultimate Buddhist tenet, to rise in Jambudvīpa, dispelling the darkness of evil views. Here, the non-erroneous essence of that treatise is summarized and stated: Nothing is established as inherently existent in its own nature, and because all acknowledgments are accompanied by clinging to reality, the views of those who assert inherent existence will contradict their own treatises, and the acknowledgments that are established by the power of things themselves will be refuted by worldly conventions. After refutation, there is no vow that must be established, as in the Svātantrika school. If I have some vows, then I will have these faults. Because I have no vows, therefore I am faultless. Understand in this way. Therefore, there are three points to determining its meaning here: the way of refuting elaboration because there is no acknowledgment in its own nature; the way of not refuting appearances in conventional truth; and the way of showing the establishment of acknowledgment and non-acknowledgment. The first is that all dharmas
Tibetan
ཅད་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་འགག་གནས་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་འགའ་ཡང་མེད་པ་ གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། གྲུབ་མ་གྲུབ་དང་ཁས་བླང་བྱ་ལེན་བྱེད་གང་ཡང་མེད་པས། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གི་བདེན་ཞེན་དང་བཅས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔ་སྟེ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མའི་གཏན་ཚིགས། ཡོད་མེད་སྐྱེ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས། དོན་བྱེད་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཞན་ཡང་རྟག་འཇིག་མེད་པ་དང་། འགྱུར་མི་འགྱུར་དང་། ཆོས་བཞི་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི་དོན་དུ་སྣང་བ་འདི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཆུ་ཟླ་བཞིན་ཞེས་པའོ། །བྲལ་ལུགས་སྔར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་དགག་བྱ་རང་མཚན་པ་མེད་དེ་ཆོས་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་སྐུར་འཛིན་པ་ཉིད་འདིར་བཀག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། རྩོད་བཟློག་ལས། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ། །དེ་ཕྱིར་འགོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས། །སྐུར་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བཏབ། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མེད་པར་ཐལ། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་བཞིན་ཞེས་པའོ། །དེའང་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཡིན་ལས་སྐྱེ་བ་རྫས་འགལ་བས་མ་གྲུབ་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཉིས་མ་ཡིན་ ལས་སྐྱེ་བའང་ཁེགས་ལ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལས་ཨུཏྤལ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་ན་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་སྟེ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་གཞན་སྐྱེ་ན། མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ཏེ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེའོ་ཞེ་ནའང་། རྒྱུ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་དེ་རྒྱུ་མི་འཕོ་བས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྐྱེད་ན་འཕོ་བས་རྟག་པ་ཉམས་སོ། །མི་རྟག་པ་ལས་སྐྱེས་ན་སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་པས་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་མི་རུང་ངོ་། །ཕྲད་པ་བཀག་པས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཕྲད་པ་མེད་པས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ནི་དངོས་སྣང་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མེད་པར་ཐལ། ངོ་བོ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་བུམ་པ་ཉིད
Chinese
所有显现的生、灭、住等，从时间上来说，没有任何自性， 因为它们就像影像一样。由于没有成立与不成立，也没有接受与拒绝，所以，对于那些主张事物存在的人来说，为了摧毁他们所有执着于真实的宗派，有五个伟大的理证：一与多分离的理证、金刚屑的理证、有无生灭分离的理证、阻碍作用的理证、伟大的缘起理证。此外，还有无常与断灭、变化与不变、以及阻碍四种法性的三个理证。 第一个理证是：显现的事物，作为所立宗，不成立为实有或非实有，因为它们与一和多分离，就像水中的月亮一样。分离的方式如前所述。而且，所破斥的自相不存在，因为任何法都没有自性。然而，这里仅仅是破斥了将不存在的事物执着为存在的虚假观念。如《辩破论》中所说：“由于没有任何需要破斥的，我什么也不破斥。因此，你说我在破斥，那是你自己的捏造。” 第二个理证是：如其所显现的事物，作为所立宗，不成立为实有，因为它们与从自、他、二者以及无因而生分离，就像梦境一样。也就是说，如果从种子中生出芽，那么就是从有因或无因中产生，但从二者产生是不成立的，因为二者是相违的。因此，通过暗示，也否定了从非二者产生。从无因产生则过于极端，因为那样会变成从虚空中也能生出莲花。如果从有因产生，那么从自身产生是不成立的，因为能生与所生在本体上是相违的。如果从他者产生他者，那么就会变成从火焰中也能产生黑暗，因为它们是他者。如果说是从自身之因和他者产生，那么从常因产生是不可能的，因为如果因不变化，就不能产生果。如果产生，那么因变化了，常的性质就丧失了。如果从无常的因产生，那么因在一瞬间就消失了，所以因不存在，因此不能产生果。通过阻碍接触，也说明了因果之间没有接触，因此从因产生是不成立的。 第三个理证是：各种各样的现象，作为所立宗，不成立为实有，因为它们的本体与有无生分离。也就是说，瓶子本身
English
All appearances of arising, ceasing, abiding, etc., from the very moment of time, have no inherent nature whatsoever, because they are like reflections. Since there is no establishment or non-establishment, and no acceptance or rejection, there are five great reasonings to destroy all the tenets of those who assert things as real, along with their attachment to truth: the reasoning of being separate from one and many, the reasoning of the vajra slivers, the reasoning of being separate from existence, non-existence, arising, and cessation, the reasoning of obstructing function, and the reasoning of great interdependence. Furthermore, there are three reasonings: the absence of permanence and annihilation, change and non-change, and the obstruction of the four characteristics. The first is: This appearance of things, as the subject, is not established as either real or unreal, because it is separate from one and many, like the moon in water. The manner of separation is as previously stated. Moreover, the object to be refuted does not have its own characteristic, because no phenomenon has its own nature. However, here, it is merely refuting the very imputation of grasping what does not exist as existing. As it says in the *Refutation of Disputes*: "Since there is nothing to be refuted, I refute nothing. Therefore, that you say I refute is your own fabrication." The second is: The way things appear, as the subject, is not established as real, because they are separate from arising from self, other, both, and without cause, like a dream. That is, if a sprout arises from a seed, it arises from either a cause or no cause, but arising from both is not established because the two are contradictory. Therefore, by implication, arising from neither is also negated. Arising from no cause is too extreme, because then it would follow that a lotus could arise from the sky. If it arises from a cause, then arising from itself is not established, because the producer and the produced are contradictory in substance. If another arises from another, then it would follow that darkness could arise from a flame, because they are other. If you say it arises from its own cause and another, then it is impossible to arise from a permanent cause, because if the cause does not change, it cannot produce an effect. If it produces, then the cause changes, and the nature of permanence is lost. If it arises from an impermanent cause, then the cause ceases in an instant, so the cause does not exist, therefore it cannot produce an effect. By obstructing contact, it is also shown that there is no contact between cause and effect, therefore arising from a cause is not established. The third is: These various appearances of phenomena, as the subject, are not established as real, because their essence is separate from existence, non-existence, and arising. That is, the pot itself