Tibetan
སྟེ། རྟོག་པའི་གཟུང་ཡུལ་ན་གསལ་སྣང་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པ་གཅིག་ ལའང་དོན་གཅིག་ཆ་བཅས་སུ་སྣང་དུ་མི་རུང་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྲ་མོ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱང་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཅི་སྟེ་རྣམ་པའི་གྲངས་བཞིན་དུ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁས་ལེན་ན། །དེ་ཚེ་རྡུལ་ཕྲན་འདྲར་གྱུར་པའི། །དཔྱད་པ་འདི་ལས་བཟློག་པར་དཀའ། །ཞེས་སོ། །སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དུ་བདེན་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དུ་མར་སྣང་བ་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་ཙམ་སྤྱི་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །བདེན་གཉིས་ལས། སྣ་ཚོགས་ཅན་སྣང་དོན་རྣམས་ལ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཉིད་མི་རིགས་ན། །དེ་བློ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཡང་། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རིགས། །ཞེས་སོ། །དུ་མར་སྣང་བཞིན་དུ་གཅིག་གི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་ན། སོར་མོ་ལྔ་དང་། ཉི་ཟླ་གཟའ་སྐར་ལ་སོགས་པ་དུ་མའི་རྣམ་བཞག་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གཞན་དུ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ལ། །རང་བཞིན་དུ་མར་སྣང་བ་ཡི། །རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་བདེན་གྱུར་ཏེ། །གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཉམས་ཕྱིར་དང་། །གཞན་གྱིས་གཞན་ཉིད་ཉམས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཁྱེད་ཀྱང་དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཉམས་པར་ཐལ་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་དངོས་པོར་སྣང་བཞིན་དུ་སྟོང་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔྱད་བཟོད་དུ་སྣང་བ་སུ་ལའང་མེད་ཅིང་། འཁྲུལ་སྣང་ལ་དངོས་པོའི་ཐ་སྙད་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། རིགས་པས་བརྟགས་ན་དངོས་མ་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་དུ་དངོས་པོ་སྟེ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་ཇི་ལྟར་འགལ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་ཐལ་བ་ནི། དོན་སྣང་མིག་ཤེས་ལ་སྣང་དུས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་ཐལ་ཏེ། ངོ་བོ་སྣང་ལ་གསལ་ཞིང་ཡིད་གཏད་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་བཞིན་ནོ། །གསལ་ཞིང་ཡིད་གཏད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་ངོ་བོར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དོན་དུ་སྣང་བས་ཤེས་པར་མི་གསལ་ཏེ་སྔོན་པོའི་སྐད་ཅིག་བཞིན་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། དྲན་པ་དང་མངོན་སུམ་ལྟར། གསལ་བའི་མིག་ཤེས་ལ་མི་གསལ་བའི་དོན་སྣང་ཡང་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ངེས་ལས། དངོས་མཐོང་མེད་ཕྱིར་གཅིག་མ་ཡིན། །བློ་དངོས་ཐ་དད་མི་མཐོང་བས། །ཐ་དད་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གསལ་བར་ཐལ་བ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། འགྲོ་བའི་སེམས་རྒྱུད་སངས་རྒྱས་ལ་སྣང་དུ་རུང་ཞིང་གཟུང་འཛིན་ཙམ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ནི
Chinese
即，由于在分别念的所取境中，明相中断太过，并且在一个分别念中，也不允许显现为一个具有各个部分的单一事物，因为这二者是相同的，而且也遮止了微细的显现本身。在《释量论》中说：如果按照相的数目，承认有各种各样的识，那么，就难以避免与微尘相同的这种分析。如是说。多种事物也不可能以无二的方式存在，正如仅仅普遍遮止了显现为多种的事物以单一方式存在一样。《二谛论》中说：对于显现为多种的事物，如果说唯一是不合理的，那么，显现为多种的心识，又怎么能是唯一的呢？如是说。如果显现为多种，却以“一”来称谓，那么，五指、日月星辰等多种事物的安立将中断，因为在那部论中说：否则，在一个事物的自性中，多种显现的方式怎么能是真实的呢？因为唯一性已经丧失，并且其他事物也丧失了其自身。如是说。那么，你们也将面临事物和非事物的安立丧失的过失，因为五蕴明明显现为事物，却称之为空性。如果这样问，那么，对于任何事物来说，都没有可以经受分析的显现，并且只是在错觉显现上虚构事物的名称。在那部论中说：如果用理智来分析，就不是事物，除此之外才是事物，事物和非事物怎么会矛盾呢？如是说。如果确定为识的自性，那么，当事物显现于眼识时，就必然会确定为识的自性，因为没有抓住自性显现时清晰且执著的原因，就像苦乐一样。清晰和执著是通过现量成立的，并且已经承认了自性。认为“相显现为事物，所以识不清晰，就像蓝色的刹那一样”也是不合理的，就像回忆和现量一样，对于清晰的眼识来说，不清晰的事物显现也不能成为一体。在《定量论》中说：因为没有亲眼见到事物，所以不是一体。因为没有见到识和事物是不同的，所以必然会确定为没有差别。如是说。如果太过清晰，那么一切有情都将成为一个相续，因为有情的心相续能够显现于佛陀，并且仅仅是能取和所取是相同的。太过分的是
English
That is, because in the object of apprehension of conceptual thought, the clarity of appearance would be interrupted, and also in one conceptual thought, it is not permissible to appear as a single thing with various parts, because these two are the same, and also the subtle appearance itself is prevented. In the Commentary on Valid Cognition, it says: If one accepts various kinds of consciousness according to the number of aspects, then it will be difficult to avoid the analysis that is similar to atoms. Thus it is said. It is also not permissible for various things to be true in a non-dual way, just as the general prohibition of things appearing as many to be true as one. In the Two Truths, it says: For the things that appear as various, if it is not reasonable to be one, then how can the mind that appears as various be one? Thus it is said. If, while appearing as many, one calls it "one", then the establishment of various things such as five fingers, sun, moon, planets, and stars will be interrupted, because in that very text it says: Otherwise, in the nature of one thing, how can the ways of appearing as many be true? Because oneness is lost, and other things also lose themselves. Thus it is said. Then, you will also face the fault of losing the establishment of things and non-things, because the five aggregates clearly appear as things, but are called emptiness. If you ask this, then for anything, there is no appearance that can withstand analysis, and only on the illusory appearance is the name of things fabricated. In that very text it says: If analyzed by reason, it is not a thing, other than that it is a thing, how can things and non-things contradict each other? Thus it is said. If it is determined as the nature of consciousness, then when things appear to the eye consciousness, it will necessarily be determined as the nature of consciousness, because the reason for clarity and attachment when the nature appears is not grasped, just like pleasure and pain. Clarity and attachment are established by direct perception, and the nature has been acknowledged. It is also unreasonable to think that "the aspect appears as a thing, so the consciousness is not clear, like a moment of blue", just like memory and direct perception, for the clear eye consciousness, the unclear appearance of things cannot be one entity. In the Treatise on Valid Determination, it says: Because the thing is not seen directly, it is not one. Because the difference between consciousness and thing is not seen, it will necessarily be determined as without difference. Thus it is said. If it is too clear, then all beings will become one continuum, because the mind continuum of beings can appear to the Buddha, and only the grasper and the grasped are the same. What is too extreme is
Tibetan
་གཞན་དུ་སྣང་ཡང་གཞན་དུ་བདེན་ན་ལྷོའི་མེ་འབར་བ་བྱང་གི་ཆུ་རྡོལ་བར་བདེན་པ་དང་། རྒྱང་འཕེན་པ་ལྟར་བློ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱི་དོན་དུ་བདེན་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་ལྟར་བདེ་སྡུག་ཉིད་ཀྱང་བེམ་པོར་བདེན་པ་དང་། གཏི་མུག་ཤེས་རབ་ཏུ་བདེན་པ་དང་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུམ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཆོས་རྣམས་ལ་སྣང་བ་ལྟར་ བདེན་པར་རྟོགས་པ་བདེན་གྱི། གཞན་དུ་སྣང་བ་གཞན་དུ་བདེན་པར་འདོད་པ་དམུས་ལོང་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། གང་ཞིག་ཡོད་པ་མི་མཐོང་མེད་མཐོང་བ། །དེ་འདྲའི་མུན་ནག་རྣམ་པ་དེ་གང་ཞིག །ཅེས་སོ། །ཚུལ་འདིས་སྣང་བ་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང་། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཤེས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གཏི་མུག་ཅན་རྣམས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས། སེམས་དང་སེམས་ལས་གཞན་དུའང་ཅུང་ཟད་བདེན་པར་མི་འདོད་དེ་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་རྫུན་པ་ལའང་དང་པོ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ལ་སོགས་པས་གཞན་རིག་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དོན་དང་ཤེས་པ་གང་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། མ་རིག་པས་བསླད་པ་ལ་སྣང་བའི་ཀུན་བཏགས་ཉིད་དེ། རྣམ་ངེས་ལས། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད། །སྐྲ་སོགས་ཤེས་པའི་ཐ་དད་བཞིན། །གང་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཐོང་གྱུར་པས། །དེ་ལྟར་འདི་ནི་བཞག་བྱས་པ། །དེ་ཚེ་གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྩད་བྱ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་དོན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དངོས་པོར་མི་སྲིད་ཅིང་། རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དང་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཤར་བ་དང་། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་ལ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད་ཀྱི། བག་ ཆགས་བརྟན་མི་བརྟན་གྱིས་སྣང་བ་ཡུན་རིང་ཐུང་དང་བདེན་རྫུན་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་གཟུང་བ་རྫུན་སྣང་དང་དེ་ལ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་ལ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་རང་གསལ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དོན་དམ་དུའང་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །དེའང་བྱེ་བྲག་གཉིས་ཏེ། དྲི་བཅས་པ་དང་དག་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་རྒྱུ་དུས་དང་། འབྲས་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དྲི་བཅས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཅར་དོན་དམ་དུ་འདོད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་སྣང་བར་འ
Chinese
如果显现为其他，却真实为其他，就如同南方燃烧的火焰真实为北方决堤的洪水一般。如同顺世外道一样，心识本身也真实为外境一般。如同数论派一样，乐和苦本身也真实为物质一般。愚痴真实为智慧，快乐真实为痛苦，这将会发生，因为理由相同。经部中说：没有能分别的识，也无法指明。因此，如诸法所显现那样 真实地了悟才是真实的。如果认为显现为其他，却真实为其他，那就是盲人。经庄严论中说：谁不见存在，却见不存在，那样的黑暗是什么样的？通过这种方式，遮止了认为显现是心，以及声称一切众生都是一个心识流的愚痴之人。我们认为，在错觉的显现中，仅仅是如其所显现的缘起显现。对于心和心之外的事物，我们一点也不认为是真实的，如同梦境一般。对于唯识宗，首先陈述他们的观点：法称论师等认为，显现为其他心识的一切，既不是外境也不是心识，而是被无明所迷惑而显现的遍计所执。如量决定论中说：所知和能知没有差别，如同头发等识的差别一样。何时能取和所取被区分开来，其自性是被完全迷惑的。如同被错觉所见一样，如此安立此理。那时，对于能取和所取的自性，不应进行辩驳。因此，对于显现的一切事物，即使在世俗谛中也不可能真实存在。梦境中的境和各种显现生起，与现量境的显现之间，即使没有丝毫差别，但是由于 习气稳固与否，显现为时间长短和真实虚假。如此，外境的显现是虚假的，并且执着于它的心识也不成立。证悟能取所取二取的智慧，自明自显的刹那，我们也认为是胜义谛存在的。其中也有两种差别：有垢的和清净的。这两种差别在于因时和果时的差别。有垢者认为，在众生时期，八识聚都是胜义谛存在的，而在成佛的刹那，一切器情万法都将显现为清净。
English
If something appears as other but is truly other, it would be like the southern fire being truly the northern flood. Like the materialists, the mind itself would be truly external objects. Like the Samkhyas, happiness and suffering themselves would be truly material. Ignorance would be truly wisdom, and happiness would be truly suffering, because the reasons are the same. The Mother Sutra says, "There is no consciousness, and it is not discernible." Therefore, to realize that things are true as they appear is true. To think that something appears as other but is truly other is blindness. The Ornament of the Sutras says, "Who does not see what exists but sees what does not exist? What is such darkness like?" In this way, we refute those who think that appearances are mind and those deluded ones who say that all beings are one mindstream. We believe that in the appearance of delusion, it is only the dependent origination that appears as it is. We do not believe that anything is truly real, either mind or anything other than mind, just like in a dream. Regarding the Vijnanavada, we will first state their view: Teachers like Dharmakirti believe that all appearances of other-knowing are neither objects nor consciousness, but are merely conceptual constructs that appear due to being obscured by ignorance. The Determination of Validity says, "Objects and subjects are not different, like the differences in consciousness of hair, etc. When the characteristics of grasping and being grasped are distinguished, their nature is completely obscured. Just as it is seen by delusion, so this is established. At that time, the characteristics of grasping and being grasped should not be debated." Therefore, for all appearances, even in conventional truth, there is no possibility of being real. The realm of dreams and the arising of various appearances, and the appearances of direct perception, have no difference at all, but due to the stability or instability of habits, appearances seem to be long or short, and true or false. Thus, the external apprehended object is a false appearance, and the grasping of it is not established. The moment of self-luminous awareness that realizes the non-duality of grasper and grasped is also considered to exist in ultimate truth. There are two distinctions: with defilements and pure. The difference between the two is the difference between the causal time and the resultant time. Those with defilements believe that during the time of sentient beings, all eight aggregates of consciousness exist in ultimate truth, and at the moment of enlightenment, all vessels and contents will appear clearly.