Tibetan
སྟེ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་ལོ། །མི་སྣང་བར་ཡང་མི་རུང་སྟེ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བའི་དོན་སྣང་གི་སེམས་མཁྱེན་པའི་ཤུགས་ལ་མཁྱེན་པའང་མི་རུང་སྟེ། དོན་སྣང་བ་ཞེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའང་རྫུན་པས་ན་རྫུན་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་མིན་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་སྟོང་། །རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་གཞིག་ན། །སྲིད་པ་རྣམས་ནི་ཡོད་ཡེ་སྟོང་པ་སྟེ། །ཉི་ཚེའི་སྟོང་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཏེ། །མཁས་པ་བྱིས་པ་དག་དང་རྩོད་མི་བྱེད། །ཅེས་པ་དང་། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་ཐ་ཤལ་ལོ་ཞེས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགག་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་དགོངས་ཏེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཉི་ཤུར་འདོད། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་བྲལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་ཁོ་ན་ལས་མི་འབྱུང་བ་དང་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་གང་དུ་ ཡང་མི་འགྲོ་ཞེས་སོ། །རྣམ་དག་བདག་མེད་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་འགག་འགྲོ་འོང་གིས་དག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་སོ། །བརྗོད་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་བརྗོད་མི་ཤེས་ཀྱི་བརྗོད་མེད་མ་ཡིན་གྱི་ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། ཡུམ་ལས། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་དུ་མེད་ཅིང་བལྟར་མེད་ལ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ལས། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པས། སྣང་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ལ་སྒྱུ་མར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། དེ་དང་དེ་ནི་དམ་བཅའ་མཚུངས་མཐོང་ནས། །རྩོད་འདི་སེལ་བྱེད་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །འགར་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་ཅེས་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །རྣམ་བཞག་འགལ་བ་ནི་གཟུང་འཛིན་མི་སྲིད་པ་དང་། གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་འདོད་པ་འགལ་ཏེ། གཟུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ན་གང་ཟག་གཞན་ལ་སེམས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་སེམས་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་འགལ་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་པ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་སེམས་ ངོ་བོ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་དབང་པོའི་ཁྱད་ཀྱིས་བུམ་པ་གཅིག་ལ་ཉན་ཐོས་པས་རྡུལ་ཆར་གྱུར་པ་ལ་ང་དང་ང་ཡིར་གཟུང་དུ་མེད་པར་མཐོང་བ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཡིན་ལ། ཐེག་ཆེན་པས་དེའི་སྟེང་དུ་བུམ་པའི་ཆོས་སུའང་མ་གྲུབ་པས་གཞི་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཅེས་བྱའོ། །མདོར་ན་ཤེས་པ་དང་དེས་གཟུང་བ་མ་གྲུབ་པ་གང་ཟག་དང་། ཡུལ་ཆོས་སུ་སྣང་བ་གཞི་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་བཞག་གོ། །ལྟ་བས་སེམས་དང་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང་སྒོམ་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པ་འགལ་ཏེ། རྒྱུའི་དུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པའི་དོན་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་ཐོབ་མི་སྲིད་དེ། དོན་ཤར་དུ་གཉེར་བ་ལ་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་ནས་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་འདིས་དངོས་པོ་ལ་ཚོགས་བརྒྱད་འདོད་པ་དང་རྒྱུན་བརྟན་པ་བ་འདོད་པ་དང་། ཟབ་མོའི་དོན་ཡོད་ཀྱང་བསྟན་དུ་མི་རུང་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་འཁྲུལ་ངོར་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་བཏགས་ཀྱང་རིག་པ་ཉིད་ལས་གཅིག་དང་དུ་མར་མེད་པ་དང་། རྫས་དང་རྒྱུན་ལ་བརྟན་མི་བརྟན་མེད་དེ་བྱིས་པ་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་སྣང་བ་ཙམ་དང་། ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་སོ་སོའི་དབྱེ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། དོན་སྣང་ཤེས་པར་འདོད་དང་མི་འདོད་ལས། །རྣམ་པ་བདེན་རྫུན་གཉིས་སུ་གྲགས་དེ་ནི། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་སྦྱར་བ་ཉིད། །ཕྱི་རོལ་ སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་རང་གི་ཤེས་པ་དོན་གཞན་དུ་སྣང་བར་འདོད་པ་རྣམ་བདེན་པ་དང་། ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པར་རྫུན་པས་ན་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་རྣམ་པ་དེར་སྣང་བའོ་ཞེས་པ་རྣམ་རྫུན་པ་གཉིས་ཀྱང་དབུ་མའི་དོན་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པས་རང་རང་གི་ཀུན་རྟོག་གཡོ་བས་སྦྱར་བའི་གྲུབ་མཐར་ཟད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་འདོད་པ་དགོད་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཕྱིའི་དོན་དངོས་པོར་རང་མཚན་མེད་པ་དང་། ནང་གི་སེམས་ཡོད་པ་དང་། ཁ་ནང་ལྟ་རང་རིག་ལ་མཐུན་ཡང་། དོན་སྣང་འདི་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་ལ་མི་མཐུན་པའོ། །དེས་ན་བྲམ་ཟེ་ཤ་ཀ་རཱ་ནནྡ་ལ་སོགས་པས་གཟུང་ཆར་སྣང་བ་ཙམ་ཆོས་ཅན། འཛིན་བྱེད་ངོ་བོ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གསལ་ཞིང་རིག་པའི་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་བཞིན་ཞེས་པས། དངོས་མེད་མི་སྲིད
Chinese
因此，这会成为一个错误。也不能忽视，因为如果不是以现量照见一切所知，那就不行了。以知晓行者的显现之心之力来知晓也是不行的，因为说“显现义”是对义的区分，这也是虚假的，因此会陷入以虚假为对境的过失。佛陀的密意不是指三种无自性，因为《三摩地王经》中说：“诸法皆恒常，自性皆空寂。胜者之子坏诸物，有之诸有皆空寂，仅是空性外道徒，智者不与愚童诤。”又说：“一无所有者，乃是空性之劣者。”一切法不生不灭，是指自性无生等。如《释论小疏》所说：“以自性空故，立为二十空。”如此。无边际的缘起，也不是仅从因缘产生，而是本来就存在的。《母经》中说：“一切法从何处来，亦不往何处。”不仅是完全的无我，而且是因生灭、来去而清净。《母经》中说：“所谓一切法完全清净，即是自性不生。”不可言说，也不是指无法言说的存在，而是指远离有无边际而不可言说。《母经》中说：“所谓不可言说，即是不可思议、不可见，且超越一切所缘。”如幻，也不是指从缘起生的。《母经》中说：“无为的空性也如梦如幻。涅槃也如梦如幻。”因此，将显现而自性空的法称为幻。因此，佛陀的密意不在于说事物存在。《入行论》中说：“彼与彼乃见解同，佛陀为除此诤端，何处亦未曾说有事物。”自相矛盾的安立是指，如果一切所取都是遍计所执，那么执著他人的心和认为存在他心通的现量是相违背的，因为如果一切所取都是遍计所执，那么其他人就没有心。
English
Therefore, it would be a mistake. It is also not permissible to ignore it, because if all knowable things are not seen directly, that would not work. Knowing by the power of knowing the mind that appears to benefit beings is also not permissible, because saying "appearing meaning" is a distinction of meaning, and this is also false, so it would fall into the fault of taking falsehood as its object. The intention of the Buddha is not referring to the three natures of non-inherent existence, because the Samadhiraja Sutra says: "All dharmas are always empty of self-nature. When the sons of the Victorious One destroy all things, all existences are empty. The emptiness of the day is for the heretics. The wise do not argue with the foolish." It also says: "Those who lack one thing are the inferior of emptiness." All dharmas are unborn and unceasing, referring to the absence of inherent birth, etc. As the Commentary says: "Because of being empty of self-nature, it is established as twenty emptinesses." Likewise. The interdependent arising that is free from extremes is also not merely arising from causes and conditions, but is inherently existent. The Mother Sutra says: "All dharmas do not come from anywhere, nor do they go anywhere." It is not just complete selflessness, but is purified by birth, cessation, coming, and going. The Mother Sutra says: "The so-called complete purity of all dharmas is that they are unborn by nature." Unspeakable is also not referring to an existence that cannot be spoken, but is unspeakable because it is free from the extremes of existence and non-existence. The Mother Sutra says: "The so-called unspeakable is that which is inconceivable, invisible, and beyond all objects of focus." Like a mirage, it is also not born from conditions. The Mother Sutra says: "The unconditioned emptiness is also like a dream, like a mirage. Nirvana is also like a dream, like a mirage." Therefore, dharmas that appear but are empty of inherent nature are called mirages. Therefore, the Buddha's intention is not to say that things exist. The Entering the Middle Way says: "Since they see that their vows are the same, the Buddhas, in order to resolve this dispute, have never taught that things exist anywhere." The contradictory establishment is that if all that is apprehended is completely imputed, then it is contradictory to hold the mind of others and to believe in the direct perception of clairvoyance, because if all that is apprehended is completely imputed, then others have no mind.
Chinese
是为了这个缘故。认为法无我和心是胜义谛相违，因为所谓的法我就是法的自性，所以（和）认为心具有自性相违。对此，由于根的不同，声闻缘觉们见到一个瓶子变成微尘，认为没有我与我所可以执取，这是人无我。大乘行者在此之上，认为瓶子的法也不成立，因此认识到无有基础，所以称为法无我。总之，没有成立能知和所知是人无我，显现为境和法无有基础，安立为法无我。从见解上来说，认为心和圆成实是胜义谛，与修行时什么也不缘相违，因为修习与因位时的状态和执着方式不相符的事，不可能获得果，就像想要去东方，却面朝西方一样。通过这种方式，认为事物有八识聚和认为常恒不变，以及认为有甚深之义却不能宣说，这些都被驳斥了。在这里，虽然在迷乱显现上安立为八识聚，但实际上从觉性本身来说，没有一和多的差别，对于事物和相续来说，没有常与无常，这只是在孩童迷乱的意识中显现而已，想要以什么也不成立的法性，以无所缘的方式来修习。现在分别详细解说各自的差别：从认为和不认为境显现为识的角度出发，显现为真假二种，这实际上是与真实不符的分别念结合。外境显现为各种各样的，认为自己的识显现为其他境，这是唯识宗的相真派；认为不是识，而是虚假地显现为识，所以习气坚固的相在那儿显现，这是唯识宗的相假派。这二者也与中观的意义相违，因此各自的分别念动摇，最终会耗尽在自己宗派的见解中。其中首先驳斥前一种观点：这两个唯识宗，在外境事物上没有自相，内在的心是存在的，在向内观察自证方面是一致的，但在境显现是否真实存在上是不一致的。因此，婆罗门夏卡拉南达等人说，显现为所取尘埃的法，是法性。能取是自性，因为是清晰而有觉知的，就像苦乐等各种感受一样。因此，不存在的事物是不可能的。
English
It is for this reason. The belief that there is no self of phenomena and that mind is the ultimate truth is contradictory, because the so-called self of phenomena is the nature of phenomena, so it contradicts the belief that mind has a nature. In this regard, due to the difference in faculties, the Hearers and Solitary Realizers see a single vase turning into dust, and they see that there is no "I" or "mine" to be grasped, which is the selflessness of the person. Mahayana practitioners, on top of that, believe that the phenomena of the vase are not established either, so they realize that there is no basis, therefore it is called the selflessness of phenomena. In short, the non-establishment of the knower and the known is the selflessness of the person, and the appearance of objects and phenomena as having no basis is established as the selflessness of phenomena. From the point of view of view, the belief that mind and the perfectly established are the ultimate truth is contradictory to meditating without focusing on anything, because it is impossible to obtain the result by meditating on something that is not in accordance with the state and the way of grasping at the time of the cause, just like wanting to go east but facing west. In this way, the belief that things have eight aggregates and the belief that they are constant, as well as the belief that there is a profound meaning but it cannot be expressed, are all refuted. Here, although eight aggregates are established in the confused appearance, in reality, from the nature of awareness itself, there is no difference between one and many, and for things and continuity, there is no constant or impermanent, it is just an appearance in the confused consciousness of children, and it is desired to meditate in a way that does not focus on the nature of phenomena that is not established in anything. Now, let's explain the differences between each in detail: From the perspective of believing or not believing that the appearance of objects is consciousness, it appears as two kinds, true and false, which is actually a combination of conceptual thoughts that do not conform to reality. The external environment appears in various ways, and the belief that one's own consciousness appears as other objects is the true aspect of the Mind-Only school; the belief that it is not consciousness, but falsely appears as consciousness, so the appearance of the solidified habit appears there, which is the false aspect of the Mind-Only school. These two also contradict the meaning of the Middle Way, so their respective conceptual thoughts waver, and they will eventually be exhausted in their own sectarian views. Among them, the first point of view is refuted first: These two Mind-Only schools do not have self-characteristics in external objects, the inner mind exists, and they agree on looking inward at self-awareness, but they disagree on whether the appearance of objects is truly existent. Therefore, the Brahmin Shakarananda and others say that the phenomena that appear as the dust of the object of grasping are the nature of phenomena. The grasper is the self-nature, because it is clear and conscious, like various feelings such as happiness and suffering. Therefore, non-existent things are impossible.