Tibetan
་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་གཞན་དབང་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཀུན་བཏགས་ནི་དེ་ལ་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལ་ཟེར་ཞེས་སྨྲའོ། །འདིར་དེའི་ལུགས་རྣམ་བདེན་པ་ལ། བྱེ་བྲག་གསུམ་སྟེ། ཤེས་རྣམ་སོ་སོ་བ། རྣམ་པའི་གྲངས་སྙེད་པ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཁ་ཅིག་རི་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཟུང་ཆར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཞེན་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པས་ན་སྒོ་ང་བཙོས་པ་བསྐམས་དུས་སེར་པོ་དང་དཀར་པོ་ཐད་ཀར་ཡོད་པ་ལྟར་སྔོ་སྣང་དང་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ཐད་ཀར་ཆ་གཉིས་སུ་བདེན་པར་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག་ཅི་ཙམ་རྣམ་ པ་ལ་དབྱེ་བར་ནུས་པ་ལྟར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ནུས་པས་ན་སོར་མོ་ལྔ་ཤེས་པའི་རྫས་ལྔར་བདེན་གྱི། གཅིག་ཏུ་མི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་མི་སྲིད་པར་འདོད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་སྔོ་སེར་དང་བརྟན་གཡོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ངོ་ཅོག་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་ཞིང་ངོ་བོ་བདེན་པར་འདོད་ཀྱི། ཚོགས་པ་དུ་མར་སྣང་ཡང་ཤེས་པ་གཅིག་གི་སྣང་བའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་དག་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། གནོད་བྱེད་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གསལ་ཞིང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟགས་ཀྱི་དོན་རིག་བྱ་ཡིན་ནམ། རིག་པའི་བྱ་བ་ཙམ་པོ་ཡིན། སྣང་བ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ་རིག་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང་། རིག་བྱ་ཙམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་སྟེ་དོན་དངོས་པོ་རིག་པ་ལའང་འཇུག་པར་དོགས་པས། ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དུས་མཉམ་པ་ལ། འབྲེལ་བ་མེད་པས་རིག་ཏུ་མི་རུང་ཞིང་། དུས་མི་མཉམ་པ་དང་འདྲ་བ་བཀག་པས་རིག་ཏུ་མེད་པས། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཁེགས་སོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེས་དོན་དངོས་ཁེགས་ཀྱང་གཟུང་བྱ་དངོས་མེད་མ་ཁེགས་པས་ན་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མི་འགྲུབ་སྟེ། གཟུགས་བརྙན་བྱད་ཡིན་པ་ཁེགས་ཀྱང་མེ་ལོང་དུ་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གནོད་བྱེད་ལ་ལྔ་སྟེ། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་མི་འཐད་པ། གཅིག་དང་དུ་མར་མི་འཐད་པ། ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་ཐལ་བ། གསལ་བར་ཐལ་བ། ཧ་ཅང་ཐལ་ བའོ། །དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་རྫུན་པ་དངོས་མེད་སྣང་བ་ཉིད་བློ་འཁྲུལ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོར་སྣང་བ་ཉིད་ལ་མ་འཁྲུལ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ་སད་པའམ་ཟླ་བ་གཅིག་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྔོ་སོགས་ཆོས་ཅན། སེམས་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་མེད་ན་དོན
Chinese
所有这些法都是心的事物，是无常的，完全是依他起性。遍计所执是指执着于此为我。这里，关于他们的唯识宗观点，有三种区分：识相各异，相的数目众多，以及多样无二。第一种观点是，有些人认为，显现为山等事物本身就是识，但由于显现为所取之识与执着的事物是不同的实体，就像煮熟的鸡蛋干燥时，黄色和白色直接存在一样，蓝色显现和蓝色执着的识直接真实地分为两部分。第二种观点是，有些人认为，就像能够区分多少个相，识也能区分多少个相，因此，知道五个手指的识真实地存在五个实体，而不知道一个实体等，一个识不可能显现两种相。第三种观点是，蓝色、黄色、稳定、移动等所有显现都在一个识中显现，并且本体是真实的，虽然显现为许多集合，但被认为是同一个识的显现。对于这些观点的驳斥分为两点：没有成立的理由，以及存在妨害。首先，对于“清晰且能认知”的标志，其含义是所知吗？还是仅仅是认知的行为？“显现是识，因为它是所知”以及“因为仅仅是所知”这样的说法，其周遍性并不成立，因为有可能是事物本身也被认知，因此对于反向存在疑惑。那是同时的，因为没有关联所以不能被认知，并且由于阻断了不同时的事物，所以不能被认知。因此，也不能说在不一致的一方被排除，因为即使排除了事物本身，也没有排除所取之无事物，因此不能成立为识的本体，就像排除了影像的来源，也不能成立为镜子一样。妨害有五种：不应理于错觉与非错觉，不应理于一与多，必然会成为识的本体，必然会变得清晰，以及太过分。首先，在世间，虚假的、无事物显现的境被认为是错觉，就像梦中的识一样。显现为事物本身被认为是非错觉，就像清醒或执着于一个月亮的识一样。因此，蓝色等法，不是心，因为它们显现为事物。如果周遍性不存在，那么事物
English
All these phenomena are the mind's things, are impermanent, and are solely other-powered. The imputed nature refers to clinging to that as self. Here, regarding their Mind-Only view, there are three distinctions: cognitions are separate, the number of aspects is numerous, and diverse but non-dual. The first view is that some people think that the appearance of things like mountains is itself cognition, but because the cognition that appears as the object of apprehension and the object of clinging are different entities, just as when a boiled egg dries, the yellow and white exist directly, the blue appearance and the cognition that apprehends blue are directly and truly divided into two parts. The second view is that some people think that just as one can distinguish how many aspects there are, cognition can also distinguish how many aspects there are, so the cognition that knows five fingers truly exists as five entities, and it is impossible for one cognition to perceive two aspects, such as not knowing one entity. The third view is that all appearances, such as blue, yellow, stable, and moving, appear in one cognition, and the essence is true, but although they appear as many collections, they are considered to be the appearance of the same cognition. The refutation of these views is divided into two points: there is no reason for establishment, and there is harm. First, for the sign of "clear and cognitive," is its meaning the knowable or merely the act of cognition? The statement that "appearance is cognition because it is knowable" and "because it is merely knowable" is not established in its pervasiveness, because there is a doubt that the object itself is also cognized, so there is doubt about the reverse. That is simultaneous, and because there is no connection, it cannot be cognized, and because it blocks things that are not simultaneous, it cannot be cognized. Therefore, it cannot be said that it is excluded on the inconsistent side, because even if the object itself is excluded, the object of apprehension, which is non-thing, is not excluded, so it cannot be established as the essence of cognition, just as excluding the source of the image cannot establish it as a mirror. There are five harms: it is unreasonable to be delusion and non-delusion, it is unreasonable to be one and many, it will necessarily become the essence of cognition, it will necessarily become clear, and it is too extreme. First, in the world, the appearance of false, non-things is considered delusion, like the cognition in a dream. The appearance of things themselves is considered non-delusion, like the cognition of being awake or clinging to one moon. Therefore, blue and other phenomena are not mind, because they appear as things. If pervasiveness does not exist, then things
Tibetan
་དུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་ལམ་མ་འཁྲུལ། མ་འཁྲུལ་ན་དེ་སེམས་སུ་མི་རུང་སྟེ། མ་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡུལ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འཛིན་པས་ན་དོན་སྣང་ཉིད་དོན་དངོས་སུ་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་ན་སེམས་སུ་མི་འཐད་དེ་དོན་སྣང་རྫུན་ཞིང་རྫུན་པ་དངོས་མེད་ཡིན་པས་ན་དངོས་པོ་ཙམ་ཁེགས་པས་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཙམ་མེད་ཀྱང་ཤེས་དངོས་སུ་རུང་ན་ནི་བུམ་པ་མི་སློང་གསེར་བུམ་སློང་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མེད་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་དུ་བརྟགས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་མི་རུང་སྟེ། དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ན། དོན་མེད་པ་ལའང་དོན་དུ་བརྟགས་པ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་བས་འཁྲུལ་པ་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་དངོས་པོ་སྣང་མི་སྣང་གིས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་མི་འཇོག་གི། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པ་དོན་དང་མཐུན་མི་མཐུན་གྱིས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་འཐད་དེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ རྣམ་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་ན་མ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཞིང་། མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་གང་གིའང་དངོས་པོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་མི་འཐད་པ་ནི་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པ་སོ་སོར་བདེན་པ་མི་རུང་སྟེ། ཡུལ་མི་རིག་པ་ལ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ཤེས་ལུས་ཀྱི་ཕྱིར་ཐོན་པས་ཤི་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་མིག་གིས་མཐོང་བ་དང་སྲང་ལ་གཞལ་དུ་རུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རི་དང་ཤིང་ལ་སོགས་པས་ཚུར་རང་རིག་པར་ཐལ། རང་གིས་དེ་དག་རིག་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་ན་རི་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །དུས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་སྣང་རེ་རེ་ཤེས་པར་འདོད་པས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་བྱེ་བ་རྒྱུད་གཅིག་ལ་སྲིད་པར་ཡང་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན་མི་སྲིད་དེ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །རྣམ་པའི་གྲངས་སྙེད་པའང་མི་རུང་སྟེ། རྐང་པ་མཐོང་དུས་ལག་པ་མི་མཐོང་བས་རགས་པར་སྣང་བ་རྒྱུན་བཅད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཟ་འོག་གི་སྔོན་པོ་མཐོང་སེར་པོ་མ་མཐོང་བས་ཁྲ་བོར་སྣང་བ་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྡུལ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ལ་ཆ་མེད་མི་སྲིད་པས་རྡུལ་ཡང་མི་མཐོང་བས་མཐོང་བ་ཙམ་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རགས་སྣང་ཡང་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་རུང་
Chinese
显现为有，是错觉还是非错觉？如果不是错觉，那么它不能成为心，因为所有非错觉的事物都像执持那个境一样，因此境显现本身在事物真实中是真实的缘故。如果是错觉，那么它不适合成为心，因为境显现是虚假的，而且虚假的是无实有的，因此仅仅事物被遮破，心的事物不可能存在的缘故。即使仅仅事物不存在，但可以成为识的对境，那就如同不索取瓶子而索取金瓶一样。如果说我们没有错觉，因为一切都显现为识的事物本身。然而，因为在意义上考察而流转于轮回中，这也是不行的。如果无意义显现为有意义不是错觉，那么对无意义也考察为有意义也不会变成错觉，因此会成为错觉中断的过失。我们不是以事物显现或不显现来安立错觉或非错觉，而是以执持方式的形态与意义相符或不相符来安立，这也是不合理的。如果瓶子等如其显现的形态存在，就会变成非错觉，如果不存在，不存在本身对任何事物都不适合成为事物的缘故。在一体和他体上不合理，是因为识和形相各自真实是不行的，因为不认识境就没有识的特征，而且名识从身体出去会成为死亡的过失，而且心会成为眼睛所见和可以用秤来衡量，而且山和树等会反过来自己认识自己，因为自己认识那些。如果没有周遍，山等是自己的识就会消失。同一时间两个识在一个相续上会成为可能性的过失。那也是因为认为每个境显现都是识，所以同一时间成千上万个识在一个相续上也会成为可能。如果承认，那是不可能的，因为《释量论》中说：两种分别念不会同时产生。形相的数量相等也是不行的，因为看到脚的时候看不到手，因此粗大的显现会中断，而且看到丝绸的蓝色而看不到黄色，因此杂色的显现会中断，而且灰尘等事物不可能没有分，因此灰尘也看不到，因此仅仅看到也会成为中断的过失。粗大的显现也是由分别念考察的，这也是不行的。
English
Is appearing as existent an illusion or not an illusion? If it is not an illusion, then it cannot be the mind, because all non-illusions hold onto that object as it is, therefore the appearance of the object itself is true in the reality of things. If it is an illusion, then it is not suitable to be the mind, because the appearance of the object is false, and what is false is non-existent, therefore, since only the thing is refuted, the thing of the mind cannot exist. Even if only the thing does not exist, it can be the object of consciousness, then it is like not asking for a pot but asking for a golden pot. If we say that we have no illusion, because everything appears as the thing of consciousness itself. However, it is not right to wander in samsara because of examining the meaning. If the meaningless appearing as meaningful is not an illusion, then examining the meaningless as meaningful will not become an illusion, therefore it will become the fault of the illusion being interrupted. We do not establish illusion or non-illusion by whether things appear or do not appear, but we establish it by whether the form of holding conforms to or does not conform to the meaning, which is also unreasonable. If the form of the vase and so on exists as it appears, it will become non-illusion, and if it does not exist, the non-existence itself is not suitable for anything to become a thing. It is unreasonable in one and other, because it is not right for consciousness and form to be true separately, because not knowing the object does not have the characteristic of consciousness, and when the name consciousness comes out of the body, it will become the fault of death, and the mind will become visible to the eye and can be measured by a scale, and mountains and trees etc. will turn around and recognize themselves, because they recognize those themselves. If there is no pervasion, the mountains etc. being their own consciousness will disappear. Two consciousnesses at the same time on one continuum will become the fault of possibility. That is also because it is thought that each object appearance is consciousness, so at the same time, hundreds of thousands of consciousnesses on one continuum will also become possible. If you admit it, it is impossible, because it is said in the Pramāṇavārttika: Two conceptual thoughts do not arise simultaneously. It is also not right to have as many forms as there are numbers, because when you see the foot, you do not see the hand, therefore the coarse appearance will be interrupted, and when you see the blue of the silk and do not see the yellow, therefore the variegated appearance will be interrupted, and it is impossible for dust and other things to have no parts, therefore dust cannot be seen, therefore just seeing will also become the fault of being interrupted. The coarse appearance is also examined by conceptual thought, which is also not right.