Tibetan
དོད་དོ། །དག་པ་པས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ནའང་ཚོགས་བདུན་གནས་སྐབས་གློ་བུར་བའི་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་འཕེལ་འགྲིབ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་མེད་པས། རང་བཞིན་གཉུག་མའི་ཤེས་པ་ཞེས་དོན་དམ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ནའང་གཉིད་སད་པ་ན་རྨི་ལམ་ཞི་བ་ལྟར། འཁྲུལ་པའི་དོན་སྣང་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་ནས། སེམས་ལས་གཞན་ཅི་ཡང་མི་སྣང་ཞིང་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་མྱོང་བ། རང་རིག་རང་གསལ་ཙམ་དུ་གནས་པ་དེ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ལ། དེའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་མེད་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་ངོར་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་། ཆོས་གསུངས་པ་དང་། དོན་མཛད་པར་སྣང་བ་ནི་གཟུགས་སྐུའོ། །དག་པ་པ་ཁ་ཅིག་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལ་དོན་དམ་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་མྱོང་བ་རང་ གསལ་ལས་གཞན་ཤེས་རིག་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་པར་འདོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ནི། དོན་སྣང་ཅི་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་འཐད་མོད་ཀྱི། སེམས་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དགག་པ་ལ་མགོ་སྙོམས་ལྔ་སྟེ། དོན་དང་ཤེས་པ་མཚུངས་པ་དང་། རང་རིག་དང་གཞན་རིག་མཚུངས་པ་དང་། འཛིན་པ་དང་མྱོང་བ་མཚུངས་པ་དང་། གཞན་དབང་དང་ཀུན་བཏགས་མཚུངས་པ་དང་། གཉུག་མ་དང་གནས་སྐབས་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཕྱི་དོན་དངོས་པོར་མེད་ན་ནང་གི་སེམས་ཀྱང་དངོས་པོར་མེད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་བདེ་བ་སིམས་པའི་དོན་བྱེད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གདུང་བའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དོན་ཡང་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་གཞན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་མེས་བཙོ་སྲེག་གི་དོན་བྱེད་པ་དང་། ཆུས་ངོམས་པའི་དོན་བྱེད་པས་སོ། །དོན་དུ་སྣང་བའི་གཞན་རིག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་རྡུལ་ཕྲན་དཔྱད་པས་ཁེགས་སོ་ཞེ་ན། བདེ་སྡུག་ཏུ་སྣང་བའི་རང་རིག་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་དཔྱད་པས་ཁེགས་སོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་ངོར་གཉིས་ཀ་གྲུབ་ཅིང་དངོས་པོ་ལ་གཉིས་ཀ་ཁེགས་པར་མཚུངས་ཏེ། ལུང་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་འཇུག་པ་ལས། གཟུགས་མེད་ན་ནི་སེམས་ཡོད་མ་འཛིན་ཅིག །སེམས་ཡོད་ན་ནི་གཟུགས་མེད་མ་འཛིན་ཅིག །དེ་དག་ཤེས་རབ་ཚུལ་མདོར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཚུངས་པར་སྤངས་ཤིང་མངོན་པའི་ ཆོས་ལས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །རང་རིག་དང་གཞན་རིག་མཚུངས་པ་ནི། ཤེས་པ་རང་གིས་རང་རིག་པ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་རིག་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་དུས་མི་མཉམ་པར་རིག་ན་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་
Chinese
如是。 觉悟者认为，即使在众生之时，七识也是暂时的、突发的、世俗的知识。而阿赖耶识没有增减和执持方式的不同，因此，自性本有的知识是胜义谛。在佛的境界中，也如睡醒时梦境消散一样，所有错觉的显现都断绝了。除了心之外，什么也不显现，什么也不分别，体验到这种自知自明，安住于此，这就是法身。由于法身的加持，实际上并不存在，但在所化众生面前，显现为遍知一切器情世间，宣说佛法，成办事业，这就是色身。有些觉悟者认为心的因果等部分是胜义谛，有些则认为除了体验自明之外，所有知识都是世俗谛。对此进行驳斥：认为一切显现都不真实，这非常合理。但为了驳斥认为心是胜义谛的观点，有五种平等：境与识平等，自知与他知平等，执持与体验平等，依他起与遍计所执平等，本有与暂时平等。第一种是，如果外境不存在，那么内在的心也不存在。这不是因为自知现量能实现喜悦平静的作用，以及痛苦煎熬的作用等而被证实。境也应该是真实存在的，因为他知现量能实现火的烧灼作用，以及水使人满足的作用。显现为境的他知是错觉，因为通过分析其对境微尘，它就被否定了。显现为乐和苦的自知也是错觉，因为通过分析其对境刹那，它就被否定了。因此，在错觉的层面，两者都成立，而在实相的层面，两者都被否定，这是相同的。经文中也说：如果没有色，就不要执着于有心。如果有了心，就不要执着于无色。佛陀在智慧之道的经文中，宣说了这些以平等的方式舍弃，并在现观的法中宣说。自知和他知平等是：如果识能自己认识自己，那么也应该有认识色等其他事物的他知。这不合理，如果在不同时认识，那么所见就会颠倒。
English
Thus it is. The Awakened Ones consider that even in the time of sentient beings, the seven consciousnesses are temporary and adventitious, and are conventional knowledge. However, the ālaya-vijñāna (store consciousness) has no increase or decrease and no different modes of grasping, so the naturally inherent consciousness is the ultimate truth. In the state of Buddhahood, just as dreams dissolve upon awakening, all illusory appearances cease. Experiencing nothing appearing other than mind, and not engaging in any conceptualization, remaining in a state of self-awareness and self-illumination, that is the Dharmakāya. Through its blessings, even though it does not exist in reality, it appears to sentient beings as omniscient of all realms of existence, teaching the Dharma, and accomplishing deeds, which is the Rūpakāya (form body). Some Awakened Ones consider aspects such as the cause and effect of the mind to be ultimately true, while others consider all knowledge other than the self-illuminating experience to be conventional. To refute this: It is very reasonable that no appearances are true. But to refute the view that mind is ultimately true, there are five equalities: object and consciousness are equal, self-awareness and other-awareness are equal, grasping and experience are equal, other-powered and imputed are equal, and inherent and temporary are equal. The first is: if external objects do not exist, then the internal mind also does not exist. This is not so, because self-awareness manifestly performs the function of soothing happiness and the function of suffering torment, and so on. Objects also exist in reality, because other-awareness manifestly performs the function of burning with fire and the function of satisfying with water. Other-awareness appearing as an object is an illusion, because its object, the atom, is refuted by analysis. Self-awareness appearing as pleasure and pain is also an illusion, because its object, the moment, is refuted by analysis. Therefore, both are established in the face of illusion, and both are refuted in reality, which is the same. The scriptures also say: If there is no form, do not cling to having mind. If there is mind, do not cling to having no form. The Buddha, in the Wisdom Way Sutra, spoke of abandoning these equally, and in the Abhisamaya spoke of the Dharma. The equality of self-awareness and other-awareness is: if consciousness knows itself, then there should also be other-awareness that knows form and other things. This is not reasonable; if one knows at different times, then what is seen will be inverted.
Tibetan
ཞིང་། དུས་མཉམ་པ་རིག་ན་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རང་གིས་རང་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རལ་གྲི་རང་གིས་རང་མི་གཅོད་པ་བཞིན་ནོ། །འཛིན་པ་དང་མྱོང་བ་མཚུངས་པ་ནི་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ཡུལ་འཛིན་པའང་ཡོད་དེ་མྱོང་འཛིན་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་ཡུལ་གཟུང་བ་རྫུན་པ་ལ་ལྟོས་པས་འཛིན་པ་བདེན་པར་མི་རུང་སྟེ། རྫུན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་བདེན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མྱོང་བ་ཡང་བདེན་པར་མི་རུང་སྟེ་རང་ལ་མྱང་བྱ་མྱོང་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མྱོང་བཞིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྫུན་ཞིང་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བདེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དབང་དང་ཀུན་བཏགས་མཚུངས་པ་ནི། གཞན་དབང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དངོས་པོར་ཡོད་ན་གང་ཟག་གི་བདག་ཀྱང་དངོས་པོར་ཡོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་བདག་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པས་སོ་ཞེ་ན། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཡང་དངོས་པོར་མེད་དེ་སྐད་ཅིག་དང་རྒྱུན་ནམ་ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་ནས་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པས་སོ། །གཉུག་མ་དང་གནས་སྐབས་མཚུངས་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་ པ་ཀུན་གཞི་ཡོད་ན་གློ་བུར་བའི་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་ལ་སོགས་པའང་ཡོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ནི་བདེན་པར་མེད་དེ་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་རེས་འགའ་འབྱུང་ཞིང་། རེས་འགའ་མི་འབྱུང་བས་ན་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཀུན་གཞི་ཡང་བདེན་པར་མེད་དེ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པས་སོ། །ད་ལྟའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་སྔ་ནས་ཀྱང་མེད་ཅིང་ཕྱི་ནས་ཀྱང་མེད་ལ་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་འདས་མ་འོངས་ཀྱིས་ཁྱབ་པས་ན་དེང་དུས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱའོ། །ཡུམ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། །ཚུལ་འདིས་ད་ལྟའི་སྐད་ཅིག་གི་ཤེས་པ་གཉུག་མ་འདི་ཟང་ངེ་ཐལ་ལེ་ཞེས་པའང་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་གཉུག་མ་དང་གཉུག་མ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་དག་གིས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་གྲུབ་མཐའ་གསལ་བར་བརྗོད་པ་ནི། རང་རྒྱུད་སྡེ་པས་བདེན་གཉིས་དབྱེ་བ་ཡིས། །ཆོས་རྣམས་ཡོད་མེད་སྤྲོས་པ་རབ་འགོག་ཅིང་། །སྣང་བའི་རྣམ་གཞག་ཞིབ་མོར་བྱེད་དེ་ཡང་། །གོང་འོག་རང་བཞིན་རྣལ་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར། །དབུ་མ་རང་རྒྱུད
Chinese
如果认识到同时期，就会变成不依赖，如果这样说。自己认识自己也不行，因为没有能认识的和所认识的二者，就像剑不能自己砍自己一样。认为执着和体验相同，如果有一个体验心智的经验，那么也会有执着对象，因为体验和执着没有差别。如果这样说。因为所取境依赖于虚假，所以执着不能是真实的。因为依赖于虚假的真实是不可能的。如果这样说。体验也不能是真实的，因为自己没有所体验和能体验的二者，并且没有正在体验，因为是执着的自性，所以是虚假的，并且那个自性没有真实。他起和遍计相同，如果他起的心和心所是实有的，那么补特伽罗的我也是实有的。如果这样说。那是不行的，因为如果从蕴中寻找我和它是一体还是他体，都找不到。如果这样说。心和心所也不是实有的，因为如果从刹那和相续或者身体的内外寻找，都找不到。本有和暂时相同，如果自性的智慧阿赖耶识存在，那么突发的智慧六识等等也存在。如果这样说。那不是真实的，因为依靠因缘有时产生，有时不产生，所以没有自性存在的缘故。如果这样说。阿赖耶识也不是真实的，因为寻找也找不到。现在的刹那，之前没有，之后也没有，只是事物被过去未来所遍及，所以现在没有。经中说，一切法都是平等性，因此般若波罗蜜多也是平等性。用这种方式，现在的刹那的本有智慧，说成是空空荡荡的也被遮破了。这里，无论是本有的还是非本有的智慧，任何一个都没有成立，因此在虚空的自性中是平等性。这些已经讲述了瑜伽行派的宗义。现在要清楚地讲述自续中观派的宗义：自续派通过区分二谛，极力遮止诸法有无的戏论，详细地进行显现的安立，而且，上下各自的自性，真实义会转变。自续中观
English
If one recognizes simultaneity, it becomes independent, if it is said so. It is also not permissible for oneself to know oneself, because there is no duality of the knowable and the knower, just as a sword cannot cut itself. To consider grasping and experience as the same, if there is an experience of experiencing the mind, then there will also be grasping of an object, because there is no difference between experiencing and grasping. If it is said so. Because the object of grasping depends on falsehood, grasping cannot be true. Because truth that depends on falsehood is impossible. If it is said so. Experience also cannot be true, because oneself does not have the duality of what is experienced and who experiences, and there is no experiencing, because it is the nature of grasping, so it is false, and that nature has no truth. Dependent arising and imputation are the same, if dependent arising, mind and mental factors are substantially existent, then the self of the person is also substantially existent. If it is said so. That is not permissible, because if one searches for the self in the aggregates, whether it is the same or different, it cannot be found. If it is said so. Mind and mental factors are also not substantially existent, because if one searches from moment and continuum or the inside and outside of the body, it cannot be found. Innate and temporary are the same, if the naturally existing consciousness, the ālaya, exists, then the adventitious consciousness, the six aggregates, etc., also exist. If it is said so. That is not true, because relying on conditions, it sometimes arises and sometimes does not arise, so there is no naturally existing reason. If it is said so. The ālaya is also not true, because it cannot be found by searching. The present moment does not exist before and does not exist after, only things are pervaded by the past and future, so it does not exist now. From the Mother Sutra: All dharmas are equality, therefore the Perfection of Wisdom is equality. In this way, the innate wisdom of the present moment, saying that it is empty and clear, is also refuted. Here, neither the innate nor the non-innate wisdom is established, therefore it is equality in the nature of space. These have explained the tenets of the Yogācāra school. Now, to clearly state the tenets of the Svātantrika Madhyamaka school: The Svātantrika school, by distinguishing the two truths, strongly prevents the proliferation of existence and non-existence of all dharmas, and elaborately makes the establishment of appearances, and also, the nature of the upper and lower, the ultimate meaning changes. Svātantrika Madhyamaka