Tibetan
་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཆ་མེད་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ་རིག་བྱ་ཡུལ་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཉིད། རིག་བྱེད་དབང་པོ་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་ན། དེ་གཉིས་ཆ་གཉིས་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྲད་པ་བརྟགས་པས་ཁེགས་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མི་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ། སྔོ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བསལ་ལོ། །ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་ནས་མི་རྙེད་པ་ནི། ལུས་ཆར་མ་གྲུབ་པས་སེམས་བརྟེན་པ་མ་གྲུབ་ལ་དེས་ན་དེར་གནས་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་རགས་པར་ཡོད་ན་ཆ་ཤས་ཅན་བརྟགས་པས་ཁེགས་ཤིང་། ཆ་ཤས་མེད་པ་ལ་གནས་པ་པོ་མ་གྲུབ་པས་ལུས་ལ་གནས་པ་མ་གྲུབ་ལ། ལུས་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་སེམས་ལུས་ལ་གནས་པར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ནང་ངམ་དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་ལམ། །ཡང་ན་གཉིས་ཀའི་བར་དག་ན། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་མ་རྙེད། །ཅེས་པ་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ནང་ནའང་སེམས་མིན་ཕྱི་མིན་ཞིང་། །གཞན་དུ་ཡང་ནི་རྙེད་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་ལུས་མིན་གཞན་དུ་མིན། །འདྲེས་མིན་ལོགས་སུ་འགར་མེད་པ། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་སེམས་སུ་རིག་ པ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ཤར་བའི་གཟུགས་བརྙན་མེ་ལོང་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མི་རྙེད་ཀྱང་སྣང་བ་ལྟར། སེམས་ཀྱང་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ལ་སྣང་བ་རྣམས་དེ་བས་ཀྱང་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཤར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། མེ་ལོང་ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་ལ། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡི། །གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ལྗོན་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །མདོ་འདི་ལྗོན་པས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འགལ་བ་མེད་དེ། སྔོན་གདུལ་བྱ་ཐ་དད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཆོས་ཉན་པ་ན། རང་རང་གི་མོས་པ་བཞིན་མདོའི་རྣམ་གྲངས་ཐོས་ཏེ། དུས་གཅིག་ལ་འཁོར་གྱི་ཁྱམས་གཅིག་ཏུའང་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ། ལྗོན་པས་ཞུས་པའི་མདོ། དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པའི་མདོ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གིས་ཐོས་པ་དེ་བཟུང་ནས་གཞན་དུ་བརྗོད་པས་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་གནས་དང་གླེང་གཞི་མཐུན་པ་དང་། མི་མཐུན་པ་ཅི་རིགས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་བ་དང་། དུས་སྔ་ཕྱིར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཏེ། གནས་གཅིག་དུས་གཅིག་ན་འདུག་བཞིན་དུ་གནས་དང་དུས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པའོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་ དགག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤྱིར་དགག་པ། སོ་སོར་དགག་པ། འདུ་ཤེས་དགག་པ།
Chinese
因为会陷入这样的过失。认为境是无分之识也是不行的，因为所识之境本身就是无分。如果能识的根识本身就是无分，那么这两者就会陷入执持二分的过失，而且因为相遇的分析已经破除了这一点。认为境不是识也是不行的，因为对青色等的体验已经排除了这一点。在身体的内外都找不到心，这是因为身体没有形成，心所依赖的处所就没有形成，因此心住在身体里是不成立的。如果心是粗大的，那么分析有分就会被破除。对于无分来说，安住者是不成立的，因此安住在身体里是不成立的。而且，因为身体没有形成，心安住在身体里也是不成立的。《菩提心释》中说：“内或如是外，又或二者间，胜者未曾得。”《入行论》中说：“心非在内亦非外，不住余处岂能有？非身非余不和杂，未曾刹那暂住留。”那么，心识是什么呢？就像镜子中显现的影像，虽然在镜子之外既不能认为是它，也不能认为是其他，但它却显现一样。心也是明明没有却显现，所以是错觉。心中显现的种种，更是具有以错觉显现的理由。《父子相见经》中说：“如镜极明净，其中无自性，影像之显现，如是智知法。”那么，这部经不是从树神请问而说的吗？这没有矛盾。以前，当不同的所化众生听闻世尊说法时，各自按照自己的意愿听闻经的类别。在同一个时间，同一个眷属的院落里，有人听闻《父子相见经》，有人听闻《树神请问经》，有人听闻《无垢经》，有人听闻《宝积经》，有人听闻《三昧王经》等等，各自执持自己所听闻的，然后在其他地方讲述，所以才会有这样的情况。其中，有的处所和主题一致，有的不一致，众生所见各不相同，以及显现的时间有先后，这些都是佛的加持。明明处在同一个地点，同一个时间，却显现出不同的地点和时间，这就是神变。破除心所生起有四种： общей 破除，个别破除，感觉破除。
English
because it would lead to such a fault. It is also not permissible to consider the object as non-divisible consciousness, because the object of cognition itself is non-divisible. If the cognitive faculty itself is non-divisible, then the two would fall into the fault of holding onto two parts, and also because the analysis of contact has already refuted this. It is also not permissible to consider the object as non-consciousness, because the experience of blue, etc., has eliminated this. It is not found inside or outside the body, because the body has not been formed, the basis on which the mind relies has not been formed, and therefore it is not established that it resides there. If the mind were coarse, then the analysis of having parts would be refuted. For the non-divisible, the abode is not established, therefore residing in the body is not established. Moreover, because the body has not been formed, it is also not established that the mind resides in the body. The Commentary on the Bodhicitta states: "Inside or likewise outside, or even in between the two, the Victorious Ones have not found the mind." The Bodhicaryāvatāra states: "The mind is not inside, nor is it outside, nor is it found elsewhere. That which is not the body, not other, not mixed, and does not momentarily abide separately." So, what is the mind as consciousness? Just as the image that appears in a mirror, although it cannot be considered as the mirror itself or as something other than the mirror, yet it appears. Similarly, the mind, although it does not exist, appears, so it is an illusion. The appearances in the mind are even more so with the reason for appearing as illusions. The Sutra of the Meeting of Father and Son states: "Like a mirror that is extremely clear, in which there is no inherent nature, the appearance of the image, likewise, know all phenomena through the tree." So, wasn't this sutra spoken from the questioning of the tree deity? There is no contradiction. In the past, when different beings to be tamed listened to the teachings of the Bhagavan, they heard the categories of sutras according to their own inclinations. At the same time, in the same courtyard of the retinue, some heard the Sutra of the Meeting of Father and Son, some heard the Sutra of the Question of the Tree, some heard the Sutra of the Immaculate, some heard the Sutra of the Jewel Heap, some heard the Sutra of the King of Samadhi, etc., and each held onto what they had heard and then spoke of it elsewhere, so that is how it happened. Among them, some places and topics are consistent, and some are inconsistent, and the appearances to sentient beings vary, and the times of appearance are earlier or later, these are all the blessings of the Buddha. Clearly being in the same place at the same time, yet appearing in different places and times, this is a miracle. There are four refutations of what arises from the mind: general refutation, individual refutation, perception refutation.
Tibetan
དྲན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་པ་དང་། ཐ་དད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་སེམས་བྱུང་གཅིག་ན་ཐ་སྙད་དུ་རྫས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པ་དང་། སེམས་བྱུང་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་འགྲོའི་ཁྱད་པར་གཅོད་པ་དང་། སེམས་ལྟར་སེམས་བྱུང་ངོ་བོ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་། ཕན་ཚུན་གྲངས་འཆོལ་ཏེ་དྲུག་གམ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་དང་མཚུངས་པར་ཐལ་ལོ། །ཐ་དད་ནའང་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ཆ་མང་པོར་ཐལ་བ་དང་། དོན་སྤྱི་འཛིན་མི་འཛིན་དུ་མི་འཐད་པ་དང་། ཕན་ཚུན་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོར་དགག་པ་ལ། ངོ་བོ། རྣམ་པ། སྒྲ་དོན་མི་འཐད་པ་གསུམ། དང་པོ་སེམས་དང་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་མ་གྲུབ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཕྲད་མ་ཕྲད་དུས་མཉམ་མི་མཉམ་དུ་མི་རུང་བས་ཡུལ་ངེས་ལྔ་མ་གྲུབ། ལྟོས་གཞི་དགེ་བ་ཉིད་ཁེགས་པས་དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་མ་གྲུབ། ཉོན་མོངས་བྱ་མོངས་བྱེད་དུ་མེད་པས་རྩ་ཉོན་དང་ཉེ་ཉོན་མ་གྲུབ། ཐ་དད་དུས་མཉམ་པ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པས་གཞན་འགྱུར་བཞི་སོགས་དང་སྔ་མ་ཀུན་ཀྱང་ཁེགས་སོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་སོ་སོའི་རྣམ་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་གཞན་དང་གཞན་མེད་ན་སེམས་བྱུང་མི་སྲིད་ལ། དེ་དག་སོ་ སོ་གཞན་དང་གཞན་དུ་གྲུབ་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ། སྒྲ་དོན་ཡང་མི་འཐད་དེ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་པ་མི་རུང་སྟེ། སེམས་དང་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་ན་སེམས་སུ་ཐལ་ལ། མ་ཕྲད་ན་སེམས་ལས་བྱུང་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པས་སེམས་ལས་བྱུང་བར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རྫས་གཅིག་ལ་སྐྱེད་པར་བྱ་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་དུས་མཉམ་ལས་འབྱུང་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། དུས་མི་མཉམ་པ་ལས་བྱུང་ན་དུས་མཚུངས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སེམས་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བ་སྟེ། །ཆགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དང་། །དད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ལས། །ཉོན་མོངས་དགེ་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། བརྟག་གཉིས་ལས། ངོ་བོ་གཟུགས་མེད་མཐོང་བ་པོ། །སྒྲ་མེད་ཐོས་པ་པོ་ཡང་མེད། །དྲི་མེད་སྣོམ་པ་པོ་ཡང་མེད། །རོ་མེད་མྱོང་བ་པོ་ཡང་མེད། །རེག་མེད་རེག་པ་པོ་ཡང་མེད། །སེམས་མེད་སེམས་ལས་བྱུང་བའང་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་ལས། ཕུང
Chinese
破斥作意。 首先分二：破斥一和破斥异。 首先，如果心和心所是一体，那么在名言中，就不能成立是不同的实体；如同心所一样，心也能断除一切行的差别；如同心一样，心所也能对自性进行分析；而且彼此数量混乱，会变成六个或者五十一个过失；并且会变成和总相相同。 如果是异体，那么体相不合理；会变成后来的推测有很多部分；执持和不执持总义不合理；并且会变成彼此不周遍的过失。 分别破斥，有自性、相状、名义不合理三种。首先，因为心和一体异体不能随行，所以一切行五种不成立。因为境和有境，相合不相合，同时不同时是不允许的，所以所缘决定五种不成立。因为所依的善本身被遮止，所以十一种善不成立。因为烦恼不是能烦恼所烦恼，所以根本烦恼和近分烦恼不成立。异体同时，实际上彼此没有利益，所以其他转变四种等等和之前的一切都被遮止了。 第二，如果各自差别的相状作为对境，没有其他和他者，那么心所不可能成立。如果这些各自成立为其他和他者，那么完全断除对境一切相状的识就不会成立。 第三，名义也不合理，称为从心而生是不允许的。如果从和心相合而生，那么会变成心。如果不相合，那么不应该从心而生。因为相合不成立，所以从心而生不成立。因为一个实体没有生和所生两种作用。因为异体同时产生已经被遮止。如果从不同时产生，那么同时性就会消失。 《经庄严论》中说：心性显现为二，显现为贪等，显现为信等，烦恼善法并不存在。 《二观察续》中说：自性无色是见者，无声也不是听者，无味也不是嗅者，无味也不是尝者，无触也不是触者，无心也没有心所。 因此，五蕴所摄的一切法，都说自性空性是如幻的自性。《般若心经》中说：蕴
English
Refutation of Memory. First, there are two: refuting oneness and refuting otherness. First, if mind and mental factors are one, then in terms of convention, it cannot be established as a different substance; like mental factors, mind can also cut off the distinctions of all activities; like mind, mental factors can also analyze the essence; and the numbers are confused with each other, resulting in the fault of becoming six or fifty-one; and it would become the same as the general characteristic. If they are different, then the characteristic is not reasonable; it would become that later inferences have many parts; holding and not holding the general meaning is not reasonable; and it would become the fault of not being mutually inclusive. In separate refutations, there are three: essence, aspect, and name and meaning are not reasonable. First, because mind and oneness or otherness cannot follow, the five all-accompanying factors are not established. Because object and subject, conjunction and non-conjunction, simultaneity and non-simultaneity are not allowed, the five object-determining factors are not established. Because the basis of reliance, goodness itself, is negated, the eleven goodnesses are not established. Because afflictions are not the afflicter or the afflicted, the root afflictions and near afflictions are not established. Because different entities are simultaneous, there is no actual mutual benefit, so the four other transformations and all the previous ones are also negated. Second, if the aspects of each distinction are taken as objects, and there is no other and otherness, then mental factors cannot exist. If these are each established as other and otherness, then the consciousness that completely cuts off all aspects of the object will not be established. Third, the name and meaning are also not reasonable, it is not permissible to say that it arises from the mind. If it arises from being in contact with the mind, then it would become the mind. If it is not in contact, then it should not arise from the mind. Because contact is not established, arising from the mind is not established. Because one entity does not have two functions of producer and produced. Because simultaneous arising of different entities has been prevented. If it arises from non-simultaneity, then simultaneity will be lost. The Ornament of Sutras says: The nature of mind appears as two, appearing as attachment and so on, appearing as faith and so on, afflictions and virtuous dharmas do not exist. The Two Examinations Sutra says: The essence is formless, the seer; there is no sound, nor is there a hearer; there is no smell, nor is there a smeller; there is no taste, nor is there a taster; there is no touch, nor is there a toucher; there is no mind, nor are there mental factors. Therefore, it is said that the selflessness of all phenomena included in the five aggregates is the nature of illusion. The Heart Sutra says: Form