Tibetan
བཞིན་ལུང་མ་བསྟན། །སྤངས་པས་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །བསྒོམས་པས་སྤང་བྱ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །རྣམ་པར་སྨིན་ཀྱང་གནས་པ་ཡིན། །ཁམས་མཚུངས་པས་ནི་ཆ་མཚུངས་དང་། །ཆ་མི་མཚུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དེ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚེ། །གཅིག་པུ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་ཆོས་ཐ་དད་པའི་སྒྲ་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྫས་གཅིག་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགག་པ་ལ་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལྟར་ བདུན་ལས། ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་དགག་པའི་དང་པོ་གཟུགས་དགག་པ་ལ་དགུ་སྟེ། མཚན་ཉིད། འབྱུང་བ། དབང་པོ། ཡུལ། བསྟན་ཡོད། ཐོགས་བཅས། ཐ་མི་དད་ཀྱི་རྫས། སྒྲ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ། རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་གཟུགས་རགས་པ་ལ་ཕྲད་པ་དང་ཆ་ཤས་དང་ཕྱོགས་ཆས་ཁེགས་སོ། །ཡངས་ཕྲ་བ་ལ་སྲ་བ་དང་ས་གཉིས་གཅིག་ན་རྡུལ་ཆ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དང་། ཐ་དད་ནས་སྲ་བར་ཡང་མེད་ལ། ཆུས་གཤེར་བ་དང་། མེས་བསྲེགས་པ་དང་། རླུང་གིས་གཡོ་བའང་གཉིས་བཅས་བརྟགས་པས་ཁེགས་སོ། །འབྲས་གཟུགས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དྲི་ལ་སོགས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཕྲད་ཀྱང་མཐོང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་མིག་གིས་སྒྲ་ཐོས་པར་ཐལ་ལོ། །ལུས་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡོད་ན་ཐོགས་བཅས་མ་ཡིན་པ་དང་། མཐོང་བར་ཐལ་བ་དང་། ལུས་དང་རེག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་ཡུལ་མི་རྟོགས་པ་དང་། ཚོར་བ་ལྷན་ཅིག་མི་མྱོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོས་ཡུལ་རིག་ན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཟུགས། སྒྲ། ཕྲད་པའི་ཡུལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་ཀྱི་དབྱིབས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཁ་དོག་གི་རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ཙམ་ལ་བཏགས་ཀྱང་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་མེད་དེ་ལྟོས་པ་དང་། ཕྲད་པའི་རིག་པས་མ་གྲུབ་བོ། །ཁ་དོག་ཀྱང་མེད་དེ་ཕྲ་རྡུལ་ལ་བརྟགས་པས་ཁ་དོག་གི་ཆ་ཤས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་གྲག་དུས་ནུབ་ཀྱི་གོ་ནས་ཐོས་པ་དེ་བུམ་པ་མཐོང་བ་ལྟར་སྒྲ་ཤར་དེ་ན་ཡོད་པ་དེས་ཐོས་པ་ཡིན་ནམ། མདའ་འཕངས་པ་ཕོག་པ་ལྟར་སྒྲའི་རྒྱུན་ཤར་ནས་ནུབ་ཏུ་ནུར་ནས་ཐོས་པ་ཡིན། དང་པོ་མི་རུང་སྟེ་རྔ་བརྡུངས་ནས་ཅུང་ཞིག་ན་ཐོས་པས་ཐོས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ཤེས་ཐོགས་མེད་ཡིན་པས་རླུང་གིས་མི་སྒྲིབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལུང་པ་ཡངས་དོག་ལ་སྒྲ་ཆེ་ཆུང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མི་རུང་སྟེ་རྒྱུན་དང་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར
Chinese
如同缄默不语。 断除并非断除， 通过修习，所断之物亦可断。 纵然成熟，亦是安住。 因界相同故，分亦相同， 一切分不相同之物， 于其相续连接之时， 唯有单独一者生起。 如是说。总之，他们认为，凡是不能用不同的法来表达的，都遍及于同一实体。 为了驳斥这一点，如同之前的宗派一样， 在七个方面中，驳斥所知五事的第一点，即驳斥色法，有九个方面：定义、生起、根、境、所显、有碍、非异体之物、产生声音的能力、非知觉者之驳斥。第一点是：对于粗大的因色，接触、部分和方位都被排除。对于微小的广延，如果坚硬和土地二者是同一的，那么微粒的各个部分就没有差别；如果不同，那么也不会有坚硬。用水润湿、用火燃烧、用风摇动，通过二者结合来观察，也被排除。果色的五根也是不合理的，因为气味等已被排除。即使没有接触也能看见，那就太过分了，因为眼睛会听到声音。如果身体之外存在与身体不同的实体之根，那么它就不是有碍之物，并且会看到，并且由于身体和触觉的跟随，就不会认识到境，并且会一起感受不到感觉。如果根能认识到境，那就太过分了，因为会变成心和心所。驳斥境有三个方面：色、声、触之境的驳斥。第一点是：色的形状是不成立的，即使只是将颜色的微粒聚集在一起而假立，也是没有部分的。没有微小和大，因为是相对的，并且接触的认知是不成立的。颜色也是不存在的，因为通过对微粒的观察，颜色的部分是不成立的。第二点是：听到声音的时候，是从西边的方向听到的，就像看到瓶子一样，是听到声音出现的地方的声音，还是像射箭一样，声音的延续从东边移动到西边而听到的？第一种是不合理的，因为敲鼓后过一会儿才听到，所以听到的就变成了颠倒，并且由于意识是无碍的，所以风就不会遮蔽，并且山谷的宽窄就不会影响声音的大小。第二种是不合理的，因为延续和接触已经被排除。
English
It is like unspoken words. Severance is not severance, Through cultivation, what is to be severed can also be severed. Even if ripened, it remains. Because the realm is the same, the parts are also the same, All things with different parts, At the time of their connection, Only one arises. Thus it is said. In short, they believe that all that cannot be expressed with different dharmas is pervaded by the same substance. To refute this, like the previous school, Among the seven aspects, the first of the five objects of knowledge to be refuted is the refutation of form, which has nine aspects: definition, arising, sense faculty, object, what is manifested, being obstructive, non-different substance, the ability to produce sound, and the refutation of being non-cognitive. The first point is: For coarse causal form, contact, parts, and directions are excluded. For subtle extension, if hardness and earth are the same, then the parts of the particles have no difference; if they are different, then there will be no hardness. Wetting with water, burning with fire, and shaking with wind are also excluded by examining them in combination. The five sense faculties of resultant form are also unreasonable, because smell and so on have been excluded. If one can see even without contact, it would be too extreme, because the eye would hear sound. If there is a sense faculty of the body that is a different substance from the body, then it is not obstructive, and it would see, and because of the body and touch following, it would not recognize the object, and it would not experience feeling together. If the sense faculty can recognize the object, it would be too extreme, because it would become mind and mental factors. There are three aspects to refuting the object: the refutation of the objects of form, sound, and touch. The first point is: The shape of form is not established, even if it is merely labeled as an aggregation of color particles, it has no parts. There is no small and large, because it is relative, and the cognition of contact is not established. Color also does not exist, because by examining the particles, the parts of color are not established. The second point is: When sound is heard, is it heard from the direction of the west, like seeing a vase, is it heard by the sound existing in the place where the sound arises, or is it like shooting an arrow, is the sound heard by the continuity of the sound moving from east to west? The first is unreasonable, because one hears after a while after beating the drum, so what is heard becomes inverted, and because consciousness is unobstructed, the wind would not obscure it, and the width of the valley would not affect the size of the sound. The second is unreasonable, because continuity and contact have been excluded.
Tibetan
་དང་། སྒྲ་ཤར་དུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲ་ཉེ་རིང་ན་གྲག་པ་གསལ་མི་གསལ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙན་མི་སྙན་མ་གྲུབ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་པས་སྙན་མི་སྙན་ཡུན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲི་དང་རོ་དང་རེག་ཀྱང་མེད་དེ་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་ཡོད་མ་གྲུབ་པ་ནི། ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཅན་རེ་རེ་རྐྱང་པ་བསྟན་དུ་མེད་དེ། ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཆ་ཅན་བསྟན་དུ་མི་སྲིད་ལ། ཆ་ཅན་མེད་པའི་ཆ་ཤས་མེད་དེ་ཕྲ་བ་ཆ་མེད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རགས་པ་ཆ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆ་དང་ཆ་ཅན་གཉིས་སོ་སོར་མ་གྲུབ་པས་བསྡོམ་ནས་བསྟན་དུའང་མེད་དོ། །ཡང་འདས་མ་འོངས་མེད་པས་དང་ད་ལྟ་བ་དང་དུས་མཉམ་པས་བསྟན་དུ་མེད་དོ། །ཐོགས་ བཅས་མ་གྲུབ་སྟེ། མ་ཕྲད་པ་ལ་ཐོགས་པ་ཡོད་ན་ཤར་གྱི་རི་བོ་ལ་ནུབ་ཏུ་མདའ་འཕང་བ་ཐོགས་པར་ཐལ་བ་དང་། ཕྲད་པ་ལའང་། གོ་ས་གཅིག་ཏུ་ཕྲད་ན་ཐོགས་པ་མེད་ལ། གོ་ས་ཐ་དད་ན་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་ཀྱི་རྫས་མེད་དེ། དུ་མ་ལ་ཐ་དད་ཀྱིས་ཁྱབ་ཅིང་ཐ་དད་ལ་ཐ་མི་དད་མ་གྲུབ་པ་དང་། དུ་མ་མེད་པ་ནི་ཕྲ་རགས་གང་དུའང་མེད་དེ། ཕྲ་བ་ཆ་མེད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རགས་པ་ཆ་བཅས་ལ་དུ་མས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། རྒྱུ་འབྱུང་བའི་རྡུལ་ཕྲ་བ་རེ་རེ་ལ་ནུས་པ་མེད་ཅིང་། ཚོགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སོགས་གཞན་ལའང་སྦྱར་རོ། །རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་མེད་དེ་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་པ་ཁེགས་པ་དང་། དེ་དག་གི་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་རིག་མི་རིག་ཏུ་མི་རུང་བ། ཡུལ་རིག་མི་རིག་མི་རུང་བ། ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་ནས་མི་རྙེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཀྱིས་རང་རིག་པར་མི་རུང་སྟེ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོར་མོའི་རྩེ་མོ་རང་གིས་རང་རེག་པ་དང་། རལ་གྲི་རང་གིས་རང་གཅོད་པར་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་རལ་གྲིས་རལ་གྲི་དང་། །སོར་མོ་རང་གིས་རང་ཉིད་ལ། །རེག་ཅིང་གཅོད་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱིས་སེམས་མི་མཐོང་། ། ཞེས་སོ། །རང་མི་རིག་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རིག་པས་གསལ་ལོ། །ཡུལ་རིག་པའང་མི་རུང་སྟེ། ཆ་བཅས་ཆ་མེད་མཐོང་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་དང་ཤེས་པ་དུས་མི་མཉམ་ན་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་མཉམ་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པས་མི་ལྟོས
Chinese
，并且因为声音不可能在东方产生，以及声音忽远忽近导致听到的清晰度不一致是不合理的缘故。悦耳与否无法成立，因为声音瞬间消失，悦耳与否不存在持久性。气味、味道和触觉也不存在，因为接触已被否定。可被指示存在无法成立，因为部分和整体都无法单独被指示。没有部分的整体不可能被指示，没有整体的部分也不存在，因为微尘无分无法成立，而粗大之物则具有部分。部分和整体二者各自无法成立，因此总合起来也无法被指示。此外，由于过去和未来不存在，以及与现在同时，因此无法被指示。有碍 之物无法成立，如果未接触之物有阻碍，那么从东方射向西方的箭应该会被山阻挡。对于接触之物，如果接触发生在同一地点，则没有阻碍；如果地点不同，则接触无法成立。非他体的物质不存在，因为多体被他体所遍及，并且他体中不存在非他体。多体不存在，因为无论微细还是粗大都不存在。微细的无分无法成立，而粗大的有分则被多体所遍及。产生声音的能力不存在，因为作为原因的微尘各自没有能力，并且不存在与这些集合体不同的东西。同样，其他色等也可以类推。非表色不存在，因为善、不善和无记被排除，并且否定了这些的延续和瞬间接触。对心的否定有三种：不能是自知或非自知，不能是境知或非境知，以及在身体内外都无法找到。第一种情况是，心不能是自知的，因为能知和所知二者不存在。就像手指尖不能自己接触自己，剑不能自己砍自己一样。《楞伽经》中说：犹如剑不能砍剑，手指不能自己触碰自己，同样，心也不能看见心。 如是说。也不能是非自知的，因为快乐等通过自己的觉知而显现。也不能是境知的，因为不能看见有分和无分，并且如果境和识不是同时，那么所见就会颠倒，如果是同时，则因为没有关联而不依赖。
English
, and because sound cannot arise in the east, and because it is unreasonable for the clarity of hearing to be inconsistent due to the proximity of sound. Pleasantness or unpleasantness cannot be established, because sound disappears in an instant, and there is no permanence to pleasantness or unpleasantness. Smell, taste, and touch also do not exist, because contact has been negated. The existence of something that can be pointed out cannot be established, because neither the part nor the whole can be individually pointed out. A whole without parts cannot be pointed out, and there are no parts without a whole, because partless atoms cannot be established, and coarse matter has parts. Since the part and the whole cannot be established separately, they cannot be pointed out when combined. Furthermore, because the past and future do not exist, and because they are simultaneous with the present, they cannot be pointed out. Obstruction cannot be established. If there is obstruction to something that is not in contact, then an arrow shot from east to west should be obstructed by a mountain. For things that are in contact, if the contact occurs at the same location, there is no obstruction; if the locations are different, then contact cannot be established. There is no substance that is not distinct, because multiplicity is pervaded by distinctness, and non-distinctness does not exist in distinctness. Multiplicity does not exist, because it does not exist in either the subtle or the coarse. Partless atoms cannot be established, and coarse matter with parts is pervaded by multiplicity. The ability to produce sound does not exist, because the atoms that are the cause do not each have the ability, and there is nothing other than those aggregates. Similarly, other forms and so on can be applied analogously. Non-manifest form does not exist, because virtue, non-virtue, and unspecified are excluded, and the continuity and momentary contact of these are negated. There are three negations of mind: it cannot be self-aware or non-self-aware, it cannot be object-aware or non-object-aware, and it cannot be found inside or outside the body. The first case is that mind cannot be self-aware, because the knowable and the knower do not exist as two. Just as the tip of a finger cannot touch itself, and a sword cannot cut itself. The *Lankavatara Sutra* says: Just as a sword cannot cut a sword, and a finger cannot touch itself, similarly, the mind cannot see the mind. Thus it is said. It also cannot be non-self-aware, because happiness and so on are clear through one's own awareness. It also cannot be object-aware, because it is impossible to see what has parts and what does not have parts, and if the object and consciousness are not simultaneous, then what is seen will be inverted, and if they are simultaneous, then because there is no connection, it is not dependent.