Tibetan
་ནི་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བའི་མཐུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་མི་འཇིག་པ་ལ་འཇིག་པ་གཞན་པོ་དེས་འཁོར་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་འདས་པའི་སར་འཕུལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། མཚན་ཉིད་དག་ནི་སྐྱེ་བ་དང་། །རྒ་དང་གནས་དང་མི་རྟག་ཉིད། །དེ་དག་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་ལ་སོགས། །དེ་ཆོས་བརྒྱད་དང་གཅིག་ལ་འཇུག །ཅེས་སོ། །དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་ནི། དེས་ན་འདས་པའི་དངོས་པོ་བུམ་པ་ཆག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཏན་མ་ཞིག་པར་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་། མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་ཉི་མ་བདུན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔོན་ནས་རྟག་ཏུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ས་ན་བསྐལ་པས་མི་མཐོང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མེད་པའོ། །དངོས་པོ་རྣམས་རྟག་ཏུ་ཡོད་ན་དུས་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་གང་གིས་འབྱེད་ཅེ་ན། རང་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པ་ནི་འདས་པའོ། །བྱ་བ་མ་བྱས་པ་ནི་མ་འོངས་པའོ། །བྱེད་བཞིན་པ་ནི་ད་ལྟར་བའོ། །འོ་ན་ཕྱིས་ཀྱི་བུམ་པ་འཇིམ་དུས་སུ་ཡོད་ན་གྲངས་ཅན་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན་ཡོད་དེ། ད་ལྟར་གྱི་སར་སྐད་ཅིག་ལས་མི་གནས་ཤིང་སྐད་ཅིག་ཇི་སྙེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇིམ་པ་དང་། བུམ་པ་དང་། གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བུམ་པ་ཉིད་མ་སྐྱེས་པའི་བར་དུ་མ་འོངས་པའི་ས་ན་ཡོད་ལ་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་ཕན་ཆད་འདས་ པའི་སར་འབྱོལ་བ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་ནི། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་པ་པོའི་གང་ཟག་གི་བདག་གཅིག་ནི་ངེས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་མིས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་ནས་ལྷར་སྐྱེས་པ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པའི་མིའི་ཕུང་པོ་འགག་པས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་། ལྷའི་ཕུང་པོས་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་བསྲུངས་པར་འབྲས་བུ་མྱོངས་པས་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྲིད་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་དུས་ཕུང་པོ་འདོར་ཡང་བདག་གཅིག་པུ་དེས་སྔོན་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་སྤྱོད་དེ། ལུང་ལས། ང་དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེའི་བུར་གྱུར་པ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་ཆེན་ཏོག་ལ་མེ་ཏོག་ཕུལ་བས་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་ལྷའི་ལུས་ཐོབ་ནས་ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་ནའང་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པས་ཤེས་ལ། བདག་གིས་དགེ་བ་སྔོན་དུ་གསོག་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་སོག་པ་པོ་ཕྱི་མར་བདག་མྱོང་བ་པོ་དེའི་མགོན་སྐྱབས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །སུ་ཞིག་བདག་གི་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་གིས་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ནི། །བདག་ཉིད་གཅིག་པུས་མྱོང་བར
Chinese
是生的生之力。同样，对于不坏的瓶子，另一个坏灭会将其连同八种相续一起推向过去之处。如《俱舍论》云： “自性即是生，老住与无常，彼等生之生，彼与八法合。”如是。三时实有是：因此，过去的物体，如破裂的瓶子等，并非完全消失，而是恒常存在。未来的物体，如七日等，也早已恒常存在，只是在过去和未来的处所，劫末时无法看见，也无法受用。若物体恒常存在，那么以何区分三时呢？已完成产生各自果之作用者，是过去。未作者，是未来。正在作者，是现在。那么，后来的瓶子在泥土时存在，与数论派有何区别呢？有区别。因为在现在的处所，不住于一刹那，并且刹那间，泥土、瓶子和瓦片等因果各异。因此，瓶子在未生之前，存在于未来之处，一旦生起，从那一刹那起，便流向过去之处。不可言说的我：作者和受用果报的补特伽罗之我，必定存在。否则，若人守护戒律而生于天界，则守护戒律之人的身体灭亡，所作之事便会徒劳无功。天人的身体未守护戒律却享受果报，则会陷入未作而遇之过失。因此，从一生传递到另一生时，虽然舍弃了身体，但唯有此一我受用先前所作之业的果报。如经云：“我于彼时为婆罗门子时，向如来宝顶献花，故五百世得天身，如今成佛，亦以名号庄严。”由此可知，我先前所积之善，彼时积者，于后世我受用者，将成为彼之怙主。彼经云：“自己是自己的怙主，谁会成为自己的怙主？自己所作之业，唯有自己受用。”
English
It is the power of the arising of arising. Similarly, for an imperishable pot, another destruction propels it, along with the eight continuities, to the past place. As the Abhidharmakosha says: "The characteristics are arising, aging, abiding, and impermanence. These, such as the arising of arising, combine with these eight dharmas." Thus it is. The three times are substantially existent: Therefore, past objects, such as broken pots, etc., do not completely disappear but always exist. Future objects, such as seven days, etc., also always exist from the beginning, but in the past and future places, they are not visible at the end of the kalpa and cannot be enjoyed. If objects always exist, then what distinguishes the three times? That which has completed the action of producing its own fruit is the past. That which has not acted is the future. That which is acting is the present. Then, if the later pot exists in the clay, what is the difference from the Samkhya school? There is a difference. Because in the present place, it does not abide for a moment, and in an instant, the causes and effects of clay, pots, and tiles, etc., are different. Therefore, the pot exists in the future place until it is not born, and once it arises, from that moment on, it flows to the past place. The inexpressible self: The self of the person who acts and enjoys the fruits of actions must exist. Otherwise, if a person keeps the precepts and is born in the heavens, the body of the person who kept the precepts will perish, and the actions will be in vain. The body of the god who did not keep the precepts enjoys the fruits, which would lead to the fault of encountering what was not done. Therefore, when passing from one life to another, although the body is abandoned, only this one self enjoys the fruits of the actions previously performed. As the sutra says: "When I was a Brahmin boy at that time, I offered flowers to the Tathagata Jewel Crown, so for five hundred lifetimes I obtained the body of a god, and now that I have become a Buddha, I am also adorned with names." From this it is known that the merit I accumulated earlier, the one who accumulated it at that time, will become the protector of the one who enjoys it in the future. That very sutra says: "The self is one's own protector, who will be one's protector? The actions done by oneself, only oneself will enjoy."
Tibetan
་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཕུང་པོ་འདི་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་ལས་ལོགས་ན་ཡང་མེད་དོ། །རྟག་པར་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་ལ། མི་རྟག་པ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། །ཤེས་པས་རང་དང་ཡུལ་མི་རིག་པ་ ནི། བློས་རང་ཉིད་མི་རིག་སྟེ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རིག་པའོ། །ཡུལ་རིག་པ་ནི་སེམས་ཀྱིས་མི་རིག་སྟེ། སེམས་ཐོགས་མེད་ཡིན་པས་བར་དུ་ཆོད་པའང་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དབང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པའོ། །དེ་ཡང་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མི་རིག་གི། རྣམ་ཤེས་ལ་རྟེན་དང་བཅས་པས་རིག་སྟེ། མཛོད་ལས། མིག་གི་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་རྟེན་བཅས། །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་མིན། །གང་ཕྱིར་བར་དུ་ཆོད་པ་ཡི། །གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་ལོ། །ཞེས་སོ། །མཚན་མཚོན་ཐ་དད་པ་ནི། དཀར་ཟལ་ལྐོག་ཤལ་གྱིས་བ་གླང་དུ་མཚོན་པ་ན་དེ་གསུམ་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། ལྐོག་ཤལ་དཀར་ཟལ་དང་གཅིག་ན། ལས་བྱེད་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་བ་གླང་དང་བྱེད་པོ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས། མཚན་མཚོན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོས་དང་། ཕྱེ་དང་། འཐག་པའི་མི་གསུམ་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མི་གསུམ་ལྟར་རྫས་ཐ་དད་པ་གསུམ་དུ་ཡོད་དོ། །ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་ནི། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ཐོབ་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་བྱས་པ་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་བུ་ལོན་གྱི་ཡི་གེ་ལྟ་བུ་གཞི་ལུང་མ་བསྟན་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གསུམ་ལས་ཐ་དད་པ། དེ་འགགས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཚེ་འདི་ལ་བརྟེན་པ་སོ་སོར་གནས་སོ། །འཆི་བའི་ཚེ་འདོད་ཁམས་པའི་ཡང་དགེ་མི་དགེ་ གཅིག་ཏུ་འདྲིལ་ལོ། །འདོད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆུད་མི་ཟ་བ་དག་སྟེ། རྫས་གཅིག་ཏུ་སྦྲགས་ནས་ཚེ་འཕོས་པའོ། །ལས་རྣམ་པར་སྨིན་ཡང་ཆུད་མི་ཟ་མི་འགག་པར་རོར་གནས་ཏེ། བུ་ལོན་འཁོར་བའི་ཆགས་ཡིག་མ་སུབས་པ་བཞིན་ནོ། །ནམ་འགག་ཅེ་ན་ཕྱིར་འོང་ཐོན་དུས་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་ས་པའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་འགགས་པས་འབྲས་བུ་འཕོས་དུས་འགག་གོ། །ཁམས་ལས་འདས་པས་ཀྱང་འགག་སྟེ། ཕྱིར་མི་འོང་གཟུགས་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་དུས་འདོད་པའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཙམ་འགག་གོ། །ལྷག་མེད་ཐོབ་དུས་ཐོབ་པ་ཐམས་ཅད་འགག་སྟེ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་ཤེ་ལས། དབང་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཆུད། །མི་ཟ་ལས་ནི་བུ་ལོན་བཞིན། །དེ་ནི་ཁམས་ལས་རྣམ་པ་བཞི། །དེ་ཡང་རང་
Chinese
འགྱུར། །说是这样。虽然如此，我既不是这个蕴，也不在蕴之外。既不能说是常，也不能说是无常。识不能认知自身和对境，因为智慧不能认知自身，因为能知和所知是二元的。然而，能被其他所认知。对境不能被心所认知，因为心是无碍的，如果中间有阻隔也能被认知，那就太过分了。然而，能被根识所认知。但也不是所有根识都能认知，而是依靠具有所依的识才能认知。如《俱舍论》所说：“眼之色等具所依，彼所依之识非有，何以中间有隔碍，色等无见故。”意思是说，眼识需要依靠眼根才能见色。名称和所诠不同，比如用白色的鬃毛和尾巴来表示牦牛，这三者不能是同一个实体。如果尾巴和白色的鬃毛是同一个，那么作用者就变成了一个，牦牛和作用者也变成了一个，因此不能作为名称和所诠。就像磨麦芽的人、麦粉和石磨三者不能是同一个一样。然而，就像这三个人一样，存在着三个不同的实体。不失坏之物是：由不相应行法的获得差别所产生的“不失坏”之物，就像借据一样，是未指明所依的色、心和心所之外的法。即使它消失了，也能产生结果。它依赖于此生而各自存在。死亡时，欲界善与不善 融为一体。欲界、色界、无色界、无漏的不失坏之物，混合成一个实体而转生。业虽然成熟了，但“不失坏”不会消失，而是保持原样，就像没有被抹去的轮回债务清单一样。什么时候消失呢？当一来果、一来向、预流果的补特伽罗的“不失坏”等消失时，也就是果位转移时消失。超越界也会消失，比如不来果在色界和无色界转生时，只会消失欲界的“不失坏”。获得无余涅槃时，所有获得都会消失，因为是超越三界之上的补特伽罗。如《中观根本慧论》所说：“如其势力有损耗，不失坏业如负债，此是界中四种相，彼亦自
English
འགྱུར། །It is said so. Although it is so, I am neither this aggregate, nor am I separate from the aggregate. It cannot be said to be permanent, nor can it be said to be impermanent. Consciousness cannot recognize itself and its object, because wisdom cannot recognize itself, because the knower and the known are dualistic. However, it can be recognized by others. The object cannot be recognized by the mind, because the mind is unobstructed, and if it could recognize even with an obstruction in between, that would be too much. However, it can be recognized by the sense faculty itself. But not all sense faculties can recognize it; it is recognized by the consciousness that has a basis. As the Treasury says: "Eye's form, etc., with a basis, the consciousness based on that is not, because there is an obstruction in between, forms, etc., are not seen." This means that eye consciousness needs to rely on the eye faculty to see form. Name and the signified are different. For example, using white mane and tail to represent a yak, these three cannot be the same entity. If the tail and the white mane were the same, then the agent would become one, and the yak and the agent would also become one, therefore it cannot be used as name and signified. Just as the person grinding barley, the barley flour, and the millstone cannot be the same. However, like these three people, there are three different entities. The substance of non-disappearance is: the "non-disappearance" produced by the distinction of obtaining non-associated compositional factors, like a loan note, is a dharma distinct from form, mind, and mental factors that does not indicate a basis. Even if it ceases, it can produce a result. It relies on this life and exists separately. At the time of death, the virtuous and non-virtuous of the desire realm merge into one. The non-disappearing of the desire realm, form realm, formless realm, and the uncontaminated, are combined into one entity and transmigrate. Although karma ripens, the "non-disappearing" does not cease, but remains as it is, like a debt list of samsara that has not been erased. When does it cease? When the "non-disappearing" of the once-returner, the once-returning, the stream-enterer's pudgalas, etc., cease, that is, when the fruit is transferred. Transcending the realm also ceases, for example, when the non-returner is born in the form realm and the formless realm, only the "non-disappearing" of the desire realm ceases. When one attains the remainderless nirvana, all attainments cease, because it is a pudgala that transcends all three realms. As the Root Wisdom says: "According to its power, there is depletion, non-disappearing karma is like debt, this is the four aspects in the realm, that also self-