Tibetan
་བྱེད་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་མི་མཚུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉན་རང་འཕགས་པ་དེ་དག་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ནས་འཇུག་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐེག་ཆེན་ལམ་ལྔ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་སྔར་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་འཕགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། མཐོང་ལམ་གྱི་སྤངས་རྟོགས་དང་ནུས་པ་མཉམ་པ་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་ཚོགས་སྦྱོར་སྒོམ་པའི་ཉན་རང་གི་འཕགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྱི་རྟགས་ཀྱི་ཟུར་གཉིས་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ་ཁྱབ་པ་མེད་དོ། །ཡོད་ན་ས་དང་པོའི་སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་སུ་སྤྲུལ་དུས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཐལ། འཕགས་པ་ཡིན་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་དང་མཚུངས་སོ། །འདི་དག་གི་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པར་ཁོ་བོའི་བསྟན་བཅོས་རིན་ཆེན་ཐེམ་སྐས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཀུན་གཞི་མེད་པ་དགག་པ་ཡང་། དྲུག་པོ་རེས་མོས་ཉིད་དུ་ཁ་དོག་ལྔ་རེ་མོས་དང་མཚུངས་ཤིང་། ཐ་སྙད་དུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མེད་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། འཁོར་བར་འཇུག་པར་མི་རུང་བ་དང་། ལྡོག་པར་མི་རུང་བ་དང་། ཆད་ནས་འབྱུང་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི། དུས་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འཇུག་པའི་ཀུན་གཞི་མེད་ན་འཁོར་བར་ལུས་ལེན་པ་མེད་པར་ཐལ་ཏེ། བག་ ཆགས་ཀྱི་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མེར་མེར་པོའི་དུས་ན་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་དྲུག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པར་མི་རུང་བ་ནི། ཤེས་པ་རྫས་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་དུས་འགགས་པས་སོ། །ཆད་ནས་འབྱུང་བ་མི་རུང་བ་ནི། བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་ལ་ཚོགས་དྲུག་འབྱུང་བས་ན། ཚོགས་དྲུག་སྔ་མ་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ། འགགས་ནས་རིང་ཞིག་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ། ཉེར་ལེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིད་ལས་བྱུང་། །ཡིད་ནི་ཀུན་གཞི་ལས་བྱུང་སྟེ། །ཀུན་གཞི་ལས་ནི་སེམས་ཀུན་ཡང་། །དབའ་རླབས་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། དགོངས་འགྲེལ་ལས། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེ
Chinese
应当知晓，（声闻，独觉）的行持方法与智慧和解脱不同。声闻独觉的圣者是从大乘资粮道的小部分进入的，因为大乘的佛陀需要成就大乘的五道以及随行和返回的联系。圣者也不会变成凡夫，因为之前已经获得了阿罗汉果位。也不会变成大乘的圣者，因为没有获得见道的断证和能力相等。因为是修习大乘资粮加行道的声闻独觉的圣者，所以这两个标志的方面不能成立大乘的圣者，因为没有遍及性。如果成立的话，那么初地的菩萨在化现为佛陀的时候就应该是佛陀了，这和“是圣者却显现为佛陀”是相同的。这些的详细分类应当参看我的著作《宝阶》。 破斥阿赖耶识不存在：六者轮番就像五种颜色轮番一样。名言上，阿赖耶识不存在是不可以的，因为不能进入轮回，不能从轮回中返回，以及不能断灭后产生。第一点是：如果不存在恒时持续进入的阿赖耶识，那么就应该不能在轮回中受生，因为没有习气的所依，并且在懵懂的时候没有色见等六识。不能从轮回中返回是：在一个识的本体上，不存在烦恼所断和能断二者，因为五根识在圣道中入定的时候就停止了。不能断灭后产生是：因为昏厥等之后会产生六识，所以六识不会从之前的六识产生，因为已经断灭了很长时间了。身体也不会产生，因为是近取。如《楞伽经》所说：“识从意生，意从阿赖耶生，一切心从阿赖耶生，如波浪般生起。”以及《解深密经》所说：“取识甚深且微细，一切种子如水流般流淌，若执着为我则不可，此我未曾向孩童宣说。”
English
It should be known that the methods of practice of (Śrāvakas and Pratyekabuddhas) differ from wisdom and liberation. Those noble Śrāvakas and Pratyekabuddhas enter from a small portion of the Mahāyāna accumulation path, because the Buddhas of the Mahāyāna need to accomplish the five paths of the Mahāyāna and the connection of following and returning. Noble ones also do not become ordinary beings, because they have previously attained the Arhat state. Nor do they become Mahāyāna noble ones, because they have not attained the abandonment and realization and equal abilities of the path of seeing. Because they are noble Śrāvakas and Pratyekabuddhas who practice the Mahāyāna accumulation and application paths, these two aspects of the sign cannot establish the Mahāyāna noble ones, because there is no pervasiveness. If it were established, then the bodhisattva of the first ground should be a Buddha when manifesting as a Buddha, which is the same as "being a noble one but appearing as a Buddha." For a detailed classification of these, one should refer to my treatise "The Jewel Staircase." Refuting the non-existence of the Ālayavijñāna: The six alternate like the five colors alternate. In terms of convention, it is not permissible for the Ālayavijñāna to not exist, because it is not possible to enter into Saṃsāra, not possible to return from Saṃsāra, and not possible to arise after ceasing. The first point is: if there is no Ālayavijñāna that constantly continues to enter, then it should not be possible to take birth in Saṃsāra, because there is no basis for habits, and in a state of unconsciousness, there are no six consciousnesses such as seeing forms. It is not possible to return from Saṃsāra because on the basis of one entity of consciousness, there are no two, afflictions to be abandoned and the abandoner, because the five sense consciousnesses cease when one is in meditative equipoise on the noble path. It is not possible to arise after ceasing because after fainting and so on, the six consciousnesses arise, so the six consciousnesses do not arise from the previous six consciousnesses, because they have been interrupted for a long time. The body also does not arise, because it is a proximate cause. As it is said in the Laṅkāvatāra Sūtra: "Consciousness arises from mind, mind arises from Ālayavijñāna, all minds arise from Ālayavijñāna, like waves." And as it is said in the Saṃdhinirmocana Sūtra: "The grasping consciousness is deep and subtle, all seeds flow like a stream of water, it is not permissible to grasp as self, this I have not taught to children."
Tibetan
ས་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱིའང་གཅིག་ལས་འཕྲོས་པའི་ལུང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕན་ཡོན་བཞི་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། སྐྱེ་དགུ་ཀུན་གཞི་ལ་དགའ་བ་ཀུན་གཞི་ལ་ཀུན་དུ་དགའ་བ་ཀུན་གཞི་ལས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ། ཀུན་ གཞི་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་དག་ལ་ཀུན་གཞི་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་ན་ཉན་པར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐེག་ཆེན་མེད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། ཚུལ་མཚུངས་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ། ལོངས་སྐུ་འདུས་བྱས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི། རྫས་མི་རྟག་པའམ་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུན་རྟག་པར་འདོད་པས་བསོད་ནམས་ལས་འདུས་བྱས་པར་འདོད་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་ཟད་དོ། །དེའང་སྙིང་པོའི་ཁམས་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཡོན་ཏན་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་བསལ་བས་སྐུ་གཉིས་མངོན་དུ་གྱུར་པར་བྱས་པ་ལ་རྒྱུས་བསྐྱེད་པར་བརྟགས་ཀྱང་བྲལ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དག་གྱུར་པ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་བས་ཀྱང་རྟག་དངོས་སུ་འགྱུར་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་དག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སངས་རྒྱས་ཁམས་དང་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་དང་། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ཏེ། ། དག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཡང་བསམ་བྱ་མིན། །ཞེས་སོ། །བདག་མེད་དང་མི་འགལ་ཏེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གློ་བུར་བའི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང་། ཀུན་གཞི་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་མི་འགལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་སྲབ་པ་ལ་བདེ་བར་ཁྱེད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་དང་མི་འགལ་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་གཏན་གྱི་མྱང་འདས་མ་ཡིན་ཞིང་། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རགས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁོ་བོ་ཅག་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ལ་བྱེད་ལ། ཁྱེད་ཀྱང་འགོག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡེ་སྣོད་དང་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། དགོས་པ་ཆེན་པོའི་ངོར་དགག་བྱ་ཆུང་ངུ་གནང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་མི་ཤེས་པས་བསླད་པའི་དགག་བྱར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལས་འབྲས་དང་མི་འགལ་ཏེ། ལས་རང་ཟད་དུ་འགྱུར་བ་ཐེག་ཆེན་ཡང་
Chinese
同樣，聲聞乘也出自一的教證，如來功德四法經中說：「眾生喜愛阿賴耶，普遍喜愛阿賴耶，從阿賴耶中真實生起，對阿賴耶顯著喜愛者，為了捨棄阿賴耶而宣說佛法，則樂意聽聞。」就像這樣。破斥沒有大乘有三：沒有能立、有能害、相似之理。第一，有為法與無常不相違，因為報身不是有為法。如《寶性論》云：「非是造作任運成。」有些認為，事物是無常的或者剎那的相續，而認為常是恆常的，認為從福德產生的有為法，只不過是不傾向大乘而已。而且，對於本質上是同一體性的功德，沒有先後，以二資糧遣除遮蔽的垢染，使二身顯現，即使假立為以因生起，也是會分離的。如《經莊嚴論》云：「前後雖無別，然彼如來界，清淨而成佛。」等等，已經闡明。因此，如果認為會變成常實，那是不對的。因為從一切事物和非事物中解脫的如來智慧，是清淨見的行境，不可思議。如《寶性論》云：「佛界菩提佛功德，佛之事業亦如是，清淨有情亦非思。」與無我不相違，因為如來藏空性是暫時性的法，阿賴耶是剎那的相續。與痛苦不相違，因為你們也認為痛苦減弱就是快樂。與寂滅不相違，因為阿羅漢不是究竟的涅槃，而是平息了輪迴的粗重痛苦。而我們認為是佛的法身，你們也不認為是斷滅的涅槃。與律藏也不相違，因為為了重大的必要，允許小的遮止，並且菩薩不實行被煩惱和無知染污的遮止。與業果也不相違，因為業會自行窮盡，大乘也是如此。
English
Similarly, the teachings that also originate from the Hearer Vehicle, such as in the Sutra on the Four Benefits of the Tathagata, state: "Beings delight in the ālaya, universally delight in the ālaya, truly arise from the ālaya, and those who manifestly delight in the ālaya will be willing to listen to the Dharma when it is taught for the sake of abandoning the ālaya." It is like that. There are three refutations against the non-existence of the Mahayana: the absence of proof, the presence of harm, and the similarity of reasoning. First, conditioned phenomena are not contradictory to impermanence, because the Sambhogakaya is not a conditioned phenomenon. As the Uttaratantra states: "Unmade and spontaneously accomplished." Some believe that things are impermanent or a momentary continuum, and that permanence is constant, and that conditioned phenomena arise from merit, which is merely not inclining towards the Mahayana. Moreover, for qualities that are of the same essence as the essence of the heart, without before or after, the obscuring stains are removed by the two accumulations, causing the two kayas to manifest. Even if it is hypothetically established as arising from a cause, it will still be separable. As the Ornament of the Sutras states: "Although there is no difference between before and after, that thusness is purified." And so on, it has been clarified. Therefore, if you think it will become truly permanent, that is not the case. Because the Tathagata's wisdom, which is liberated from all things and non-things, is the inconceivable realm of pure vision. As the Uttaratantra states: "The Buddha-dhatu, enlightenment, Buddha-qualities, and Buddha-activities, are not to be thought of even by pure beings." It is not contradictory to selflessness, because the Sugata-garbha is empty of adventitious dharmas, and the ālaya is a momentary continuum. It is not contradictory to suffering, because you also believe that the lessening of suffering is happiness. It is not contradictory to peace, because the Arhat is not ultimate Nirvana, but rather the coarse suffering of samsara is pacified. And we consider it to be the Dharmakaya of the Buddha, and you also do not believe in annihilationist Nirvana. It is also not contradictory to the Vinaya, because for the sake of great necessity, small prohibitions are allowed, and Bodhisattvas do not engage in prohibitions that are defiled by afflictions and ignorance. It is also not contradictory to karma and its effects, because karma will exhaust itself, and so will the Mahayana.