Tibetan
། །གཞན་ལ་འཚེ་དེ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི། །དྲག་པོ་དྲག་པོའི་ལས་ཅན་དེ། །ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་དམྱལ་བར་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །ཆོས་བསྲུངས་པས་དག་པ་དགག་པ་ནི། སྐད་ཅིག་དང་། རྡུལ་ཕྲན་བརྟགས་པས་ཆོས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྲུངས་པས་དག་པའང་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དང་། ཆོས་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའང་གསད་པར་མི་རིགས་ཏེ། སྙིང་རྗེའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བཟོད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྲོ་བ་མ་བཅོམ་ན་དགྲ་མི་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། འདི་ནི་བསོད་ནམས་གེགས་བྱེད་ཅེས། །དེ་ལའང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། །བཟོད་མཚུངས་དཀའ་ཐུབ་ཡོད་མིན་ན། །བདག་ནི་དེ་ལ་གནས་མིན་ནམ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །འགལ་བ་ནི་ཕན་པའི་ཡལ་ག་ལས། འཚེ་མེད་བདེན་པའི་ཚིག་དང་ལྡན། །ཁྲོ་བ་བརྟུལ་བ་དྲང་བ་དག །འདི་ནི་དཀའ་ཐུབ་མཆོག་ཡིན་གྱི། །ལུས་སྐམ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འདོད་པས་སོ། །སྲོག་བསྲུངས་པས་དག་པ་དགག་པ་ནི། ལུས་མ་གྲུབ་ན་སྲོག་ཇི་ལྟར་གྲུབ་སྟེ་རྡུལ་ཕྲན་བཞིན་ནོ། །ཐ་སྙད་དུ་སྡིག་པའི་ལས་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་བྱར་མི་རུང་སྟེ། བུ་མོ་ཟླ་མཆོག་གིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ནོར་དང་མཛའ་བཤེས་དེ་བཞིན་ཕ་མ་དང་། །སྲོག་གི་སླད་དུའང་སྡིག་པ་མི་བགྱིད་དོ། །ཞེས་སོ། །འགལ་ བ་ནི་ལུང་རྒྱལ་བྱེད་ལས། རང་ལ་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ། །དེ་ནི་གཞན་ལའང་མི་བྱེད་དེ། །འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་བསྡུས་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་འདོད་པས་འཇུག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དངོས་པོ་རྒྱུ་མེད་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དོན་མི་འཐད་པ། དཔེ་མ་གྲུབ་པ། རང་གཞུང་དང་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ལའང་། ཀུན་ཏུ་ཡོད་མེད་དུ་ཐལ་བ། འབད་པ་རྒྱུན་ཆད་དུ་ཐལ་བ། མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ་བ། རྒྱུ་མེད་དུ་སྨྲར་མི་རུང་བ། སྨྲས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི་བུམ་པ་རྒྱུ་མེད་ཡིན་ན། ཡུལ་གཅིག་ན་ཡོད་པ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པ་དང་། དུས་གཅིག་ན་ཡོད་པ་ལྟར་དུས་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་། རྣམ་པ་བུམ་པར་ཡོད་པ་ལྟར་སྣམ་བུར་ཡང་ཡོད་པའམ། ཡང་ན་རྟོག་པ་མེད་པར་ཐལ་ཏེ། ལྟོས་པ་ཚང་མ་ཚང་གི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པས་ནི་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ་བུམ་པ་ཡུལ་དེར་བཞག་པ་དང་གཞན་དུ་བསལ་བ་ཡོད་པ་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ངེས་ལས། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རེ་འགའ་ཞིག །འབྱུང་བ་ལྟོས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་སོ་ནམ་ལ་སོགས་པས་ལོ་ཐོག་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འབད
Chinese
། །以害他为胜者， 凶暴具凶暴业者， 将堕极可厌地狱。 如是说。以守护法而清净之遮破：以刹那和微尘分析，法不成之故，守护亦不成清净。于法作害者，亦不应杀，以是慈悲处故，以是安忍之缘故，若不摧伏嗔恚，则敌不尽故。《入行论》云：此乃福德之障碍，于彼亦不应嗔恚，无有等同安忍之苦行，我岂非安住于彼耶？如是说。相违者，出自利益之枝：具足无害真实之语，调伏嗔恚正直等，此乃最胜之苦行，非是令身枯槁者。如是认为。以守护生命而清净之遮破：若身不成立，则生命如何成立，如微尘也。名言中，罪业亦不应为生命之故而作，如《女儿月最经》云：财与亲友，以及父母等，亦不应为生命之故而造罪。如是说。相违 者，出自《圣王经》：于自不随顺者，亦不应于他作，此乃总摄诸法者，他者应以欲而行。如是说。遮破事物无因有三：义不应理，譬喻不成，与自宗相违。第一者，又有五：成为一切时有或无，勤作断绝，为现量所破，不可说为无因，说了亦成无义。第一者，瓶若无因，则如在一处有，一切处皆应有，如一时有，应恒时皆有，如形相为瓶，亦应为氆氇。或成为无分别，以所待一切皆无差别之故。若待因则可容许，以瓶置于此处与排除于他处是可容许之故。《释量论》云：无因不待于他故，成为恒时有或无，诸事物乃是偶然而生，是依待于他者。如是说。第二者，以农耕等为获得庄稼果实而勤
English
That which harms others is victorious, That violent one with violent deeds, Will go to a hell that is extremely despised. So it is said. Refutation of purification by protecting the Dharma: Since the Dharma is not established by analyzing moments and atoms, purification by protecting it is also not established. Those who harm the Dharma should also not be killed, because they are the object of compassion, because they are the cause of patience, and because if anger is not subdued, enemies will not be exhausted. As it is said in the *Bodhicharyavatara*: "This obstructs merit," it is not appropriate to be angry at that either. If there is no asceticism equal to patience, am I not abiding in that? As it is. The contradiction is from the branch of benefit: Possessing harmless and truthful words, subduing anger, being upright, etc., this is the supreme asceticism, not that which makes the body wither. So it is thought. Refutation of purification by protecting life: If the body is not established, how can life be established, like an atom? In conventional terms, sinful actions should not be done even for the sake of life, as it is said in the *Sutra Requested by the Daughter Moon Supreme*: "Wealth and friends, as well as parents, etc., should not commit sins even for the sake of life." So it is said. The contradiction is from the *King Sutra*: What is not agreeable to oneself should not be done to others, this is what summarizes all the dharmas, others should act with desire. So it is said. There are three refutations of things without cause: it is unreasonable, the example is not established, and it contradicts one's own tenets. The first also has five: becoming always existent or non-existent, the effort being interrupted, being refuted by direct perception, it cannot be said to be without cause, and saying it becomes meaningless. The first is, if a pot is without cause, then as it exists in one place, it should exist everywhere, as it exists at one time, it should always exist, as the form is a pot, it should also be a woolen cloth. Or it becomes without distinction, because all that is dependent has no difference. If it depends on conditions, it is permissible, because it is permissible to place the pot in that place and exclude it elsewhere. As it is said in the *Pramāṇavārttika*: Because it is without cause and does not depend on others, it becomes always existent or non-existent. Things are sometimes born, depending on others. So it is said. The second is that diligence is applied to obtain crops and fruits by farming, etc.