Tibetan
རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ད་ལྟ་བའི་གོམ་པ་འདོར་བཞིན་པ་དེའི་སྔ་ཆ་འདས། ཕྱི་ཆ་མ་སྐྱེས་པས་ད་ལྟ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མེད་དེ། འགྲོ་བ་མེད་པ་ལ་འགྲོ་བར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་སྐྱེ་བ་དང་། གནས་པ་དང་། འགག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེད་ལ་སྣང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྒྱུ་འཕྲུལ་གསང་སྙིང་ལས། ཨེ་མ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །སྐྱེ་བ་མེད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས། །སྐྱེས་པ་ཉིད་ན་སྐྱེ་བ་མེད། །ཨེ་མ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ གྱི་གསང་། །གནས་པ་མེད་ལ་ཐམས་ཅད་གནས། །གནས་པ་ཉིད་ན་གནས་པ་མེད། །ཨེ་མ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །འགྲོ་འོང་མེད་ལས་འགྲོ་དང་འོང་། །འགྲོ་འོང་ཉིད་ན་འགྲོ་འོང་མེད། །ཅེས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ལུང་རིགས་ཀྱིས་འཁྲུལ་སྣང་གཞི་མེད་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་ཕྱལ་གྱིས་བཏང་བས་མེད་པ་གསལ་སྣང་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྤྱི་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱི་ཙམ་དགག་པ་དང་། ལུས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལའང་། གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་དུ་མི་རུང་བ་དང་། གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གསལ་བ་རེ་རེ་བ་ལས་ལོགས་སུ་སྤྱི་ཡོད་ན། སྣང་དུ་རུང་བ་ལས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། གསལ་བ་རེ་རེའི་སྟེང་ནའང་སྤྱི་འདི་ཡིན་ཞེས་པ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པས་ཁེགས་སོ། །བར་གྱི་གསལ་བའི་སྤྱི་མེད་དེ། དེ་ཡིན་མིན་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་གཅིག་གཞིར་བྱས་པ་ལ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་པ་ལས་གཞན་པའི་གསལ་བ་མེད་པས་ཀྱང་མི་རུང་ལ། གསལ་བའི་རྐྱེན་གསུམ་བུམ་པའི་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་པ་ཡོད་ན་སྤྱི་དེ་དུ་མར་ཐལ་ཏེ། དུ་མ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། སྣོད་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བའི་རྒྱ་ཤུག་བཞིན་ནོ། །དེའང་སྤྱི་དེ་འཇིག་པར་ཐལ་ཏེ། འཇིག་པའི་གསལ་བ་དང་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་འདུས་སུ་ཡང་ཐལ་ཏེ་སྤྱི་དེ་སོལ་བ་ ལ་ཁྱབ་པའི་ཆ་ནས་ནག་ལ། དུང་ལ་ཁྱབ་པས་དཀར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་དེ་འཇིག་མི་འཇིག་ཆ་གཉིས་བྱེད་པར་ཐལ་ཏེ་ཆ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ནམ་མཁའ་དང་བུམ་པ་སོགས་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་གཅིག་ཡིན་པ་བུད་དོ། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་པོར་ཡང་ཐལ་ཏེ། མི་ཉིད་ཕྱུགས་སུ་ཐལ་ཏེ་མི་དང་སྤྱི་དབྱེར་མེད་ཅིང་། སྤྱི་དང་ཕྱུགས་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་དགག་པ་ནི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་ལོགས་ན་ཡོད
Chinese
若。在那两者之间，现在所放的脚步，它的前一部分已逝去，后一部分尚未生起，因此现在并不成立，所以没有行走。在没有行走的情况下，显现为行走是错觉。因此，生、住、灭一切也都是没有而显现，应当了知。《幻化秘密藏》中说：唉玛，稀有奇妙之法！圆满佛陀的一切秘密！从无生中生起一切，生起之时即是无生。唉玛，稀有奇妙之法！圆满佛陀的一切秘密！于无住中安住一切，安住之时即是无住。唉玛，稀有奇妙之法！圆满佛陀的一切秘密！从无去来中去和来，去来之时即是无去来。如是等等。像这样，以教理和正理将错觉显现如无根的空幻影像般彻底击破，应当了知无有只是明朗显现。破斥总相分两种：破斥总相本身和破斥实体。第一种又分：不能与明朗分离和不能成为一体两种。第一种是：如果总相独立于各个明朗之外存在，那么因为它不能从能够显现的事物中被确定，并且在每个明朗之上也无法确定“这就是总相”，因为它不能从能够显现的事物中被确定，所以被否定。中间的明朗的总相是不存在的，因为它在是与不是两者上都不能成立。第二种是，以一个作为基础，比如瓶子，除了三个条件聚合之外没有其他的明朗，因此也是不合理的。如果明朗的三个条件，即瓶子的三个条件聚合存在，那么总相就会变成多个，因为多个和本体是一体的，就像与多个容器相关的刺槐一样。而且，总相也会因此而坏灭，因为它与坏灭的明朗是一体的。也会陷入相违相合，因为总相从遍布煤炭的角度来说是黑色的，从遍布海螺的角度来说是白色的。总相会变成既坏灭又不坏灭的两部分，因为两部分的法遍布于虚空和瓶子等。如果承认，那么唯一性就会消失。一切也会变成一切的事物，比如人会变成牲畜，因为人和总相没有区别，总相和牲畜也没有区别。破斥实体是说，实体是指肢体吗？还是独立于肢体之外存在？
English
If. Between those two, the step being taken now, its earlier part has passed, and its later part has not yet arisen, therefore the present does not exist, so there is no going. In the absence of going, the appearance of going is an illusion. For that reason, all arising, abiding, and ceasing are also non-existent but appear, and should be understood. From the *Secret Essence of Illusion*: Ema, wondrous and amazing Dharma! The secret of all the perfect Buddhas! From the unborn, all arises, and in the very arising, there is no arising. Ema, wondrous and amazing Dharma! The secret of all the perfect Buddhas! In the un-abiding, all abides, and in the very abiding, there is no abiding. Ema, wondrous and amazing Dharma! The secret of all the perfect Buddhas! From the absence of going and coming, there is going and coming, and in the very going and coming, there is no going and coming. Thus it is. Like this, by scripture and reason, the illusory appearance is utterly shattered like a rootless, empty image, and it should be understood that non-existence is merely clear appearance. The refutation of universals has two aspects: refuting the mere universal and refuting the substance. The first has two aspects: that which cannot be different from clarity and that which cannot be one. The first is: if the universal exists separately from each clarity, then because it cannot be determined from what can appear, and also on each clarity, it cannot be determined that "this is the universal," because it cannot be determined from what can appear, it is negated. The universal of the intermediate clarity does not exist, because it cannot be established in either being or not being. The second is that, taking one as a basis, like a vase, there is no other clarity besides the aggregation of the three conditions, so it is also unreasonable. If the three conditions of clarity, that is, the aggregation of the three conditions of the vase, exist, then the universal would become many, because the many and the essence are one, like the acacia related to many containers. Moreover, that universal would also be destroyed, because it is one with the clarity of destruction. It would also fall into contradictory unity, because the universal is black from the aspect of pervading charcoal, and white from pervading conch shells. The universal would become two parts, both destructible and indestructible, because the qualities of two parts pervade space and vases, etc. If this is accepted, then oneness is lost. Everything would also become the object of everything, for example, a human would become livestock, because there is no difference between a human and the universal, and there is no difference between the universal and livestock. The refutation of substance is: is the so-called substance a limb, or does it exist separately from the limbs?
Tibetan
། ཡན་ལག་ཡིན་ན་དུ་མར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་ལོགས་ན་ཡོད་ན་ཡན་ལག་གི་སྤྱིར་མི་འཐད་དེ་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཡན་ལག་གི་སྤྱིར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འགལ་བ་གསུམ་གྱིས་བརྟགས་པ་ལས། སྤྱི་དེ་ཡན་ལག་ཡིན་ན་ཡན་ལག་ལ་བརྟེན་པའི་འགལ་བ། གདོང་པ་ཚོན་གྱིས་ཁ་བསྒྱུར། རྐང་པ་མ་བསྒྱུར་བའི་དུས་སུ། རྐང་པའང་ཁ་བསྒྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། བསྒྱུར་བའི་སྤྱི་ལུས་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་འགལ་བ་ཡང་། ལག་པ་གཡོ་བས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་གཡོ་བར་ཐལ་ཏེ། ལུས་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ལག་པ་གཡོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མགོ་སྒྲིལ་བས་ལུས་རིལ་པོ་སྒྲིལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ལུས་དང་དབྱེར་མེད་པའི་མགོ་སྒྲིལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡན་ལག་ལས་ལོགས་སུའང་ལུས་མེད་དེ། ཡོད་ན་སྣང་དུ་རུང་བ་ལས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ དང་། ཡན་ལག་གི་ཕྱི་ན་གོས་ལྟར་གཡོགས་པའང་མེད་དེ་པགས་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ནང་ནའང་མེད་དེ། ནང་ཁྲོལ་ལས་གཞན་པའི་ལུས་སུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་སྤྱི་ཐམས་ཅད་སྒྲོ་བཏགས་ལས་རང་མཚན་དུ་མེད་པས། བློས་རློམ་པ་ཁོ་ནར་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་ལག་པའང་ལྷུ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་དུས་མ་གྲུབ་པ་དང་། སོར་མོ་ལྔར་གྱུར་པས་ལག་མགོ་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཚིགས་གསུམ་དུ་གྱུར་པས་སོར་མོ་མ་གྲུབ་པ་དང་། མཐར་རྡུལ་ཙམ་དུའང་མ་གྲུབ་པས་བྱེ་བྲག་ཅེས་པའང་དངོས་པོ་ལ་མ་གྲུབ་པས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་སྒྲོ་བཏགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ལས་གཞི་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱི་ལུས། །ལག་སོགས་རྣམས་ལ་ཡོད་ན་ནི། །ལག་སོགས་དེ་དག་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་སྙེད་ཀྱི་ནི་ལུས་སུ་འགྱུར། །དེ་བཞིན་སོར་མོའི་ཚོགས་ཡིན་ཕྱིར། །ལག་པའང་གང་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར། །དེ་ཡང་ཚིགས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཚིགས་ཀྱང་རང་གི་ཆ་དབྱེ་བས། །ཆ་ལ་རྡུལ་ཆའི་དབྱེ་བས་དེར། །རྡུལ་དེའང་ཕྱོགས་ཆའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །ཕྱོགས་དབྱེའི་ཆ་ཤས་དང་བྲལ་ཕྱིར། །མཁའ་བཞིན་དེས་ན་རྡུལ་དེ་ཡང་། །མེད་དེ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཡི། །གཟུགས་ལ་དཔྱོད་ལྡན་སུ་ཞིག་ཆགས། །ཞེས་པ་དང་། ཡུམ་ལས། ལུས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་དག་པ་འདི་ལ་གཉིས་སུ་མེད་དེ་ གཉིས་སུ་བྱར་མེད་སོ་སོ་མ་ཡིན་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཡན་ལག་གི་སྤྱི་ལུས་ཁེགས་པས་སྤྱི་ཆུང་ངུ་དང་བར་གྱི་སྤྱི་ཡང་ཚུལ་དེས་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྤྱི་ཁེགས་པས་བྱེ་བྲག་ཀྱང་མེད་དེ་སྤྱི་ཁེ
Chinese
如果存在肢体，就会变成多个部分。如果身体与肢体分离而存在，那么身体作为肢体的总体是不合理的，因为非肢体与肢体的总体相矛盾。又通过三种矛盾进行考察：如果总体是肢体，那么就会产生依赖于肢体的矛盾。当脸被颜料涂改，而脚没有被涂改时，就会导致脚也被涂改，因为涂改的总体与身体是不可分割的。同样，依赖于身体的矛盾也是如此。手的摇动会导致所有肢体的摇动，因为与身体不可分割的手在摇动。头的转动会导致整个身体的转动，因为与身体不可分割的头在转动。按照第二种观点，身体也不能与肢体分离而存在，因为如果存在，就应该能够被观察到，但实际上并没有被观察到。而且，肢体的外部也没有像衣服一样覆盖的东西，因为除了皮肤之外没有观察到其他东西。内部也没有，因为除了内脏之外没有观察到其他的身体。因此，通过这样的分析，所有的总体都是虚构的，没有自性，只能被认为是心识的妄想。因此，当手被分成三个部分时，手就不成立了。当变成五个手指时，手就不成立了。当变成三个关节时，手指就不成立了。最终，当变成微尘时，微尘也不成立。因此，所谓的差别在事物上是不成立的，所以总体和差别就变成了虚构，从而认识到它们是无根的自性。《入行论》中说：“如果身体存在于各个肢体中，那么肢体有多少，身体就有多少。同样，因为是手指的集合，手又是什么呢？手也是关节组成的，关节又可以分解成更小的部分，部分又可以分解成微尘。微尘又可以分解成各个方向的部分。因为方向的部分是不可分割的，所以就像虚空一样，微尘也是不存在的。谁是有智慧的人，会对梦幻般的色身产生执着呢？”《般若经》中说：“身体的清净和虚空的清净，对于此二者来说，没有二，因为不可分割，不是不同的，也不是相同的。”因此，由于肢体的总体身体被否定，小的总体和中间的总体也以同样的方式被否定。这样，由于总体被否定，差别也不存在，因为总体被否定。
English
If there are limbs, they will become multiple parts. If the body exists separately from the limbs, then the body as the generality of the limbs is unreasonable, because what is not a limb contradicts the generality of the limbs. Furthermore, examining through three contradictions: If the generality is a limb, then there arises the contradiction of depending on the limb. When the face is altered with paint, and the feet are not altered, it would follow that the feet are also altered, because the altered generality is inseparable from the body. Similarly, the contradiction of depending on the body is also like this. The movement of the hand would cause all the limbs to move, because the hand, which is inseparable from the body, is moving. The turning of the head would cause the entire body to turn, because the head, which is inseparable from the body, is turning. According to the second view, the body also does not exist separately from the limbs, because if it existed, it should be observable, but it is not observed. Moreover, there is nothing covering the outside of the limbs like clothing, because nothing other than skin is observed. Nor is there anything inside, because no body other than internal organs is observed. Therefore, through such analysis, all generalities are fabrications and have no intrinsic nature, and are only known to be mental delusions. Thus, when the hand is divided into three parts, the hand is not established. When it becomes five fingers, the hand is not established. When it becomes three joints, the finger is not established. Ultimately, when it becomes mere dust, even the dust is not established. Therefore, the so-called difference is not established in things, so generality and difference become fabrications, thereby realizing that they are without a basis of inherent nature. As stated in the *Bodhicharyavatara*: "If the self exists in all the limbs, then as many limbs as there are, that many selves would exist. Likewise, since it is a collection of fingers, what then is the hand? That too is made of joints, and joints are divided into their own parts. By dividing the part into dust particles, there, that dust is also divided by directional parts. Since the directional parts are indivisible, like space, that dust is also non-existent. Who with discernment would cling to an illusory form like a dream?" And in the *Prajnaparamita*: "The purity of the body and the purity of space, for these two, there is no duality, because they are indivisible, not different, nor the same." Therefore, since the general body of the limbs is refuted, the small generality and the intermediate generality are also refuted in the same way. Thus, since the generality is refuted, the particular also does not exist, because the generality is refuted.