Tibetan
ང་། མདུན་འདིར་ཙནྡན་ཁེགས་ལ་མ་ལ་ཡར་མི་ཁེགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྐྱེན་གྱིས་ཐ་དད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་བ་ནི། འཇིམ་པ་ལ་བུམ་པ་ཁོ་ནར་ཡོད་ན་ཁམ་ཕོར་བྱས་ཀྱང་བུམ་པ་ཁོ་ན་འབྱུང་བར་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་ལོ། །འགལ་འདུས་སུ་ཐལ་བ་ནི། ལྕགས་གཅིག་ལ་ཚ་གྲང་དང་། མདའ་གཅིག་ལ་འགྲོ་སྡོད་དང་། ཐལ་མོའི་འདུ་འབྲལ་ལ་སོགས་པ་ཅིག་ཅར་ཚང་བ་དང་། བག་ཟན་ལ་གཟུགས་བརྙན་བྱེད་པའི་ཚེ་སེང་གེ་དང་རུས་སྦལ་ལ་སོགས་པ་བྱར་རུང་ངོ་ཅོག་ཡོད་པ་རྒྱུ་དེ་ལ་གཟུགས་དེ་དག་དངོས་སུ་ཚང་བར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན་མི་འདུག་པས་དངོས་སུ་བསལ་ལ། རིགས་མི་མཐུན་གོ་ས་གཅིག་ཏུ་རྒྱུ་གཅིག་ལ་ཚང་དུ་མི་རུང་བས་ཀྱང་བསལ་ལོ། །འོ་ན་སྐྲའི་ཁྱོན་ཙམ་ལ་འགྲོ་བ་དུ་མ་གནས་པར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་ལ་མེད་པའི་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་པས་མི་མཚུངས་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར། །གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་མི་རུང་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །འབྲས་བུའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་ཐལ་བ་ནི། བུད་ཤིང་ཁུར་དུས་ལུས་ཚིག་པའམ། ཟན་ཟ་བའི་ ཚེ་མི་གཙང་བ་ཟ་བའམ། རས་བལ་གྱི་ཚེ་གོས་སུ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་ན། །ཟན་ཟ་མི་གཙང་ཟ་བར་འགྱུར། །རས་ཀྱི་རིན་གྱིས་རས་བལ་གྱི། །ས་བོན་ཉོས་ལ་བགོ་བར་གྱིས། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུའི་གྲངས་སྙེད་ཀྱི་འབྲས་བུར་ཐལ་བ་ནི། སྣལ་མ་རེ་རེ་དང་། ཐགས་ཆ་རེ་རེ་དང་། ཐག་པའི་སོར་མོ་རེ་རེ་ལ་སྣམ་བུ་རེ་རེ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་མེད་པ་ལས་མི་འབྱུང་བས་སོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལ་ཡོད་ཀྱི་རྐྱེན་ལ་མེད་དོ་ཞེ་ནའང་། མེད་པ་ལས་འབྱུང་དུ་རུང་བ་མི་རུང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་པོར་ཐལ་བ་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་རེས་འགའ་ཕན་འདོགས་ཏེ་ལམ་གྱིས་རྟེན་པ་དང་། ཆུས་ཚད་པ་སེལ་བ་དང་། སྒྲོན་མས་མུན་པ་སེལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྩྭ་ཉག་མ་གཅིག་གི་རྩེ་ན་གླང་པོ་ཆེ་བརྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྩྭ་མཆོག་སྟེང་ན་གླང་ཆེན་བརྒྱ། །སྔོན་ཆད་མ་མཐོང་ཡོད་དོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་གྲངས་ཅན་ཕྱུགས་ལས་གཞན། །ངོ་ཚ་བཅས་པ་སུ་ཞིག་བརྗོད། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །གསལ་མི་གསལ་བརྟག་པ་མཚུངས་པ་ནི། བུམ་པའི་དབྱིབས་སྔར་མེད་པའང་སྐྱེར་མི་རུང་ན། བུམ་པའི་གསལ་བ་སྔར་མེད་པའང་སྐྱེ་བར་ཅི་སྟེ་རུང་། དེ་ནི་ངོ་བོ་ལས་གསལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན
Chinese
我（指作者），在此就像旃檀木的碎屑不能在马拉雅山上生长一样。如果推论为因缘不能使之不同，那就像如果泥土中只有瓶子，即使做成碗，也只能产生瓶子一样。如果推论为互相矛盾，那就像一个铁块同时具有冷热，一支箭同时具有行止，手掌的同时张开和合拢等同时存在。又如，用面团制作雕像时，所有可以制作的狮子和乌龟等形象，都实际存在于作为因的面团中。如果承认这一点，那是不可能的，所以实际上予以否定。由于不同种类不能在同一处，因此也不能在同一个因中同时存在。那么，经中不是说在一根头发的范围内，有许多众生存在吗？答：那些是事物不存在的错觉，因此不能相比。如龙树菩萨所说：对于谁，空性是可能的，对于他，一切都是可能的。对于谁，空性是不可能的，对于他，一切都是不可能的。如果推论为产生果的作用，那就像背柴时身体被烧，或者吃食物时吃到不净之物，或者棉花变成衣服一样。如《入行论》所说：如果果存在于因中，那么吃食物就变成吃不净之物，用棉花的价钱购买棉花的种子并穿上。如果推论为与因的数量相同的果，那就像每一根线、每一个织布机部件、每一根绳子的手指都有一个毡子一样，因为不是从无中产生的。如果说因中存在，而缘中不存在，那么从无中产生，允许和不允许是一样的。如果推论为一切都是一切事物的本体，那就像一切事物有时也会互相帮助，如道路支撑行走，水消除炎热，灯消除黑暗一样。因此，一根草尖上也会有一百头大象等存在。如《释量论》所说：草尖之上有一百头大象，以前未曾见过，现在存在。像这样，除了数论派的牧人之外，谁还会说出如此无耻的话呢？如果对明与不明的考察相同，那么，如果瓶子的形状以前不存在也不能产生，那么瓶子的显现以前不存在，又怎么能产生呢？那不是从本体中显现出来的。
English
I (the author), here it is like sandalwood shavings cannot grow on Mount Malaya. If it is inferred that conditions cannot make it different, it is like if there is only a vase in the clay, even if it is made into a bowl, only a vase can be produced. If it is inferred as mutually contradictory, it is like a piece of iron having both hot and cold, an arrow having both going and stopping, and the simultaneous opening and closing of the palm, etc., existing at the same time. Also, when making statues with dough, all the images of lions and turtles, etc., that can be made, actually exist in the dough as the cause. If this is admitted, it is impossible, so it is actually denied. Since different kinds cannot be in the same place, they cannot exist simultaneously in the same cause. Then, doesn't the scripture say that within the space of a hair, many beings exist? Answer: Those are illusions that do not exist in things, so they cannot be compared. As Nagarjuna said: For whom emptiness is possible, for him everything is possible. For whom emptiness is impossible, for him everything is impossible. If it is inferred as producing the effect of the fruit, it is like the body being burned when carrying firewood, or eating unclean things when eating food, or cotton becoming clothes. As the "Bodhicharyavatara" says: If the fruit exists in the cause, then eating food becomes eating unclean things, buy cotton seeds with the price of cotton and wear them. If it is inferred as the same number of fruits as the cause, it is like each thread, each part of the loom, and each finger of the rope has a felt, because it is not produced from nothing. If you say that it exists in the cause, but not in the condition, then producing from nothing, whether allowed or not allowed, is the same. If it is inferred that everything is the essence of everything, it is like everything sometimes helps each other, such as the road supporting walking, water eliminating heat, and lamps eliminating darkness. Therefore, there will be a hundred elephants, etc., on the tip of a single blade of grass. As the "Pramanavarttika" says: On the top of the grass, there are a hundred elephants, never seen before, now they exist. Like this, who besides the herdsmen of the Samkhya school would say such shameless words? If the examination of clarity and non-clarity is the same, then if the shape of the vase did not exist before and cannot be produced, then how can the appearance of the vase, which did not exist before, be produced? That is not manifested from the essence.
Tibetan
་གྱི། ངོ་བོ་མེད་ན་འགྱུར་བའི་རྟེན་ཡང་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། གསལ་མི་གསལ་ ཡང་ཆོས་འགལ་བས་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་ལ། མི་གསལ་བ་གསལ་བར་འགྱུར་དུ་རུང་ན། འཇིམ་པ་བུམ་པར་གསལ་བར་འགྱུར་བའང་མི་རུང་བ་མེད་དེ། གསལ་བ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ནི་ཁྱོད་མི་འདོད་ཀྱང་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དཔེ་མ་གྲུབ་པ་ནི། ཁྱེའུ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཡང་མེད་ཅིང་། ཐ་སྙད་དུ་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་པས་ན། མ་ལ་གནས་པའི་སྐད་ཅིག་ནི་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་ཏུ་མི་རུང་ལ། གནས་པ་དང་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་མེད་པ་གཉིས་ཕྲད་པ་མ་གྲུབ་པས་སོ། །བདག་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དགག་པ་ནི། སྒྲ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདག་དེ་རྟག་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་ཐལ་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་པར་རྟག་པའི་ཕྱིར་དེ་བརྟག་ན་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་དུ་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལ་ལོངས་མི་སྤྱོད་པའི་བདག་ཀྱང་རྟག་ཏུ་ལོངས་མི་སྤྱོད་པར་ཐལ་ཏེ་ལོངས་མི་སྤྱོད་པར་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་ལྷས། གལ་ཏེ་སྒྲ་ཡི་ཤེས་རྟག་ན། །ཐམས་ཅད་ཚེ་ན་སྒྲ་འཛིན་འགྱུར། །ཤེས་བྱ་མེད་ན་ཅི་རིག་ནས། །གང་གིས་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་བྱེད། །གལ་ཏེ་ཤེས་མེད་ཤེས་ཡིན་ན། །ཤིང་ཡང་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་སྒྲ་ཡོད་པའི་ཚེ་སྤྱོད་ལ་མེད་པའི་ཚེ་མི་སྤྱོད་ཅེ་ན། བདག་དེ་ནི་མི་རྟག་པར་ཐལ་ཏེ། སྒྲ་ལ་སྤྱོད་མི་སྤྱོད་རེས་འགའ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་ སྡུག་ལྐོག་གྱུར་དགག་པ་ནི། བདེ་སྡུག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་སྐྱེས་བུ་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སྡུག་བཞིན་རང་གིས་དངོས་སུ་མྱོང་བ་མི་འཐད་ཅིང་དེ་ལྟ་ན་ཕན་གནོད་དུ་མི་འགྱུར་ནའང་། འདིར་ནི་བདེ་སོགས་གསལ་པོར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་ལ། དེའང་སེམས་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་ཆེས་གསལ་བར་མྱོང་བས་གྲུབ་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་མྱོང་མིན་པར། །གདུང་དང་ཕན་འདོགས་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེ་དང་དེ་མིན་རང་བཞིན་ཅན། །དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད། །རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་སྐྱེས། །བདེ་སོགས་དེ་ཅིས་ཤེས་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སེམས་ལྐོག་གྱུར་དགག་པ་ནི། རང་བློ་རང་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་གང་ཟག་གཞན་གྱི་བློ་ལ་དཔྱད་པ་བཞིན་དུ་རང་བློ་ཡང་གསལ་པོར་མི་ཤེས་པར་ཐལ་བ་དང་། བློ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། དོན་རིག་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ་བ་དང་། ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བས
Chinese
的。如果本体不存在，那么转变的所依也不存在，如果这样问。明与不明，也是相违的法，所以不能成为一体。如果不明显可以转变为明显，那么泥土转变为瓶子明显也是可以的。没有明显而产生，即使你不愿意，也是存在的。例子不成立，比如小孩等等，那些也是存在而不是产生，因为根本没有真正的产生。名言中，事物是刹那的相续，所以在母胎中的刹那不能成为产生的刹那，安住和产生的刹那没有分，二者相遇不成立。破斥我享受对境：享受声音的我，应该恒常享受，因为享受是恒常的，如果观察它，因为在自性上是恒常的。同样，不享受声音的我，也应该恒常不享受，因为不享受是恒常的。寂天菩萨说：如果声音的意识是恒常的，那么一切时都会执持声音。如果没有所知，那么认识什么呢？用什么来说是能知呢？如果无知是知，那么树木也应该成为能知。如是所说。如果声音存在时就享受，不存在时就不享受，如果这样说。那么我应该成为无常，因为跟随声音而有时享受有时不享受。破斥苦乐隐蔽：如果苦乐是隐蔽的，那么就像他人相续的苦乐一样，自己直接感受是不合理的，如果那样，即使不成为利益损害。但这里苦等等是明显地体验的，而且和心没有他体，所以通过最明显地体验来成立。释量论中说：不体验痛苦等等，不是痛苦和利益的原因。以及，是彼和非彼自性者，由彼和非彼的实因所生。识不是由其他因所生，为什么不能知苦等等呢？破斥心是隐蔽的：如果自己的心对自己是隐蔽的，那么就像观察他人心一样，自己的心也不明显，而且没有心存在的能立，而且也不能成立认识对境，而且一切名言都将中断。
English
If there is no entity, then there is no basis for transformation. If you ask, clarity and non-clarity are contradictory dharmas, so they cannot be one. If non-clarity can be transformed into clarity, then there is no reason why clay cannot be transformed into a clear vase. Even if you do not want it, existence arises without clarity. The example is not established. For example, children and so on are also existent and not produced, because there is no real production at all. In name, things are a continuum of moments, so the moment in the womb cannot be the moment of production, and the meeting of the moment of abiding and the moment of production, which have no parts, is not established. Refuting the self that enjoys objects: The self that enjoys sound should always enjoy, because enjoyment is constant. If you examine it, it is constant in nature. Similarly, the self that does not enjoy sound should always not enjoy, because not enjoying is constant. Shantideva said: If the consciousness of sound is constant, then at all times it will hold sound. If there is no object of knowledge, then what is known? What is used to say that it is knowable? If ignorance is knowledge, then trees should also become knowable. As it is said. If one enjoys when sound exists and does not enjoy when it does not exist, if you say so. Then I should become impermanent, because I follow sound and sometimes enjoy and sometimes do not enjoy. Refuting the concealment of happiness and suffering: If happiness and suffering are concealed, then it is unreasonable to experience them directly, just like the happiness and suffering of other people's minds. If that is the case, even if it does not become beneficial or harmful. But here, happiness and so on are clearly experienced, and they are not different from the mind, so they are established through the most clear experience. In the Pramāṇavārttika, it says: Not experiencing suffering and so on is not the cause of suffering and benefit. And, those who are of the nature of that and not that, are produced by the real cause of that and not that. Consciousness is not born from other causes, why can't it know suffering and so on? Refuting the concealment of the mind: If one's own mind is concealed from oneself, then just like examining the minds of others, one's own mind is not clear, and there is no proof that the mind exists, and it is also impossible to establish the recognition of objects, and all names will be interrupted.