Tibetan
ལྷག་ ཆད་དུ་གྱུར་པ་དང་། དམ་བཅས་པ་སྔ་མ་ཕྱི་མས་སུན་འབྱིན་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཆོས་ཀྱི་གསེབ་ཏུ་ཟུར་གྱིས་རང་གི་འཁོར་དང་གཞན་ལ་འཕྱ་བ་དང་། ཡུལ་གྱི་བརྡའ་སྐད་ངན་པ་འདྲེས་པ་དང་། གདུལ་བྱའི་བློ་དང་མི་འཚམས་པ་སྟེ། སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་སྤངས་ལ། ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་བཤད་དེ། བརྡའ་གསལ་བས་འཁོར་གྱི་ཁམས་སུ་ཁྱབ་པ་དང་། རྣ་བར་སྙན་པས་ཀུན་གྱིས་ཉན་པར་སྤྲོ་བ་དང་། ཚིག་དོན་ངེས་པས་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་པ་དང་། དཔེ་དོན་མཁས་པས་ཉན་པ་པོའི་ཡིད་དུ་འབབ་ཅིང་རྟོགས་པར་སླ་བ་དང་། བློ་དང་འཚམས་པས་དོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། སྐབས་སུ་གཏམ་རྒྱུད་ངོ་མཚར་ཅན་བསྟན་པས་ཉན་པ་ལ་མི་སྐྱོ་བ་དང་། ལུང་རིགས་ཀྱི་སྒྲོམ་ནས་བཏོན་པས་ནོར་འཁྲུལ་མེད་པ་དང་། ཕྱོགས་སྔ་དང་སྐྱོན་རྣམས་སློངས་པར་བརྗོད་པས་ཉེས་པ་ལས་བཟློག་པར་མཁས་པ་དང་། ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཐུན་པར་བཤད་པས་ཀུན་ལ་འཐད་པ་དང་། གོ་བདེ་ཞིང་ཡུལ་སྐད་ངན་པ་དང་མ་འདྲེས་པས་ཚིག་གཟུང་བར་འོས་པ་དང་། སྤྲོས་ཤིང་སྡུད་པ་ལ་མཁས་པས་བཤད་པ་རང་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་། སོས་དལ་ཞིང་ཁོང་ཡངས་པས་ཐོགས་རྡུགས་དང་ངལ་དུབ་མེད་པའི་ཚུལ་ནི་ཡོན་ཏན་འབྱོར་ལྡན་གྱི་བཤད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་སྨྲ་བ་ནི་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་གསང་སྙིང་ ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཕྱག་རྒྱ་གསང་ཆེན་སྙིང་པོ་འདི། །རྟོགས་ནས་སྨྲ་བར་གང་བྱེད་པ། །དེ་ཉིད་ང་ཡིན་དབང་ཡང་རྫོགས། །ཞེས་སོ། །སློབ་དཔོན་ལ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཇི་ལྟར་རྫོགས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཚེ་འཆད་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ནི། །ཚིག་དོན་ལེགས་བཤད་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་མེད་བཤད་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །སྐྱོ་ངལ་བཟོད་པ་སྤྲོ་བས་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །མ་ཡེངས་བསམ་གཏན་འབྱེད་པ་ཤེས་རབ་བོ། །ཆོས་ཀྱི་ཚིག་དོན་ལེགས་པར་བཤད་པ་ནི་སྦྱིན་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་མ་འདྲེས་པར་འཆད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས། འཆད་པ་ན་སྐྱོ་ངལ་དང་བཀྲེས་སྐོམ་ཚ་གྲང་ལ་སོགས་པ་བཟོད་པས་ན་བཟོད་པའོ། །འཆད་པ་ལ་མི་སྐྱོ་ཞིང་སྤྲོ་བས་བརྩོན་འགྲུས། སེམས་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པར་འཆད་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པས་བསམ་གཏན་ནོ། །གང་བཤད་པར་བྱ་བའི་གནས་སོ་སོར་འབྱེད་པ་དང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཤེས་རབ་བོ། །དེ་ཡང་འཆད་དུས་ན་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མར་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཟིན་པ་ཡིན་པར་རིག
Chinese
瑕疵 成为不足之处，如同前后誓言互相推翻，在佛法之中暗中诽谤自己的眷属和他人，夹杂不好的乡音俗语，不符合所化众生的根器等，舍弃这些过失，以圆满的词句进行宣说，语意清晰而遍布眷属的意境，声音悦耳而使大众乐于听闻，词义明确而断除疑惑，譬喻精妙而使听者心悦诚服且易于理解，符合根器而转为实义，适时讲述奇妙的故事而不使听者厌倦，从教理的框架中引出而没有错谬，通过提出先前的观点和过失而善于从罪过中扭转，以与一切乘相符的方式宣说而使大众信服，容易理解且不夹杂不好的乡音俗语而使词句值得领受，善于展开和收摄而使说法自在，轻松舒缓且心胸宽广而没有阻碍和疲惫的方式，称为具足功德的说法。如此说法的法师，就是导师亲自加持的，如《幻化秘密藏续》中说：如来的一切，手印大秘密心髓，证悟后凡是宣说者，彼即是我且权也圆满。如何显示上师圆满福德和智慧资粮的方式呢？彼时宣讲的六度波罗蜜多是：词义善说乃是佛法的布施，无有烦恼的宣说乃是持戒波罗蜜多，忍受疲惫是精进，不散乱是禅定，辨别乃是智慧。善说佛法的词义是布施，不与烦恼相杂而宣说是持戒，说法时忍受疲惫和饥渴冷热等是忍辱，说法时不厌倦而欢喜是精进，心不散乱而一心一意地宣说是禅定，对于所要宣说的处所一一辨别并且证悟无自性是智慧。而且说法时了知如梦如幻，应当了知这是被智慧波罗蜜多所摄持。
English
Defects Becoming deficient, like previous and subsequent vows contradicting each other, secretly slandering one's own retinue and others within the Dharma, mixing in bad local dialects, not conforming to the dispositions of those to be tamed, etc. Abandoning these faults, one should explain with perfect words, so that the meaning is clear and pervades the minds of the retinue, the sound is pleasing to the ear and makes the masses happy to listen, the meaning of the words is clear and cuts off doubts, the metaphors are exquisite and make the listeners convinced and easy to understand, conforming to the dispositions and turning into real meaning, telling wonderful stories at the right time and not making the listeners tired, drawing from the framework of doctrine and reasoning and having no errors, being skilled in turning away from sins by raising previous views and faults, speaking in a way that is in accordance with all vehicles and making the masses believe, being easy to understand and not mixing in bad local dialects so that the words are worthy of receiving, being skilled in expanding and contracting so that the speech is free, and the manner of being relaxed and broad-minded without hindrance or fatigue is called the teaching with abundant qualities. Such a Dharma speaker is directly blessed by the Teacher himself, as it is said in the 《Secret Essence Tantra of Magical Illusion》: All the Tathagatas, the great secret heart essence of the mudra, whoever realizes and speaks it, that is me and the power is also complete. How to show the way the master completes the accumulation of merit and wisdom? At that time, the six perfections of teaching are: good explanation of words and meaning is the giving of Dharma, speaking without defilements is the perfection of discipline, enduring fatigue is diligence, not being distracted is meditation, and distinguishing is wisdom. Explaining the meaning of the Dharma well is giving. Explaining without mixing with defilements is discipline. Enduring fatigue, hunger, thirst, heat, cold, etc. while teaching is patience. Not being tired and rejoicing in teaching is diligence. Not being distracted and being single-minded in teaching is meditation. Discriminating each of the places to be taught and realizing the absence of self-nature is wisdom. Moreover, knowing that it is like a dream and illusion at the time of teaching, one should know that this is taken by the perfection of wisdom.