Tibetan
ང་ལ། ཕྲད་པ་ཉིད་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱེ་ཟིན་བྱེ་མ་ཟིན་གཉིས་ལ་བྱེ་བ་མེད་ཅིང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་བྱེ་བཞིན་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གཅིག་པུ་ལ་བྱེ་བ་མེད་ལ་གཞན་ལའང་བྱེ་བ་མེད་དེ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་པ་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་ཐ་སྙད་དུ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་དུས་མི་མཉམ་པ་ གཞན་དུ་མི་རུང་སྟེ་གཅིག་རྩོམ་དུས་གཅིག་མེད་པས་ནམ་ཡང་ཐ་དད་པའི་གཞན་དུ་གཞག་རྒྱུ་མེད་པས་སོ། །ཕྱི་མ་གྲུབ་དུས་སྔ་མ་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་འཇོག་པའང་མི་འཐད་དེ་དྲན་པའི་སྣང་ཡུལ་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་སྔ་མ་གཞན་དངོས་སུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དྲན་པ་ཞེས་བྱ་འདས་པ་ཡི། །དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དུས:མཉམ་པ་གཞན་དུ་མི་རུང་སྟེ། ལྟོས་པ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཉིད་གཞན་དུ་བཞག་པའང་མི་རུང་སྟེ་གཉིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལ། ཐམས་ཅད་རེང་བུ་རེ་རེ་ལ་ནི་གཞན་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མེད་དེ། རྡུལ་དང་དུས་ཀྱི་བརྟག་པས་ལྟོས་པ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྟོས་མེད་དུ་གཞན་ཞེས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་ན་མོ་གཤམ་བུའི་གྲོགས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཐལ་བས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །གཞན་མ་ཡིན་པ་ཡང་མེད་དེ། ལྟོས་གཞི་གཞན་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་ལས་ཐ་དད་པ་དག་གཞན་མིན་མིན་ཏེ་ཀ་བུམ་བཞིན་ནོ། །རང་ཉིད་ཀྱང་དེ་མིན་ཏེ། རང་གཅིག་པུ་ལ་གཞན་ཡེ་ནས་མེད་ན་གཞན་མིན་ཞེས་གང་གིས་གདགས། གལ་ཏེ། བུམ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་པུར་གྲུབ་ཀྱང་། ཀ་བ་སོགས་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་མིན་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་བས་ན་འགལ་བའི་ ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར། འདི་དག་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་མེད་དེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ཉིད་གཞན་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་མ་ཡིན་ལའང་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །གཞན་ནམ་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། ། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། སྐྱེས་བུས་ༀ་བརྗོད་དུས་ཐོས་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་སྒྲ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའི་སྒྲ་ཡིན། སྐྱེས་བུས་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བུམ་པ་ཡང་ནམ་མཁའ་ནས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ནམ་མཁའ་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་དེའི་སྒྲ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་པ་ལ་བརྗོད་མི་བརྗོད་ཆ་གཉིས
Chinese
对我来说，因为正如刚才所说的那样，相遇本身就被否定了；已分和未分二者之间没有区别；并且由于无法确定除此之外的其他正在分的；自己单独不存在区别，对其他也不存在区别，因为体性是不同的。破斥“他”分为两种：一般破斥自性和他，以及在名言中破斥特殊的他。第一种情况是，不同时的事物不能成为他，因为一个产生时另一个不存在，所以永远不可能作为不同的他来安立。后一种情况是，在后者成立时，将前者作为回忆的对象来安立也是不合理的，因为回忆的显现境是虚构的，所以前者无法真实地成为他。如《四百论》中所说：“回忆名为已逝事，于义颠倒而生起。”同时的事物不能成为他，因为依赖不存在自性。一个事物本身也不能被安立为他，因为二者没有成立。对于每一个单独的事物来说，他都不成立。这些事物之间相互依赖而成为他是不可能的，因为通过对微尘和时间的分析，依赖已经被否定了。第二种情况是，如果无须依赖就存在“他”的功德，那么就会推导出石女的伴侣也存在，因此在名言中也是不合理的。不存在“非他”，因为所依赖的基础“他”本身没有成立，并且与自己不同的事物不是“非他”，就像柱子和瓶子一样。自己本身也不是“非他”，因为如果自己单独不存在他，那么又用什么来安立“非他”呢？如果认为，即使瓶子以自己的体性单独成立，但依赖于柱子等他物，所以是“非他”，那么，这样一来，依赖于它也会变成“他”，因此会推导出具有矛盾的功德。这些都只是假立，实际上并不存在。如《中观根本慧论》中所说：“他性于他无，于非他亦无。他性若非有，他云何当有？”虚空的功德的声音也是不合理的，因为当人念诵嗡（藏文：ༀ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）时，听到的是人的声音，这是显而易见的，怎么会是虚空的声音呢？如果说是因为人念诵的缘故，那么也会变成瓶子也是从虚空中产生等等，并且由于虚空本身没有成立，所以它的声音是不可能的，并且常法有说与不说两种情况
English
For me, because the very encounter is refuted as just explained; there is no difference between what is separated and what is not separated; and because what is being separated other than that is not perceived; there is no separation in oneself alone, and there is no separation in others either, because the entities are different. Refuting "other" has two aspects: generally refuting self-nature as other, and specifically refuting it in terms of convention. The first is that things that are not simultaneous cannot be other, because when one arises, the other does not exist, so it can never be established as a different other. The latter is that it is also unreasonable to establish the former as an object of memory when the latter is established, because the appearance of memory is fabricated, so the former cannot truly become other. As it says in the Four Hundred: "Memory is called the past, it arises as a reversal of meaning." Things that are simultaneous cannot be other, because dependence does not establish self-nature. One thing itself cannot be established as other, because two things have not been established. For each individual thing, other does not arise. It is impossible for these things to become other by depending on each other, because dependence has been refuted by the analysis of particles and time. The second is that if there is a quality of "other" without dependence, then it would follow that the companion of a barren woman also exists, so it is also unreasonable in terms of convention. There is no "non-other", because the basis of dependence, "other" itself, has not been established, and things that are different from oneself are not "non-other", like a pillar and a pot. Oneself is also not "non-other", because if there is no other in oneself alone, then what is established as "non-other"? If it is thought that even if the pot is established alone in its own entity, it is "non-other" in dependence on pillars and other things, then in that case, it will also become "other" in dependence on it, so it would follow that it has contradictory qualities. These are merely imputed and do not exist in reality. As it says in the Root Wisdom: "Otherness is not in other, nor is it in non-other. If otherness is not, how can other be?" The sound of the quality of space is also unreasonable, because when a person utters Oṃ (藏文：ༀ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡), what is heard is clearly the sound of the person, how can it be the sound of space? If it is said that it is because the person utters it, then it would also become that the pot also arises from space, and because space itself has not been established, its sound is impossible, and permanent phenomena have two aspects: speaking and not speaking.
Tibetan
་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ནམ་མཁའ་ན་སྒྲ་ཡོད་ན་རྟག་ཏུ་ཐོས་པར་འགྱུར་ཞིང་། ༀ་བརྗོད་དུས་དུང་སྒྲ་ལ་སོགས་ཀུན་དུས་མཉམ་དུ་ཐོས་པར་ཐལ་ཏེ། སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་རླུང་བསལ་བར་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ལྕེ་རྐན་ལས་སྒྲ་འབྱུང་བའང་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྐྱེན་ལས་དངོས་སུ་སྣང་བས་གྲུབ་ལ། འཁྲུལ་སྣང་དུ་སྣང་ཙམ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེན་གཉིས་ལས། ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་གོ། །ཞེས་པས། དངོས་པོ་ལ་སྒྲ་དང་གཞན་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གསུངས་སོ། །ལས་དགག་པ་ནི། སྔ་ཆར་རྟག་མི་རྟག་ལ་འཕོ་བ་མི་རུང་བས་ཁེགས་སོ། །དེའང་ལྷས་བྱིན་ཤར་ནས་ནུབ་ཏུ་འགྲོ་ན་ རྟག་པ་འགྲོའམ་མི་རྟག་པ་འགྲོ། རྟག་པ་ལ་འགྲོ་བ་མི་རུང་སྟེ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་འགུལ་དུ་མི་རུང་བས་སོ། །རུང་ན་འགུལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉམས་སོ། །མི་རྟག་པ་ལའང་འགྲོ་བ་མེད་དེ། འགྲོ་བར་གཟོ་བ་ན་འགག་པར་སྐྱེས་པས་ཡུལ་གཞན་དུ་ནུར་ལོངས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་རྟག་པར་མི་རུང་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་ལ་ཕྲད་པ་མེད་པས་རྒྱུན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ཤེ་ལས། གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་འཁོར་ཞེ་ན། །དེ་དག་རྟག་ན་མི་འཁོར་ཏེ། །མི་རྟག་ན་ཡང་འཁོར་མི་འགྱུར། །རེ་ཞིག་སོང་ལ་མི་འགྲོ་སྟེ། །མ་སོང་བ་ཡང་འགྲོ་མི་འགྱུར། །སོང་དང་མ་སོང་མ་གཏོགས་པ། །བགོམ་པ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་སོང་ཟིན་ལ་འགྲོ་བ་མེད་དེ་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སོང་བ་ལ་འགྲོ་བ་མེད་དེ། མ་འོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ད་ལྟ་བའི་གོམ་པ་འདོར་བཞིན་པ་དེའི་སྔ་ཆ་འདས། ཕྱི་ཆ་མ་སྐྱེས་པས་ད་ལྟ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མེད་དེ། འགྲོ་བ་མེད་པ་ལ་འགྲོ་བར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་སྐྱེ་བ་དང་། གནས་པ་དང་། འགག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེད་ལ་སྣང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྒྱུ་འཕྲུལ་གསང་སྙིང་ལས། ཨེ་མ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །སྐྱེ་བ་མེད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས། །སྐྱེས་པ་ཉིད་ན་སྐྱེ་བ་མེད། །ཨེ་མ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ གྱི་གསང་། །གནས་པ་མེད་ལ་ཐམས་ཅད་གནས། །གནས་པ་ཉིད་ན་གནས་པ་མེད། །ཨེ་མ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །འགྲོ་འོང་མེད་ལས་འགྲོ་དང་འོང་། །འགྲོ་འོང་ཉིད་ན་འགྲོ་འོང་མེད། །ཅེས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ལུང་རིགས་ཀྱིས་འཁྲུལ་སྣང་གཞི་མེད་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན
Chinese
因为没有的缘故，如果天空中有声音，那应该总是能听到。念诵唵（藏文：ༀ，梵文天城体：ॐ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：唵）时，应该总是同时听到海螺声等一切声音，因为消除障碍的风没有差别。如果这样，那么从舌头和上颚发出声音也不合理，如果有人这样说。那是因为它是从因缘中真实显现而成立的，仅仅是显现为错觉，是依赖和关联的缘故。正如《二谛论》中所说：‘如其所显现，即是其自性，对此不应作分析。’因此，经中说声音等事物没有成立。驳斥作用：先前已经驳斥了常与无常的转变是不允许的。例如，如果天授从东方走到西方，是常法在走还是无常法在走？常法不可能走动，因为它丝毫不能移动。如果可以移动，那么因为移动，常法就消失了。无常法也不能走动，因为在想要走动的时候，它已经产生并灭亡了，所以没有移动到其他地方的能力。相续不可能恒常，因为刹那之间没有接触，所以相续没有成立。《中观根本慧论》中说：‘如果诸行是轮转的，如果是常法，就不会轮转；如果不是常法，也不会轮转。已经走过的不会再走，没有走过的也不会走。除了已走和未走之外，不可能知道有走。’因此，已经走过的不会再走，因为它已经灭亡了。没有走过的也不会走，因为它是未来的。在这两者之间，正在放下的现在的脚步，它的前一部分已经过去，后一部分还没有产生，因此现在没有成立，所以没有走动。对于没有走动的事物，显现为走动是错觉。因为这个原因，要知道生、住、灭一切都是没有的，但却显现。幻化秘密藏中说：‘唉玛，稀有奇妙的法！圆满正等觉的一切秘密！从无生中生出一切，生起之时即是无生。唉玛，稀有奇妙的法！圆满正等觉的一切秘密！于无住中安住一切，安住之时即是无住。唉玛，稀有奇妙的法！圆满正等觉的一切秘密！从无去来中生去来，去来之时即是无去来。’像这样，用教理和正理来证明错觉是没有根基的空性影像。
English
Because there is no such thing, if there were sound in the sky, it should always be heard. When reciting Om (Tibetan: ༀ, Sanskrit Devanagari: ॐ, Sanskrit Roman transliteration: oṃ, literal Chinese meaning: 唵), all sounds such as conch shells should always be heard simultaneously, because there is no difference in eliminating the obstructing wind. If so, then the sound arising from the tongue and palate is also unreasonable, if someone were to say that. That is because it is established by appearing truly from conditions, and merely appearing as an illusion is due to dependence and relation. As it says in the Two Truths: 'As it appears, so is its nature, no analysis should be made of this.' Therefore, it is said in the scriptures that sound and other things are not established. Refuting action: It has already been refuted that the transformation of permanence and impermanence is not allowed. For example, if Deva goes from east to west, is it the permanent that goes or the impermanent that goes? The permanent cannot go, because it cannot move even a little. If it could move, then because of moving, the permanent would be destroyed. The impermanent also cannot go, because when it intends to go, it has already arisen and ceased, so it has no ability to move to another place. Continuity cannot be permanent, because there is no contact between moments, so continuity is not established. The Root Wisdom says: 'If the aggregates are revolving, if they are permanent, they will not revolve; if they are not permanent, they will not revolve. What has already gone will not go again, and what has not gone will not go. Apart from what has gone and what has not gone, it is impossible to know walking.' Therefore, what has already gone will not go again, because it has ceased. What has not gone will not go, because it is in the future. Between these two, the present step that is being taken, its previous part has passed, and its later part has not yet arisen, therefore the present is not established, so there is no going. For something that does not go, appearing to go is an illusion. For this reason, know that birth, abiding, and cessation are all non-existent, but appear. The Magical Illusion Secret Essence says: 'Ema, wondrous and amazing Dharma! The secret of all the fully enlightened Buddhas! From no birth, all things arise, at the very moment of arising, there is no birth. Ema, wondrous and amazing Dharma! The secret of all the fully enlightened Buddhas! In no abiding, all things abide, at the very moment of abiding, there is no abiding. Ema, wondrous and amazing Dharma! The secret of all the fully enlightened Buddhas! From no going and coming, going and coming arise, at the very moment of going and coming, there is no going and coming.' Like this, with scripture and reason, the illusion is proven to be a baseless, empty image.