Tibetan
ལས་དང་། སྤྱི་བྱེ་བྲག་འདུ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པ་ཐུབ་པས་ལུང་བསྟན་པ་དེ་དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འོངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲུལ་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཚངས་དང་དབང་པོ་ཁྱབ་འཇུག་དང་། །དྲག་སོགས་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་མཛད་ནས། །འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་གར་མཛད། །ཅེས་པས་སོ། །འདིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་པོར་བརྟགས་པའི་དབང་ཕྱུག་བློས་བཀོད་པ་དེ་འགོག་པ་ལ་ཚུལ་ལྔ་སྟེ། རྟག་པ། གཅིག་པུ། བྱེད་པ་པོ། ལྷས་བསྡུས་པ། མཆོད་པར་འོས་པ་དགག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། རྟག་པར་མི་རུང་སྟེ་དོན་མི་བྱེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་པུར་མི་རུང་སྟེ་ཡན་ལག་ཅན་དུ་མ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོ་དགག་པ་ལ་ ལྔ་སྟེ། རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་དང་། རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བ་དང་། ཅིག་ཆར་འབྱུང་བར་ཐལ་བ་དང་། རང་དང་མཚུངས་པ་དང་། མཆོད་པ་དོན་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་དུ་བ་མེའི་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མཐོང་གི། དབང་ཕྱུག་གིས་བྱེད་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བས་ཁེགས་སོ། །རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་སོ་ཞེ་ནའང་། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པས་ཁེགས་པ་ཉིད་དེ། དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ན་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ཀྱང་བྱས་པར་ཐལ་ལ། འདོད་ན་མ་བྱས་པར་གསལ་ལོ། །དེས་ན་དབང་ཕྱུག་མ་བྱས་པས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོར་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བ་ནི། སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ་ཏེ་རྒྱུ་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རྟག་པ་ལ་རེས་འགའ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་ལྷས། རྒྱུ་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་མིན་ན། །འབྲས་བུའི་ཐོག་མ་ག་ལ་ཡོད། །རྟག་ཏུ་ཅི་ཕྱིར་བྱེད་མིན་ཏེ། །དེ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་འབྱུང་བར་ཐལ་ཏེ། རྒྱུ་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་རྟག་པའི་བྱ་བ་ལ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་རྟག་ཀྱང་རྐྱེན་རེས་འགའ་བ་ལ་འཕྲད་པས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་སྟེ། རྔ་རྟག་ཀྱང་བརྡུངས་པའི་རྐྱེན་རེས་འགའ་བ་ལས་སྒྲ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། རྔ་ལས་བརྡུང་དུས་ཀྱི་སྒྲ་རྒྱུན་ ཆགས་སུ་འབྱུང་གི །རྔ་རྟག་པ་མ་ཡིན་པས་དཔེ་ཡང་མ་གྲུབ་ལ། དོན་ཡང་མི་འཐད་དེ་རྐྱེན་དང་འཕྲད་ན་འབྱུང་མ་འཕྲད་ན་མི་འབྱུང
Chinese
这是对业和一般、特殊聚合的破斥。首先，对于世间存在的、由能仁（释迦牟尼佛）授记的事物，这并非破斥，因为它们是未来的佛陀。对于化身的天神们，也不是破斥，如《入菩萨行论》中所说：“梵天与自在，遍入及大自在，化作种种身，为调伏众生，以慈悲之本性，示现种种舞。”因此，此处要破斥的是，虽然并非一切的作者，却被认为是作者的自在天（大自在天）的臆造，有五种方式：破斥常恒、唯一、作者、天神集合、应受供养的方式。首先，不能是常恒的，因为会成为无意义的，没有作用的。不能是唯一的，因为不是由具有肢体者聚集而成。破斥作者有五种方式：见到从因产生，成为恒常产生，成为同时产生，与自己相同，供养无意义。首先，见到烟从火的集合产生，没有见到自在天所作，因此由因产生而破斥。如果说由因产生是自在天所作，那也是由显而易见却未观察到而破斥。如果自在天是一切的作者，那么自在天本身也应是被造作的，如果承认，那就明显是没有被造作的。因此，自在天没有被造作，也不能成为一切的作者。成为恒常产生，是指一切外器世界和内情众生会成为恒常产生，因为是从常恒的因产生的。这个遍及是存在的，因为常恒没有间断性。如寂天菩萨所说：“因若无始，果岂有始？何不恒时作，彼不待他故。”同样，一切外器世界和内情众生会成为同时产生，因为是从常恒的因产生的。这个遍及是存在的，因为常恒的行为与次第产生相违。如果说因是常恒的，但与间断性的缘相遇，所以次第产生，比如鼓是常恒的，但由于敲击的间断性缘而产生声音。如果这样说，从鼓里产生敲击时的声音是连续不断的。鼓不是常恒的，所以比喻也不成立，意义也不合理，因为与缘相遇就产生，不相遇就不产生。
English
This is the refutation of karma and general and specific aggregates. First, as for the things that exist in the world and are prophesied by the Thuba (Shakyamuni Buddha), this is not a refutation, because they are future Buddhas. As for the emanation deities, it is not a refutation either, as it is said in the Bodhicittavivarana: "Brahma and Indra, Vishnu and Maheshvara, Transforming into various forms, By the means of taming beings, With the nature of compassion, They perform various dances." Therefore, here, what is to be refuted is the fabricated Ishvara (Maheshvara), who is considered the creator even though he is not the creator of everything, in five ways: refuting permanence, oneness, authorship, collection of gods, and the way of being worthy of offering. First, it cannot be permanent, because it would be meaningless, without function. It cannot be one, because it is not assembled by those with limbs. Refuting the author has five ways: seeing arising from cause, becoming constantly arising, becoming simultaneously arising, being the same as oneself, and offering being meaningless. First, it is seen that smoke arises from a collection of fire, but it is not seen that it is made by Ishvara, therefore it is refuted by arising from cause. If it is said that arising from cause is made by Ishvara, then it is refuted by being obvious but not observed. If Ishvara is the creator of everything, then Ishvara himself should also be created, if admitted, then it is obvious that he is not created. Therefore, Ishvara is not created, and cannot be the creator of everything. Becoming constantly arising means that all external world and internal sentient beings will become constantly arising, because they arise from a permanent cause. This pervasion exists, because permanence has no intermittence. As Shantideva said: "If the cause has no beginning, how can the result have a beginning? Why not always act, because it does not depend on others." Similarly, all external world and internal sentient beings will become simultaneously arising, because they arise from a permanent cause. This pervasion exists, because the action of permanence contradicts gradual arising. If it is said that the cause is permanent, but it meets with intermittent conditions, so it arises gradually, for example, the drum is permanent, but sound arises due to the intermittent condition of beating. If you say so, the sound of beating from the drum is continuous. The drum is not permanent, so the analogy is not established, and the meaning is not reasonable, because it arises when it meets with the condition, and does not arise when it does not meet.
Tibetan
་བས་ཀྱང་རྟག་པ་ལས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དེས་བྱས་མིན་གཞན་ཡོད་མིན་ན། །དེས་འདི་གང་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྔ་སྒྲ་དབྱུ་གུའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པས་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གལ་ཏེ་ལྟོས་ན་ཚོགས་པ་ཉིད། །རྒྱུ་ཡིན་འགྱུར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མིན། །ཚོགས་ན་མི་བསྐྱེད་དབང་མེད་ཅིང་། །དེ་མེད་པར་ནི་བསྐྱེད་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །རང་དང་མཚུངས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་གཞན་གྱིས་མ་བྱས་པར་རང་བྱུང་ན་སྣོད་བཅུད་ཀྱང་རང་བྱུང་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོད་པ་དོན་མེད་པ་ནི། ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་ན་མཆོད་མ་མཆོད་ཁྱད་མེད་དེ་གཉིས་ཀ་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པར་མཚུངས་པ་གྲུབ་སྟེ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་རབས་ལས། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་ན། །འོ་ན་སྤྲེའུ་དབང་ཕྱུག་གིས་བསད་པས། །ཁྱོད་ནི་བདག་ལ་ཅི་ཕྱིར་སེམས་མི་དགའ། །གཞན་གྱི་ཉེས་པའང་བདག་ལ་ཅི་ཕྱིར་བསྒོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ལྷས་བསྡུས་པའང་མི་འཐད་དེ། སྡུད་བྱེད་ཀྱི་ལྷ་ཉིད་ཀྱང་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོད་འོས་སུ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མཁྱེན་པ་དང་བརྩེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞིག་མཆོད་པར་འོས་ཀྱི། སྲོག་ལ་ཟ་ཞིང་མི་གཙང་བ་ལ་ ཁྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བརྩེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དགག་པའོ། །རྟག་པ་ལ། བདག་དང་། རྡུལ་དང་། དུས་དང་། ཕྱོགས་དང་། ནམ་མཁའ་དགག་པ་དང་ལྔ་ལས། བདག་གི་ངོ་བོ་འོག་ཏུ་འགོག་ལ། བློས་བུམ་པ་མཐོང་བ་བདག་གིས་མཐོང་བར་མི་རིགས་ཏེ། བློ་དང་བདག་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་བ་མེད་ཀྱང་མཐོང་ན་བུམ་པས་ཀྱང་གཟུགས་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྲོལ་དུས་བདག་དེ་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་དུའང་མེད་ན་བདག་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། འཇིག་རྟེན་གྲངས་ཅན་འུག་ཕྲུག་དང་། །གོས་མེད་བཅས་ལ་གལ་ཏེ་ཞིག །ཡོད་མེད་འདས་པར་སྨྲ་ན་དྲིས། །བསྟན་པ་འཆི་མེད་བདུད་རྩི་འདི། །ཆོས་ཀྱི་ཁུད་པ་ཡིན་ཞེས་གདའ། །ཞེས་པས། དབུ་མ་པ་ལས་གཞན་པས་གང་རུང་ཞིག་ཁས་ལེན་པས་ལྟ་བའི་གཟེབ་ཏུ་འཆིང་སྟེ། འདིས་ཀྱང་བདག་མེད་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ནི། ཕྲད་པ་དང་བཅས་པའི་ཚེ་མི་རྟག་ལ་གྱེས་པའི་ཚེ་ཆ་མེད་པས་རྟག་པར་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་དོ། །རྡུལ་དེ་རྟག་ན་ལན་ཅིག་གྱེས་ནས་འདུར་མི་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པའི་
Chinese
因此，从常法中也不是逐渐产生的。如《入行论》中所说：“彼作非余作，此复待何成？”。如同鼓声依赖鼓槌的因缘，也遮止了自在天所造，如彼论中所说：“若待则为众，是众非自在天，有众则不生，无彼则不生。”。与自己相同的是：如果自在天不是由其他自在天所造而是自生的，那么器情世界也同样是自生的。供养无意义的是：如果一切都是自在天所造，那么供养与不供养没有差别，因为两者都是自在天所造，成立为相同，因为是一体的。如《本生经》中所说：“若一切自在天所作，何故自在天杀此猴，汝于我所何故不喜，他人之罪何故责我。”。天神聚集也不合理，因为聚集的天神本身也是显现的，不可得。也不应供养，因为应供养的是具有智慧和慈悲本性者，而以生命为食且对不净之物 愤怒本身就远离了慈悲。破斥实事有二：破斥常法和破斥无常法。常法有五：破斥我、微尘、时间、方位和虚空。我的体性将在下文破斥。以识见瓶不应是我见，因为识与我没有关联。即使没有关联也能见，那么瓶也应能见色。解脱时，如果我不存在、不常断、非一非异，那么我将不成立。如《宝鬘论》中所说：“世间数论枭子及，裸体等若说有无过，当问教法不死甘露，是法之精要。”。因此，除了中观派以外，任何承认其中之一者，都会被束缚在见解的匣子里，因为他们也不希望无我。微尘的体性是：与和合者在一起时是无常的，分离时是无分，因此也不能安立为常法。如果微尘是常法，那么一旦分离后就不能再聚合，因为是常法的缘故。
English
Therefore, it does not arise gradually from permanence. As stated in the *Bodhicaryāvatāra*: "If it is not made by him, nor by another, then on what does this depend?". Just as the sound of a drum depends on the cause of the drumstick, it also refutes that it is made by Īśvara, as stated in the same text: "If it depends, then it is a collection, it is a collection, not Īśvara, if there is a collection, it does not produce without power, and without it, it does not produce.". What is similar to oneself is: if Īśvara is not made by another Īśvara but is self-born, then the container and its contents are also equally self-born. Offering is meaningless: if everything is made by Īśvara, then there is no difference between offering and not offering, because both are made by Īśvara, it is established as the same, because it is one. As stated in the *Jātaka*: "If everything is made by Īśvara, then why did Īśvara kill this monkey? Why are you displeased with me? Why do you blame me for the faults of others?". It is also unreasonable for the gods to gather, because the gathering god himself is also apparent and unattainable. It is also not appropriate to offer, because one who has the nature of knowledge and compassion is worthy of offering, but one who eats life and is impure Anger itself is separated from compassion. There are two refutations of substances: refutation of permanence and refutation of impermanence. Permanence has five: refutation of self, atoms, time, direction, and space. The nature of self will be refuted below. Seeing a pot with the mind should not be seeing by the self, because there is no connection between the mind and the self. Even if there is no connection, if one can see, then the pot should also be able to see form. At the time of liberation, if that self is neither existent nor nonexistent, neither permanent nor annihilated, neither one nor many, then it follows that the self does not exist. As stated in the *Ratnāvalī*: "If the world, the Samkhyas, the owl-children, and the naked ones say that there is existence, non-existence, or transcendence, then ask, 'Is this teaching the immortal nectar, the essence of Dharma?'". Therefore, anyone other than the Madhyamikas who accepts any of these is bound in a box of views, because they do not want non-self either. The nature of atoms is: when they are together with what is combined, they are impermanent, and when they are separated, they are indivisible, so they cannot be established as permanent either. If the atom is permanent, then once it is separated, it cannot be reassembled, because it is permanent.